Capitulum XVII.

lux ſpūalis q̄ oculis pauli fuit īproportionata:⁊ iō raptū fecit: ⁊ cū ſtupore. Sed oculis. b. virginis fuit proportōabilis ſine ſtupore ⁊ cū delectatōe: ⁊ hͦ debebat̉ ei ſuꝑ paulū: rōe puritatꝭ ſuper oēs viatores. Fuit g ī. b. maria hītus fidei:ſicut ⁊ actꝰ qͥ ē ī raptu pōt eē cū hītu fidei qͣꝫdiueſt aliquid de obſcuritate ⁊ nō ita plene deputata ſicut in ſtatu cōprehenſorum..§. II.ginis maDe charitate ul. rie dicit īCant̓. vulnerata charitate ego ſuꝫ. Et ecl̓ia canit vidiſtis eā plenā charitate .ſ. quo ad deuꝫ: ⁊dilectione qͦ ad ꝓximū. Exceſſit āt oēm creaturā in charitate ꝓximi. Ego diligētes me diligoait diuina ſapīa ꝓuer. viij. Et qui magis diligitdeū magis diligit̉ ab eo: ita tn̄ ꝙ prior ipſe dilexit nos vt ait Ioā. ī canonica. Maxīe aūt ſuꝑoēs puras creaturas fuit ipſa dilecta a deo: qd̓pꝫ ex eo qꝛ maxīuꝫ donū ei largitꝰ ē d̓s: vt .ſ. filiuꝫ ſuū dilectiſſimū ſūmū bonū ei cōicāet: ⁊ cōiseēt filius ſui ī deitate: eius ī hūanitate: vna ⁊ eadē ꝑſona deus ⁊ hō. ¶ Tria aūt exigunt̉ ad hͦvt charitas viatoris ꝑficiat̉ vt trāſcat in charitatē cōprehenſoris in ſubiecto charitatis. Primū ē de puratio. Scd̓m ē ſui ī ſe collectio. Tetiū eſt eleuatio. Ad primū .ſ. depurationē opoyfiat ſeꝑatio a ꝯtrarijs diſpoſitōibus in ſb̓o: q̄ īpediūt per ꝯtrarias diſpoſitiones charitatis ꝑfectionem. Sunt aūt tria a quibus debent purgari ⁊ ſegregari .ſ. culpa: pena: corpulentia. Per oīa iſta tria īpedit̉ ꝑfectio charitatis in maioribus in ſtatu iſto: per ẜm tantū īpediebant̉ patres in lībo .ſ. ꝓpter penā origīalis:ꝓpter tertiū tm̄ .i. corpulenriā īpediebat̉ Adāiradiſo. Et de his tribus īpedimētis dicit̉ro ſapīe. Corpus qd̓ corrūpitur aggrauatim: vbi corpus notat corpulentiā. Corruptōculpā. Aggrauatio penam. Nec obſtat quod īdn̄o Ieſu ruit fruitio: vbi tn̄ fuit corpulentia ⁊pena: qꝛ vnio ad diuinaꝫ naturā vicit ⁊ abſtulithec īpedimēta. ¶ Scd̓m qd̓ exigit̉ ad charitatꝭperfectionē ē ſui in ſe collectio: ꝑ qd̓ etiam triaponunt̉ īpedimenta. Aīa enī ẜm ꝙ quedā natura ē ⁊ forma corporis naturalis: primo ligat̉ adcorporaliū imagines ⁊ ſpecies. Scd̓o obligat̉ad diuerſas corporis paſſiones. Tertio diuiditur in diuerſas oꝑationes. De primo dicit. b.Augu. in li. de trini. Tanta ē vis amoris: vt eaque cū amore diu cogitauerit ⁊ eis cure glutinio īheſerit: attrahit ſecū ēt cū ſe cogitāda qͦdāmō reddit. Errat igit̉ cū ſe iſtis imaginibus tāto amore cōiungit: vt etiā ſe eſſe aliquid huiusexiſtimet. Et poſt hec dicit ꝙ fuerūt diuerſi errores ph̓oꝝ. Alioꝝ ponentiū eſſe ignē. Aliorūathomos ⁊ huiuſmodi. Et ſubiūgit ſic. Hic ſb̓oritur erroris dedecus: d̓um reꝝ ſenſitiuarumimagines ſecernere a ſe nō poteſt vt ſe ſolaꝫ vi

deat. Coheret enim ei mirabiliter glutinio amoris: ⁊ hec eſt eius īmundicia: qm̄ duꝫ ſe ſolānititur cogitare: hoc ſe putat eſſe ſine quo ſe n̄poteſt cogitare. Hec ē ergo prima collectio abimaginatōibus corporalibus detractio. ¶ Secunda eſt obligatio ad corporis paſſiones. vn̄..b. Augu. in li. de anima ⁊ ſpiritu ait. Quibuſdā affectibus ⁊ quadaꝫ amicitia aīa corpori iūgitur: ẜm quā amicitiā nemo vnqͣꝫ carnē ſuamodio habuit. Socia nāqꝫ eius eſt: licet eius ſocietate pregrauetur. Ineffabili nanqꝫ cōditione diligit illud amat comitem ſuū: ⁊ ideo liberaeſſe nō poteſt. Doloribus eius vehementer afficitur. Formidat que mori nō poteſt. Oculoꝝſpeculatione depaſcit̉. Sonoribus delectaturauditibus. Suauiſſimis iucūdatur odoribus.Larga epulatione reficitur. Et licet his rebusnullatenus vtatur: graui tamē merore afficit̉:ſi iſta ſb̓trahant̉. ¶ Tertiū impedimentū ē diuiſio ad operationes varias. De qua dicit bea.Augu. in li. de ſpiritu ⁊ aīa: ẜm ſui corporis effectus varijs nuncupat̉ nominibus. Dicit̉ enīaīa dum vegetat. Spiritus dum ꝯtemplaturSenſus dū ſentit. Aīus dū ſapit. Mens duintelligit. Ratio dū diſcernit. Dū recordat̉ memoria. Dum ꝯſentit volūtas. Ab iſtis ergo tribus colligit̉ aīa in ſeipſam ꝑ corporalē imaginū abſtractioneꝫ per paſſionū corporalium ceſſationē: ⁊ per operationuꝫ vnionē. Et de vnione actuum dicit. b. Augu. Senſus vertetur inimaginationem: imaginatio in rationem: ratioin intellectum. Intellectus in intelligentiam.Intellectiua ī deū: ¶ De iſta triplici collectiōeſil̓ .ſ. imaginationū: actuū ⁊ affectuū dic̄. b. Auguſti. li. de quātitate aīe: purgat̉ mēs a pctī colliuiōe: ab erroriſ obtenebratōe: a reꝝ fantaſticaimaginatōe: a reꝝ naͣliū fallaci proportōe: a reꝝtp̄aliū vana delectatiōe. Idē. Ab hͦ gͦ mūdo reuertētes ad deū ē quaſi ab hinc ſurſū reuertentes. Per noſmetipſos tranſire d̓bemꝰ ad deūhoc ē ītrare ad ſemetip̄ꝫ. Et ītrinſecꝰ penetrāsſe ipſū trāſcēdit: ⁊ iſtīc ad deū aſcēdit. Ab huiuſmodigͦ cor nr̄m colligamꝰ: ⁊ ad eterna gaudiareuocemus: vt aliqn̄ radiū cogitatōis in lumīegr̄e figere valeamus: hec eſt enim requies cordis nr̄i: cū deū ſuū ꝯtēplat̉: ⁊ ipſe ſua ꝯtēplatione ſuauiter reficit̉. Et dulce ē illi ſemꝑ quod addeſiderandū: qd̓ ad laudandū: quod ad amādū:ſemper ſuaue īuenitur. ¶ Tertium quod exigitur ad charitatis perfectionem eſt eleuatioque ſit per tria: ſcilicet a natura conante: a gr̄aſubleuante: a deo attrahēte. Et de conamīe nature dictū eſt ſupra de zacheo: qui ſtatura puſillus erat. Et de ſubleuatione gratie qͥ aſcēdit inarborē ſichomorum: quod deſignat gratiam ſacramentalē: ⁊ virtutis. Sed quia nō ſufficit adconiunctionē que eſt in perfectione charitatis.