.IV.Titulus

nec conatus nature: nec ſb̓leuatio gratie ſine diuinitatis attractōe. Ideo clamat ſpōſa Cāti .i.Ttrahe me poſt te. Et Chriſtus Ioan. vi. Nemo pōt venire ad me niſi pr̄ qͥ miſit me traxeritillū. ¶ Ad primū .ſ. conatū nature diſponūt an̄cedēter: pͥmo miſeriaꝝ pn̄tiū ſtimulatio. Scd̓oꝓpͥe defectibilitatꝭ cognitio. Tertio ſūme ꝑfec.tionis naͣlis appetitio. ¶ Ad ẜm .ſ. gr̄e ſb̓leuationē diſponūt antecedētes inchoatiue. Gr̄e ſacramentales ſanādo a malo culpe ⁊ pene. Gr̄evirtutū adijciendo ⁊ ducēdo in bonū progreſſiue. Donaqͣꝫ ⁊ fructus. ¶ Dona ad excellētiores actus adiuuādo: fructus laborantē reficiēdo. Cōpletiue āt ẜm ſtatū vie beatitudinis: ẜmſtatū patrie dotes. ¶ Sed de iſta attractōe nota ꝙ in naturalibus tanto maior eſt motꝰ quāto maiorē appropinquatio ad ſuū vbil. ¶Necſola appropinquatio eſt cā augmenti motus: ſꝫſimilitudo ⁊ ꝯuenientia ad ſuū vbi. Vnde qͣꝫtomagis lapis mouet̉ deorſū: tanto magis intēditur ſuus motus: ⁊ ſic ignis ad ſurſū. Sed in volūtarijs motus naturalis nō ſufficit mutare ſitū ipſius virtutis ad ſuuꝫ vbi: ſine ipſo vbi. Ethoc eſt ꝙ in naturalibꝰ ē tantū vbi: ita ꝙ nō motor. Sed in voluntarijs ipſū vbi eſt motor ⁊ cooperator. Et ad id qd̓ motus ē ⁊ qd̓ mouet peipſū habet motus ꝙ ſit appropinquatio. Eſt tāhuius appropinquationis terminus perfectaconformitas voluntatis diuine ⁊ hūane de formis effectio. ¶ Ad hāc aūt attractionē appropinquationē ⁊ ꝯformitatē tria ſpecialiter diſponunt antecedēter in via .ſ. opera inſtructiōis vl̓ędificationis: oꝑa patientie vel paſſionis: oꝑacxcellētie ſuꝑerogationis. De operibus inſtructionis dicit. b. Augu. Lex eſt diuine prouidē.tie vt nemo a ſuꝑioribus adiuuetur ad cognoſcendā vel ꝑticipandā gratiā: quē nō ad eandēque ponit̉ affectu nō adiuuerūt. Unde ⁊ Ioā.xi. legitur de Caipha: ꝙ cū eſſet pontifex ani illius prophetauit. In quo dn̄s on̄dit ꝙ etiaꝫ inmalis ratione prelationis dona tribuit ad vtilitatē alioꝝ. Et de Saule legit̉: ꝙ poſt vnctioneintroiuit in eū ſpūs ⁊ prophetauit. De oꝑibuspatientie: ⁊ paſſiōis patet per id qd̓ ait apl̓s. ij.Corinthio. xij. Uirtus in infirmitate perficit̉.Et figurat̉ in Iob qui poſt ꝑfectā victoriam ꝑpacientiā oīa bona ſua recepit duplicata. Deoꝑibus ſuꝑe rogationis .ſ. pauꝑtate: caſtitate ⁊huiuſmodi dicit chriſtus Matihei. xix. Amēdico vobis: ꝙ nemo ē qui reliquerit agros ⁊cͣ.qui nō recipiat centies tantū in vita. Conſiſtitergo iſta ꝑfectio charitatis tranſeunti de ſtatuvie ad ſtatū patrie. In plena deputatione. Inſtatū patrie tranſmutande fit ſine ſb̓ali aditōeper ꝑfectionē ſui in ſe: ꝑ actus extenſionē: per

actus ⁊ habitus meliorationē ⁊ nobilitationē:⁊ per ſummam cum ſummo bono coniunctionem. Et quia charitas ſola perfecta eſt: que eſtvinculum perfectionis. Alie auteꝫ virtutes habent aliquid de imperfectione: vt fides que ē deeo quod nō videtur: ⁊ huiuſmodi. Cum autemvenerit quod perfectū eſt: ait apoſtolus. id eſtſtatus patrie: euacuabit̉ qd̓ ex parte eſt. Ideoneceſſe eſt omnes alias virtutes euacuare:ſecundum vſum vite preſentis: vel ab actōibꝰſopiri: ſolam autem charitatem dominari ⁊ exercere oēs operationes. Et tūc implebit̉ illDiliges dn̄m deum tuuꝫ ex toto corde tuo ⁊Quod tunc implebitur quando omnis actusceſſabit naturalis: quantū ad actū: ⁊ omnis alterius virtutis habitus erit ſopitus quantuꝫ adactū: ⁊ anima in eſſe ſuo nobiliſſimo: tota nobiliſſimo habitu implebitur: ⁊ nihil niſi charitasanima ad actū egreditur. Sicut ergo charitasbeate marie in ſtatu patrie eſt maior charitatomnis pure creature: ⁊ quantū ad ſubſtantiaꝫ⁊ quantū ad actū: ita eadem charitas eius ī ſttu vie maior fuit omni charitate pure creaturequantū ad ſubſtantiam: non autem quantū adactum. Et ſic quantum ad ſubſtantiam fuit charitas beate marie maior charitate omnium angelorum: ſed quantum ad actum minor charite minimi angeli. ¶ Ꝙ autem maior ſubſtattia minor eſt in actu facit ſubiecti conditio contrarij ꝯiūctio mīor motoris attractio. .§. IIIbuit perfectiſſime. ¶ Nam habuit vt dictum ēperfectiſſimā charitatem: que mater ē oīuꝫ vtutū ẜm. b. Ambr. vt qͥ eā habeat ⁊ filias eiꝰneat .i. alias v̓tutes: vn̄ ⁊ ſpē: Et cū ſpes ſit certa expectatio future btītudinis ex meritꝭ ⁊ gr̄aꝓueniēs: vt diffinit eā magr̄ ī. iij. ſen. Alij ſct̄i ⁊ſctē qꝛ certitudinē ſcīe nō hn̄t de meritꝭ ſuis etgr̄a ſꝫ ꝑ ꝯiecturas: ideo nec certā expectationēhn̄t de ſua btītudine: ſꝫ ꝯditionalē .ſ. ſi hn̄t grām⁊ merita. Sed. b. maria erat certa gr̄a ſe eē plenā: vnde ⁊ certa de ſua btīficatiōe quā expectabat. Et ꝓpter ꝑfectā ⁊ abundantē ſpē dr̄. Ecc̄ixxiiij. in ꝑſona eius. Ego mater pulchre dilectiōis timoris: agnitōis: ⁊ ſācte ſpei: qꝛ nō ſolumiſta in ſe habuit in mēte ⁊ actus ꝓduxit: ſed ⁊ inalijs procurat. Vnde ⁊ dicit̉. Spes noſtra: ſcꝫad ſuffragādum in omnibus auxiliū procurāduꝫ. Ecc̄i. xxiiij. dicit. In me omnis ſpes vite.Et in dicta auctoritate notant̉ tres ille v̓tutes.Charitas ibi pulchre dilectōiis ſcilicet dei: vnde procedit timor reuerentialis. Fides ibi agnitōis. Per eā enī habet̉ cognitio de neceſſarijsad ſalutē. Et ſancte ſpei quod dicit ad excludēdum vanā ſpem. ¶ Sed obijci poſſet. ꝙ beataMaria nec charitatem perfectam habuit: nec