LV.Titulus

oīs ſpes vite ⁊ virtutis. Et ideo trāſite ad meoēs .ſ. pro eis virtutibꝰ: qꝛ ex me id ē mei ſuffragio ⁊ exēplo poteſtis ſperare omnē v̓tutē. Uirtutes āt oēs vel ſūt theologice vel cardinalesvel eis ānexe. Et theologicas nūerat apl̓us .i.Coꝝ. xiij. dicens. Nunc manēt fides: ſpes: charitas. tria. hec.imo ergo uidendūeſt de fide beate Marie. ꝙ eā habuerit ꝑ v̓baheliſabeth pꝫ dicētis ad eā. Beata q̄ credidiſti.ſ. v̓bis dictis tibi ꝑ āgelū ex parte dei. Luce. i.Credere .n. eſt actus fidei q̄ eſt de nō viſis. Credidit enī ſe matrē dei fienda: ſicut factū eſt cū aitFiat mihi ſecundum verbū tuuꝫ. Luc .i. quodvtiqꝫ nō vidit: nec oculo corporali nec ītellectuali clare. Uidit vtiqꝫ ⁊ exꝑta eſt ſe ꝯcepiſſe: nonopere hūano: ⁊ ſe peperiſſe paruulū cū v̓ginitatis honore. Sꝫ ꝙ ille puer filiꝰ eiꝰ ꝯceptꝰ ⁊ natus eēt deus verꝰ: nō vidit: vt in patria: ſed fidecredidit ⁊ cognouit: ſb̓limiori mō ⁊ īteriori guſtu ſuꝑ oēs vnqͣꝫ viatores: vn̄ fides ſua fuit ſuꝑoēm fidē. Un̄. b. Ber. ſuꝑ miſſus ē. Quis excepta fortaſſe illa q̄ ſola hec in ſe feliciſſime meruit experiri: intellectu capere: ratiōe diſcernere poſſit qͣliter ſplēdor ille inacceſſibilis v̓gīeisſe viſceribꝰ īfuderit: ⁊ vt illa q̄ īacceſſibilis eſt accedere ad ſe ferre potuiſſꝫ: de portiūcula eiuſdēcorporis cui ſe īmediate aīa ꝯtēperauit reliquemaſſe vmbraculū fecerit: ⁊ forte ꝑꝑ hͦ maxīe dictū fuerit: obūbrabit: qꝛ res nimiꝝ erat in ſacramento. Et quod ſola ꝑ ſe trinitas in ſola ⁊ cū ſola v̓gine voluit operari. Soli eīm datū ē noſſecui ſoli ſoli datū ē exꝑiri. Dicat̉ gͦ. Uirtus altiſimi obūbrabit tibi. Hoc eſt illū moduꝫ de qͦ deſpūſācto ꝯcipies: ipſa dei v̓tus ⁊ dei ſapīa chriſtus ſic ī ſui ſecretiſſimo ꝯſilio obūbrando ꝯiunget ⁊ obūbrabit: quatenus qͥ tm̄ ē patri notꝰ ſit⁊ tibi. Ac ſi angelus rn̄deat v̓gini. Quid a mequeris qd̓ in te exꝑieris? Scies te feliciter ſcieſſꝫ illo auctore illo doctore. Ego āt ſū miſſuſ virginalē ꝯceptū nūciare: nō creare. Nec pōt docere niſi a donāte: nec pōt adipiſci niſi a ſuſcipiēte. Ex hac auctoritate beati ber. dicit Alber. coſligit̉ ꝙ beata v̓go de īcarnatōe ⁊ de filio īcarnato hūit cognitionē q̄ ē ſupra fidē. Et videt̉ hocꝰ ītelligendū: ꝙ cognitio illa fuit ſupra fideꝫ cōemſeu oīum viatoꝝ. Nā ſi clare vt ī pr̄ia tal̓ cognitio excluderit fidē: vel forte ēt in ipſo ꝯceptū vl̓partū ſibi datū eſt ad horā vt videret clare myſteriū huius vt ī patria. ſicut paulus vidit deuꝫin raptu: ⁊ pro illa hora fuiſſet fides ⁊ viſio. Sꝫpoſt horā ī ſe reuerſus remāſit in fide ablata viſiōe. Un̄ ⁊ ipſe dicit. Per fidē .n. ambulamus:nō ꝑ ſpē. Aue igit̉ gr̄a plena ⁊cͣ. Sed pro maiori hoꝝ declaratōe ſciendū: ꝙ viſio facialis dei. i.ꝑ eſſētiā ē id ī quo ꝯſiſtit pͥncipaliter nr̄a v̓a btī

tudo ⁊ ꝑfectio vltima. Iuxta illud qd̓ chriſtꝰ dixit. Io. xvij. Hec ē vita eterna vt cognoſcāt teſolū veꝝ deū ⁊ quē miſiſti ieſū chriſtū Ioā. xvj.In hac ſūma veritas ē ⁊ ſūma bonitas q̄ ſic rcit rationaleꝫ vim ꝙ ex toto eā decorabit: ⁊ciet vt nihil aliud qͣrat videre ⁊ habere niſi ioaut propter ipſum. Et ideo erit ibi continuatviſionis. Item ſūmum delectabile ⁊ cōcupiſcibile ſic ſua ſuauitate perfundet vt nihil aliud amet aūt querat niſi ipſū aut propter ipſum. Etideo ibi non erit faſtidium. Itē ſūme arduū ſūma ſui immobilitate iraſcibile roborabit ⁊ ſecirabit vt nihil tenere aut tractare queat niſi ipiaut propter ipſum: ⁊ ideo ibi non eſt fatigatio.Unde beatus Auguſtinus in vltimo capitulode ciuitate dei: ait. Quecunqꝫ ab hominibꝰ honeſte deſiderantur: erit deus finis omnium deſideriorū noſtroruꝫ. Quem ſine fine videbunt:ſine faſtidio amabunt: ſine fatigaiōe laudabuntUnde beatꝰ Auguſtinꝰ. Ad hoc vt ꝑuēiat anima ratiōalis oportet ꝙ hītus ītermedijs eleuetur. In qua eleuatione ſūt gradus ⁊ ordo: de qͥbus dicitur infra. Sed prius aduertendū eſt ſecundum Albertuꝫ vbi ſupra: ꝙ ratio naturalieſt cognoſcitura omniū ſenſibilium creaturaꝝ⁊ intelligibiliū ratione cōmunitatis naturalisquaꝫ habet cum omnibus ſenſibilibus ⁊ intelligibilibus. De qua cōmūitate ait beatꝰ Grego.ī omel̓. ſuꝑ illud marci vlt̓. Predicate euāgeliūomni creature: ꝙ nomine omnis creature ītelligitur homo: quia commune aliquid habet cumomni creatura ſcilicet eſſe cū lapidibus: vegeri ſeu viuere cū plantis. Sentire cum animbus. Intelligere cū angelis. Ipſa autem ratiacū ſit naturaliter collatiua: cognoſcit creaturaꝫſignū aliquod eſſe ſeu veſtigiuꝫ dei: ſicut artificiū artificis. Et ex hoc ratio naturaliter eſt cognoſcitiua creatoris: cuiꝰ creature ſūt veſtigia⁊ ſignuꝫ. Et ſic patet ꝙ ratio humana habet inſua natura: ꝙ ſit cognoſcitiua creaturarū ſenſbilium ⁊ intelligibiliū ⁊ creatoris earum. Et ꝙhabet deſiderium ductiuum ad cognoſcendumhec qui dici poteſt: ductus natural̓ rationis: qͥex ſolis bonis naturalibus ducit̉ tāqͣꝫ ex pͥmimotibus ex parte ipſius. Similit̓ ex parte affctus ſūt quedā aptitudines naturales ad boniquas aliqui philoſophi appellabāt ſeminariatutuꝫ: quibus mouetur anima rationalis natraliter ad bonuꝫ. Ipſa vero anima rational̓ ſicexiſtēs ē receptiua hītꝰ ml̓tiplicis .ſ. artiū ⁊ ſcīrū ex ꝑte v̓tutꝭ apprehēſiue. Sed hiꝰ habitꝰ ꝑducūt rationē vltra motus vl̓ terminos ei debitos ſecundū aptitudinēˡ naturalem: ſꝫ ſunt faciltates ⁊ directiōes quedā ad cognoſcēduꝫ ea adque naturaliter ductū ſe hꝫ: ⁊ hec ſūt habitꝰquiſiti per ingeniū ſiue dati ſiue infuſi. Ex p̄te vero v̓tutis motiue eſt receptiua habitus