Titulūs. XV.
⁊ ſic de alijs ⁊cͣ. ¶ Sed et quecunqꝫ ibi ſcripta:ad noſtrā doctrinā ſcripta ſunt: vt ꝑ exēpla ⁊ dicta illoꝝ qͥ ibi laudant̉: curramus per viā virtutū ad brauiū ſuꝑne vocationis. Reſpice ibi ⁊ īvenies Abel deuotionē. Enoch contēplationēCrudelitatem Noe. Abrahe fidelitatē. Iſaacpatientiā. Iacob prudentiā. Ioſe ph caſtitatē.Moyſi charitate. Finees ſanctā emulationē.Aaron deuotā oblationē. Iude audaciā. Ioſue ꝯfidentiā. Octōniel rectitudineꝫ. Sāſonisfortitudinē. Boos equanimitatē. Samuelis ītegritatē. Iob redargutiōes. Tobie correptiones ſeu monitiones. Dauid miſericordiā. Salomōis penitētiā in eccl̓iaſten .ſ. Helye zelū pietat̉ helizei zelū eqͥtatꝭ. Iſaieſtabilitatē. ieremiemagͣnitatē. Ezechie l̓ rigorē. Danielis feruorē.Mathathie ſingultꝰ. Iudeqꝫ machabei. cultū.Eleazari amorē pr̄ie. Razie virorē latrie. Innouo teſtamēto chriſti dn̄i obediētiā. Angeloꝝexultationē. Baptiſte ꝯfeſſionē. Petri longanimitatē. Pauli ſb̓limitatē. Andree magiſterium ī cruce. Iacobi deſideriū ī luce. Ioanis ſapientiaꝫ. Thome ſcīam. Alpheidis iuſticiam.Philippi refulgentiā. Bartholomei nobilitatē. Matthei verā ſanctitatē. Simonis ꝯſtan.tiā. Thadei reuerentiā. Mathie humilitateꝫ.Marci ſinceritatē. Luce vigilātiā. Barnabeeminētiā cū īnumeris v̓tutibus: legēdis ⁊ tāgēdis ī ſola ph̓ia quā deus ꝓ ſalute noſtra dignatus ē mūdo miſericorditer reuelare. Hec Ioannes dn̄ici cardinalis in noctiluca: que omniapoſſunt attribui beate marie vt volueris.¶ De plēitudīe gr̄e ī. b. maria v̓gine. Cap. xv.j .ſ. es LiRatia Plena ce pͥmo.In iſta āt ſalutatōe cū fuerit ꝑfectiſſima pōt primo queri. ¶ Quare angelus nō dixit: gloria plena ſicut gr̄a plena: cuꝫgloria ſit perfectior gratia. Ad qd̓ rn̄det Albertus ſuꝑmiſſus eſt: ꝙ ꝯgrue plenitudo gr̄e annūciatur Marie q̄ eſt origo: mediū ⁊ cauſa om̄isgratie: in humanū genus tranſfundendo ⁊ ẜmſtatū vie: ⁊ ẜm ſtatum patrie: vade Eccleſiaſticixxiiij. Ipſa vt ītroducit eccleſia: ait. In me oīsgratia vite ⁊ veritatis: in me oīs ſpes vie ⁊ virtutis. Tranſite ad me oēs qui concu. me: ⁊ a genera. me. adimplemini. Quia vero initiū beatitudinis ſignificat̉ per gratiā: cōſumatio veroeius ꝑ gloriā: hic aūt annūciat̉ initiū beatitudinis ⁊ ſalutis .ſ. incarnatio: ideo potius dici debuit gratia plena qͣꝫ gloria plena.Pꝙ cū dicavciendum Aute de plaribusplenitudo gratie. Nā de Chriſto dicit̉ Ioā. i.Plenū gratie ⁊ veritatis. De apoſtolis. Re-
pleti ſunt oēs ſpūſancto .i. gratia. De ſtephāoStephanus plenus gratia ⁊ ſortitudine. Act̉.vi. diſtīguere oportet ⁊ aſſignare triplicē plenitudinē ẜm Alber. Eſt plenitudo efflutiua noͣ receptiua. Eſt plenitudo receptiua ſine menſura⁊ effluxiua. Eſt plenitudo receptiua cū meuſura ⁊ effluxiua. ¶ Prima plenitudo eſt ī deo qͥdat gr̄aꝫ ⁊ nō recepit a quoqͣꝫ. p̄s. Gratiā ⁊ gloriā dabit dn̄s. Et nulla creatura pōt eam darnec etiā Chriſtus in quantū hō vt ponit maſentētiaꝝ in. iij. quia ipſa eſt virtutꝭ īfinite cūdicat ad bonū infinitum ſcilicet deo fruendū: omnis autem creatura ē virtutis finite. Nihil aūtpōt ſupra virtutē ſuam. Et hec plenitudo q̇ deieſt: ſub figura aſſueri qui interpretatur beatitudo: deſcribitur heſter. xv. vbi dicitur: vidi te domine quaſi angelum dei: ⁊ conturbatuꝫ eſt cormeuꝫ pre timore glorie tue: valde enī mirabilises domine ⁊ facies tua plena eſt omniū gratiarum. Hanc plenitudinē habuit virgo maria inſe: quia deum in mente plenum omnium gratirum: ſed in ventre ꝑ incarnationē. ¶ Un̄ Bernardus. Legimus ſtephanum plenū gratia: ⁊apoſtolos plenos ſpirituſācto: ſed lōge diſſimiliter a maria. In nullo enī alio hītauit plenitudo diuinitatis corporaliter: quemadmodum inmaria. Nec aliqui conceperunt de ſpirituſancto: ſicut ⁊ maria. Et ſic videtur intelligendumillud hieronymi. Ceteris ſāctis ꝑ ꝑtes datur.Marie vero plenitudo gratie ſe infudit .i. deꝰplenus omnigratia. ¶ Secūda plenitudo grtie eſt in chriſto ſecundum humanitatem/ Naꝫrequieuit ſuper eū ſpiritus domini: vt diciturIſaie. xi. cum omni gratia quā recepit. Sed inhoc eſt differentia: qͥa omnibus ſanctis d̓ata eſtad menſurā certam nobis ignotam: ſed illi notiſſimā qui omnia conſtituit in pondere: numero ⁊ mēfura. Sed homini chriſto .i. anime eiusinfuſa fuit gratia ab initio ſue conceptiōis ſitmenſura: ẜm illud: nō enim ad menſurā dat deſpiritum. Ioan. i. ſ. chriſto. Unde in gratia creſcere non potuit: ⁊ ex operibus ſuis infiniti valoris: quia ex perfectiſſima charitate procedentibus: non ſibi meruit ſed nobiſ. Plenū igiturverbum incarnatum vidimus gratie ⁊ veritatꝭIo. i. fuit ergo plenus gratia quia ille hō hūitomnia per gratiam que deus habuit perram: ⁊ preterea nulla gratia fuit ī eo dimirvel ocioſa: vel habens aliquid contrariū. Etiāhec gratia fuit vnionis. Plenus autē fuit vertate: quia anima illa in verbo cui erat vnita: oīacognouit ab initio ſui: que vnqͣꝫ actu fuerūt: ſūt⁊ erūt. Et Iſidorus dicit: ꝙ trinitas ſibi ſoli nota eſt ⁊ homini aſſunmpto. Et quia aīa chriſticarni fuit vnita in ventre virginis: ſic etiam poteſt dici: ꝙ iſta plenitudo ſine menſura fuit ī virgine vt dicatur gratia plena: quia anima chriſti