Capitulū.XIIII.

ſuſcipe: quando maiora cōtra nos bella mouet:De ea enim ſub figura prime matris Eue: dictum fuit antiquo ſerpenti. Inimicitias ponaminter te ⁊ mulierem ⁊ ſemen tuum ⁊ ſemen illiꝰ.Ipſa conteret caput tuum: ⁊ tu īſidiaberis calcaneo eiꝰ. Geneſis. iij. Mulier hec: mater quidem omnium vere viuentiuꝫ ſpiritualis ē beamaria. Nam Eua erat mater omnium montium. Semen eius ſpirituale eſt: ſcilicet vl̓cte affectiones ⁊ operationes virtutum: exero mentis eius procedentes: vel omnes electi eam vt boni filij ſpirituales imitantes. Serpens diabolus eſt callidior cunctis. Seme eiꝰſunt vicia: que ſuggerit ī mentibus hominū: adſerādū mala opera in eis. Uel oēs mali imidres eius: qͦs chriſtꝰ appellat filios diaboli.Io. viij. Et clarum eſt: quia diabolus cum mēbris ſuis: id eſt malis eſt inimicus Chriſti: matris eius: ⁊ cunctoꝝ electorum: ⁊ ſemina eorumadinuicem inimicantur: quia contraria ſunt vicia que ſuggerit diabolus virtutibus: ⁊ bonisoperibus virginis ⁊ filiorum ſuorum. Et natura contrariorum eſt mutuo ſe expellere: vt inimica adinuicem. Contraria eſt eniꝫ humilitasvirginis ⁊ ſanctorum: ſuperbie demonuꝫ ⁊ malorum. Sed mulier hec maria prenunciata eſtconteret caput ſerpentis: quia ipſa ex toto ſurbiam in ſe extinxit: que eſt caput ideſt initiūmalicie eius ⁊ aliorum viciorum. Et etiam primos motus omnium vicioꝝ: vt .ſ. in ea nō eēttales primi motus: qui dicuntur caput ſerpenuia principiū quo mordet ⁊ inficit ꝑ pctm̄.nen auteꝫ ſpirituale ipſius mulieris .i. ſanttictos ⁊ ſac̄tes cōterit meritis eius: exēplo ⁊ pres: caput ſerpentis .i. ipſos primos motusoꝝ: nō quidē vt nō ſint: ſꝫ ne dn̄entur ⁊ inficiant ꝑ ꝯſenſū. ¶ Contriuit etiā caput ſerpētis:ideſt dn̄m quo erigebat ſe contra genus humanū: ꝑ bn̄dictū fructū ventris ſui: vt qui ꝑ lignūpomiſeꝝ vicerat: ꝑ lignū crucis vinceret̉ ſalutifeꝝ. Sed nō quieſcit ſerpens: nā inſidias ponitcalcaneo mulieris ſiue ipſius virginis morti: qͥeſt finis vite: q̄rendo ſi forte aliqͥd ſuū īueniret.Uēit .n. pͥnceps mūdi huius: ait chriſtus .i. diabolus ad euꝫ .ſ. in fine vite. Si forte qͥd et̓ minimū viciū reꝑiret in eo. Sed in me ait nō habetquicqͣꝫ .i. nō inueniet aliqͥd ſuū .i. malum peccati.Sic in virgine ī fine vite nihil reprehenſibile īvenit: qꝛ vt dicitur Canti. iiij. Tota pulchra esaīa ⁊ corpore ⁊ macula nō eſt in te .ſ. alicuiꝰ minimi peccati. Inſidiatur qͦꝫ ſerpēs iſte antiquꝰcalcaneo mulieris: quo ad ſeme eius ſpūale: ideſt electos. Siue in generali in fine mūdi: quiatunc foluet̉ ſathanas de carcere ſuo ꝑ ſemē ſuūAntichriſtū ad ꝑdendū animas. Siue in ꝑticulari in fine vite cuiuſlbet ēt ſancti: fortiter temptans ad decipiēdū. Sed adiutorio chriſti ⁊ me-

ritis eius inſidie eius detegunt̉ vt ſuꝑetur. Sicut de multis legimus quos in exitu ſuo quaſideficientes virgo liberauit. Deniqꝫ ipſa eſt illaſancta Iudith figurata: que virgo prius coniugata: ⁊ poſtea vidua caſtiſſima deuotiſſima ⁊ pl̓cherrima: que ſua ſapīa ⁊ fortitudine interfecitillū terribilē ⁊ ſuꝑbiſſimū Holofernē: caput eiꝰabſcidens: ⁊ ſic liberans populum dei de mani.§. VII.bus eius Iudith.Alittera eſt:Quinta etultimā xqn quaoſtendit̉ ꝙ eſt aduocata peccatoꝝ. Unde in antiphona que dicit̉ cōpoſuiſſe Ioanes. Damaſcenus ei dicimus. Eya ergo aduocata noſtra:illos tuos miſericordes oculos ad nos ꝯuerteUt .n. dicit Anſelmus. Impoſſibile eſt ꝙ illi aquibus virgo maria oculos mīe ſue auertit: ſaluentur: ita neceſſariū ꝙ hi ad quos ꝯuertit oculos ſuos pro eis aduocans: iuſtificētur ⁊ glorificētur. Aduocatū habemus apud patrē Ieſūchriſtū iuſtū. i. Io. ij. Qui etiā interpellat ꝓ nobis ait apl̓s ad Romanos. viij. Sed quia nonſolū aduocatus ſed ⁊ iudex ē ꝯſtitutus viuorū⁊ mortuoꝝ: cūcta vtiqꝫ diſcuſſurꝰ: ita ꝙ nil inultū remanebit. Poterat forte humana fragilitas ⁊ precipue peccator cū vix iuſtus ante eumſit ſecurus: ad eū accedere tanqͣꝫ aduocatuꝫ. Etideo pijſſimus deus prouidit nobis de aduocata que tota mitis ⁊ ſuauis eſt. ¶ Nihil in ea inuenietur aſperuꝫ: nunqͣꝫ ex ea verbuꝫ proceſſitdurum. Hec eſt figurate illa prudentiſſima mulier tecuites: que ita ſapienter aduocauit apudregē Dauid in cauſa Abſalonis: vani: ſuperbi:⁊ fratricide exulis facti: propter tm̄ ſcelus a hieruſalē: ꝙ īduxit patrē dauid ad mīam erga filiū⁊ ab exilio reuocandū. Sic virgo maria ꝓ mūdo deo rebelli ⁊ occiſore fratris ſui .i. āī ſui: ꝓpt̓qd̓ exul ꝯſtituit̉ a ſuꝑna hieruſalē: ita aduocat ⁊interpellat: vt deum patrem placet: ⁊ ꝯuerſumad penitentiā ad gloriā inducat. Unde. b. Ber.Secuꝝ acceſſū habes ad deū o homo vbi mat̉ſtat ante filiū: filius ante patrē. Mater oſtēditfilio pectus ⁊ vbera: filius oſtendit patri latus⁊ vulnera. Ibi ergo nulla poterit eſſe repulſa:vbi ſunt tot amoris inſignia. Ad thronū igitureius ſcilicet virginē mariam in qua quieuit: accedamus cum fiducia ait apoſtolus ad hebreos vt miſericordiam ⁊ gratiam conſequamurin tempore opportuno Amen. ¶ In ea reperiuntur non ſolum dei perfectiones ex ibi narratis: vt omnipotentiā in Geneſi in mūdi creatione: dei clementiā in Exodo ex liberatione inexitu Iſrael de egypto. Reuerentiā ⁊ maieſtatē ī Leuitico: ex ſacrificijs ⁊ cerimonijs: eiꝰ patientiā in libro numeri. Fortitudinem in bellisIoſue. Longanimitate ⁊ mīam in libro Iudicū. Prouidentiā in libris Regū ⁊ huiuſmodi