Capitulū. VIII.
capprobata ꝑ apl̓os ſanctos oꝑatores ꝓdigorū: ꝯfirmat̉: ex his fides magis ac magis in nobis: qͣꝫ ſi ſolū audiremꝰ incarnationē: ſꝫ nō ordinē eiꝰ. ¶ Quātū ad ſecūdū deuotio accēdit̉: cūroti humano generi mediāte beatiſſima virgīemaria ꝑfecta pax ⁊ recōciliatio nūciat̉. Et humana natura deo ⁊ angel̓ inimica abiecta a deor etiā ꝑ angeluꝫ ſalutat̉. Certe ſi quis dn̄spiſſet magnas iniurias a ſeruis ſuis rebellantibꝰ ſe ab eo: ⁊ inimico eiꝰ adherētibꝰ: qͥ ſeruiin nullo poſſunt ei dn̄o nocere: nec eget eis: ſedipſi ſine eo viuere nō poſſunt. Si tal̓ dn̄s mitteret ad ſeruos illos vnū ex principibꝰ ſuis adutādū eos: on̄dēs ſe velle eos recōciliari ſibicere eos familiares: ⁊ regni ſui ꝯſortes: nōne ſine dubio accēderent̉ ad deuotionē ⁊ affectiꝰ: ſicut ait apl̓s. Cōmendat deꝰ .i. ꝯmēdan̄dit charitatē ſuaꝫ in nobis: qꝛ cū inimicimus: recōciliati ſumꝰ. Et iō miſit vnū de prinbꝰ .ſ. gabrielē ad ſalutādā virginē: vt in ea ⁊am fieret recōciliatio nr̄a ꝑ incarnationē.uantū ad tertiū: actꝰ nr̄i ī iſta nūciatione ītur. Nā ꝑ illud qd̓ beatiſſima virgo geſad ip̄am angelꝰ venit: ⁊ ꝑ id qd̓ angelo diillud qd̓ poſt receptionē plenitudinis fetruimur qͣles debemꝰ ad gr̄aꝫ hn̄dā p̄ꝑaricet pͥmo: vt ſimꝰ ſeꝑati a turbis: clauſi in īori domo ꝯſcientie: clauſi a ſēſibꝰ ⁊ ſēſibilibꝰauſo hoſtio .ſ. ſenſuū ora patrē tuū: ait xp̄s:ath. vi. Et cū timore audire diuinas inſpiones: q̄ fiūt per angelū: vt loquētē. Audiaꝫit p̄s. quid loqͣtur in me dn̄s deꝰ: qm̄ loquepacē. Ad hoc inſtigat vt recōciliet̉ hō cumſuo. Sic maria non in turba: vel platea inuenta ē ab angelo: ſꝫ in domo: nō ad feneſtrā vl̓hoſtiū: ſꝫ in cubiculū: orantē vel legentē ad vera angeli timēs. Scd̓o inſtruimur qualit̓ gratiam receptā augmētare debeamꝰ: videlicet: inSic enī marla poſt ſalutationē īterrogauit anelū de modo cōceptionis. Ancillā ſe noīauit:iuine volūtati obediuit: dicens. Fiat mihi ẜmverbū tuū. Tertio inſtruimur quō auctaꝫ gratiā ꝯſeruemꝰ vꝫ ſꝑ aſcēdendo de bono in meliꝰā ẜm. b. ber. In via dei non ꝓfice̓ eſt defice̓tim diſpoſitiue. Et Chryſo. Nemo repenteſūmus: ſꝫ a minimis qͥſqꝫ inchoat: vl̓ ad maa ꝑueniat: de pe. di. ij. Sic. b. maria poſt ꝯcefilij aſcēdit in mōtana .ſ. v̓tutū ꝓficiēdo: ⁊ adizabet ẜuiēdū ꝓficiſcēdo. ¶ Querit̉ in quoactu fuerit. b. maria qn̄ ſalutata fuit ab angelo:vtrū in actu ꝯtēplationis vl̓ actionis? Et vr̄ ꝙin actu ꝯtēplatiōis. Nā ad ꝯtēplationeꝫ ꝑtinetqd̓ dicit̉ Tręno. iij. Sedebit ſolitariꝰ ⁊ tacebit:qꝛ leuabit ſe ſuꝑ ſe. Dicit enī ph̓s ꝙ aīa ſedēdoquieſcēdo fit prudēs .i. ſapiēs. Sꝫ beatiſſima
virgo in ꝯcipiēdo debebat fieri virgo prudētiſſima ⁊ mat̓ ſapiētie. Ergo ꝯgruebat ei ſedē mēte: ⁊ quieſce̓: qd̓ fit ꝑ ꝯtēplationē. Cū etiaꝫ dn̄sappropinqͣret ī illo myſterio beatiſſime virgini deſcēdendo ⁊ ip̄a debuit obuiare ei aſcēdēd.ſ. eleuādo ſe ſuper ſe ꝑ ꝯtēplationem ẜm illuAmos. iiij. c. Preꝑare ī occurſū deo tuo. Nānobiliſſima oꝑatio fuit ꝯceptio filij dei. Iō debuit fieri in nobiliſſimo ſtatu qui ē ſtatꝰ ꝯtēplationis. Preterea dantis ⁊ recipiētis dꝫ eē adinuicē ꝯuerſio: ẜm illud Canti. Dilectꝰ meꝰ mihi. i. a me diligit̉: ⁊ ad me ꝯuerſio eiꝰ vt me diligat. Aīa aūt hꝫ duas facies ẜm rōem .ſ. ꝑtē ſuperiorē: ⁊ ꝑtē inferiorē. Suꝑiorē .ſ. ẜm quā ſuperioribꝰ inſpiciendis ⁊ ꝯſulēdis inheret. Inferiorē ẜm qua inferioribꝰ tractādis ⁊ diſponendis intēdit. Si gͦ dei ⁊ beatiſſime virginis tāqͣꝫdantis ⁊ recipiētis dꝫ adinuicē fieri ꝯuerſio: neceſſariū eſt ꝙ ẜm illam ꝑtem ꝯꝑetur ẜm quā addeū aīa ꝯuertit̉ .ſ. ẜm ꝑtem ſuꝑiorem: qd̓ ꝑtinetad ꝯtēplationē. ¶ Sꝫ ꝙ fuerit in actione tuncbeata maria .ſ. deſcēdendo ꝑ hūiliationē ſui: vr̄ex hͦ qd̓ dr̄ Canti. i. Cū eēt rex in occubitu ſuo.i. quieſcendo ī virgine ꝑ incarnationē: nardusmea dedit odorē ſuū. nardus ē herba medicinalis ꝑua ⁊ multū odorifera: ⁊ ſignificat beatamvirginē: ꝑua ꝑ humilitatē: medicinal̓ ꝑ curationem infirmitatū ſpūaliū ⁊ corꝑaliū. Odoriferaꝑ exēploꝝ vite ſue diffuſam ſuauitatē. Et ſic vr̄ꝙ humilitas. b. marie fuerit p̄paratoria ad ꝯceptionē. vn̄ ⁊. b. Aug. dicit: ꝙ humilitas genuitnob̓ deū. hūilitas aūt eſt in deſcēdendo: qꝛ recūbit in nouiſſimo loco īferiorē ſe alijs exiſtimāsSicut aūt aſcēſus ē in ꝯtēplatione: qꝛ eleuat ſeſupra ſe: ita hūilitas vr̄ eē ī actiōe deſcēdēdo adīferiora: qꝛ hūil̓ dr̄ qͣſi humi accliuis. Itē Gen.xix. dixit abrahā. Loquar ad dn̄m meū cū ſimpuluis ⁊ cinis. Ergo puluerizatio ⁊ īcineratioq̄ ſe hō hūiliat ⁊ annihilat: ē p̄ꝑatio qͣ hō loqͣt̉ cūdeo: ⁊ deꝰ cū eo: Sꝫ deꝰ ī hͦ myſterio familiariſſime locutꝰ ē cū v̓gine ī ip̄a ſalutatiōe: gͦ maximedebuit incinerari: ⁊ hūiliari qd̓ etiā pꝫ feciſſe exvltimis v̓bis. Cū ait. Ecce ancilla dn̄i. Nō aitmr̄ vl̓ ſpōſa: vl̓ filia: ſꝫ ancilla: qͦ ſtatu .ſ. ancillarūnil īfimiꝰ: vl̓ viliꝰ. hͦ aūt .ſ. hūiliando ſe fit deſcēdēdo: gͦ ī actiōe erat. Exercitiū enī moraliū virtutū cuiuſmodi ē hūilitas: ꝑtinet ad vitā actiuāẜꝫ. b. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. Si enī deꝰ hūilibꝰ dat gratiā ſuā: vt ait Petrus apl̓us ⁊ Iacobꝰ. Ergomaxime humili dat maximā gratiaꝫ. Sed maximā gratiam dedit deus beate virgini in conceptione filij: ergo tūc maxime humiliata fuit.Solutio Alber. vbi ſupra. Cuiꝰ etiā ſūt rōnespro ⁊ cōtra. Concedimꝰ ꝙ beata virgo fuitⁱ iniſta annūciatione ī actu cōtēplationis. Sed cūqueritur per quem actum ad gratiam iſtaꝫ maxime p̄pararetur: dicimꝰ ꝙ beata virgo in hac