Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum .I.

ꝑmanētia eternitatis. Pro declaratiōe pͥmiſciēdum ẜm. b. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. cxxi. ar. i. dona ſpūſſancti ſūt q̄dā habituales diſpoſitionesanime: qͥbꝰ aīa ē ꝓmpte mobil̓ a ſpū ſancto. Inter ceteras aūt motiōes ſūt a ſpū ſancto: mouet ſpūſſāctꝰ ad affectū quēdā filialē habeamus ad d̓euꝫ vt pr̄em: ẜm illud apl̓i Ro. viij.Accepiſtis ſpm̄ adoptōis filioꝝ dei: in clamamꝰ abba pr̄. Pietas ẜm cultū .i. reuerētiaꝫexhibet deo inſtinctū ſpūſſancti ē donū ſpūſſancti. Pōt aūt ꝯſiderari excellētia huiꝰ doniquātū ad tria .ſ. quātū ad ſuā regulā: quātū adſuā dr̄am: quātū ad efficaciam ſeu vtilitatem.Quātū ad pͥmū certum ē: quāto regula dirigēs ē nobilior: tāto actꝰ illa regula regulatꝰ etmēſuratꝰ ē nobilior. Sꝫ v̓tꝰ accipit regula aliquid hūanū .ſ. dictamē rōnis. Donū vero accipit regula aliqͥd diuinū .ſ. inſtinctū ſpūſſanctiv̓bi gr̄a. In horribilibꝰ fugiēdis vel ꝓſequēdisdifferēter dirigit fortitudo: eſt v̓tus: fortitudo ē donū: qꝛ fortitudinē ē virtꝰ aggredit̉ terribilia ẜm v̓tutē humanā. Sꝫ fortitudi eſt donū aggredit̉ terribilia vtēs diuina potētia ꝯfidētia qͣi ſua. Sil̓r ſe hꝫ ī cōicationibꝰ ſūt ad alteꝝ pietas virtꝰ: pietas donūqꝛ pietas eſt v̓tus accipit regula mēſuraaliqͥd humanū: puta obſeruas vel debitū vl̓gruū eiꝰ: cōicationē facit. Sꝫ pietas eſt doin cōicationibꝰ accipit regula ip̄m deū: qꝛicat ſe ad alterū: vtens deo qͣſi ſeip̄o: vt .ſ. eaip̄m decēt in hiꝰ cōicationibꝰ qͣſi deo vnitꝰ exeqͣtur. Un̄ dn̄s ad bn̄ficiētiā exēplo celeſtis pr̄isexhortat̉: ſolē ſuū oriri facit ſuꝑ bonos malos. Sic pꝫ dr̄a: qꝛ in alijs cōicationibꝰ pōt attendi aliqͣ hūana cōicādi alteri vl̓ liberalitasin ꝑuis donis: vel magnificētia ī magnis: vl̓ iuſticia ī debitis: vel decētia in gratuitis: qꝛ taleꝫdare decet: vel vtilitas vel aliqͥd hūanū. Sꝫ his terminis claudit̉: vt tm̄ tribuat hōiquātū dēt: vl̓ quātū expedit ei tribuat: ſꝫ qͣꝫtuꝫa deo acceptū diuinū bonū qd̓ in ſe vl̓ in ꝓxīorelucet: ſupra hūanū bonū ē. Et fit donūpietatis. hec. b. Tho. in ſcpͥto ſuꝑ. iij. di. xxxiiij.arti. ij. Scd̓o pōt ꝯſiderari excellētia huiusdoni pietatis quātū ad ſuā dr̄am. Poſſet eniꝫaliqͥs dice̓: pietas eſt donū ſꝫ virtꝰ: qꝛ Grego. pͥmo moral̓. dicit: pietas idē eſt qd̓ mīa: ſꝫmīa eſt virtꝰ: oꝑat̉ ẜm hūanum modū. Ergo pietas eſt donū: ſꝫ v̓tꝰ oꝑans ẜm hūanummodū non diuinū. Rn̄det̉ mīa pietas indifferūt: qꝛ miſericordia ſtudet ad releuādū miſerias pximoꝝ: ex eo ꝓximi ſunt ei ꝯiūcti vl̓ꝓpinqͥtate ſanguinis vl̓ familiaritate: vl̓ ſalteꝫnature ſil̓itudine. In oībꝰ enī mīa accipit meſura aliqͥd hūanuꝫ ſicut alie v̓tutes. Sꝫ pietas eſt donū ſpūs ſancti mouet̉ ad releuadas miſerias ꝓximoꝝ ex aliqͦ diuino .ſ. inquātū ſūt ī fi

lio dei: vel diuina ſil̓itudine inſigniti: ita mīain ſuo actu vtit̉ aliqͣ regula humana: ſꝫ pietasē donum vtitur regula diuina. Et pꝫ pietas ē potior mīa: ſicut donū ꝑfectiꝰ virtute. hecbeatꝰ tho. ſuꝑ. iij. ſnīa. di. xxxiiij. art. v. Tertio pōt cōſiderari eminētia huiꝰ doni quātū adreuerētiā ſic. Quāto aliqͥd modo nobiliori deocultū reuerētiā exhibet: tāto ē excellētiꝰ. Sꝫ facit pietas: ꝓut ē donū ſpūſſancti. Qd̓ qͥdeꝫꝓbat̉: ꝯparādo pietatē ad v̓tutē religionis ꝯꝑando ip̄am pietatē: ꝓut ē donuꝫ ad: ēvirtus. Et in quātum ad religionē ꝯparat̉: licreligio exhibet cultū deo: ſit potior pietate:ē virtꝰ exhibēs cultū reuerētiā patri carnalitn̄ pietas eſt donū eſt nobilior religione: quiaexhibe̓ cultū deo vt pr̄i: qd̓ facit pietas eſt do: excellētius ē qͣꝫ exhibe cultū deo vt creatori dn̄o qd̓ facit religio. Exquo pꝫ pietātē do excelletius religione v̓tute ẜm. b. Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. cxxi. arti. i. Cōparādo aūt pietatē donūad ip̄am ꝓut ē virtus: etiā ꝓbat̉ pietateꝫ donūexcellētiorē ea in quātū virtus. Ex eo videlicꝫqꝛ pietas donuꝫ reſpicit ī actu ſuo aliqͥd diuinūvt filiationē diuinā gratiā vel diuina ſil̓itudi. Sed pietas virtus aliqͥd humanū vt familiaritatē ꝓpinquitatē vel nature ſil̓itudineꝫ. Etſic patet ē potior: vt dictū ē ſupra. .§. I.In quo auteꝫ iſtatiſta qualitas mētis .ſ. pietas donum: quātū adactu eiꝰ. Sciendū ẜm beatū Tho. ſuꝑ. iij. ſnīa.di. xxxiiij. arti. v. pietas donū hꝫ in via quīqꝫactus: ſꝫ vnū prīcipalē: alios qͣtuor ſecūdariosPrimꝰ actꝰ eiꝰ ē quē hꝫ in via: deo cultuꝫ.i. reuerētiā exhibe̓: ſolū ꝓpter debitū: ſꝫpter condignum: quia deꝰ honore reuerentiaeſt dignꝰ interiori affectu exteriori actu: vt inꝓſtrationibꝰ: genuflexionibꝰ: inclinationibꝰ:ſacrificijs: Malachi. i. Filiꝰ honorat pr̄emſuū. Eiſi ego pr̄ veſter: vbi ē honor meꝰ: ait ip̄eDeute. xxxij. Nunquid ipſe eſt pater tuus:qui poſſedit fecit ad corpꝰ: creauit quo adaīam te. Un̄ apl̓s ad titū. Sobrie .ſ. quo ad ſe.Iuſte .ſ. quo ad ꝓximū. Pie .ſ. quo ad deū viuamꝰ in hoc ſcl̓o expectātes ⁊cͣ. Scd̓s actꝰeius ꝓpter dei reuerētiam etiā ſanctos honorare: qꝛ ſūt tēpla dei: organa ſpūſſancti .i. cor.vi. An neſcitis: qꝛ tēplū dei eſtis vos: ſpūſſāctus habitat in vobis. Et alibi: honore inuiceꝫp̄ueniētes: p̄cipue preſidētes qui in regimīerepn̄tant ꝑſonā dei cuncta regētis. Petrus īcanonica .i. Regem honorare. Et beatus Auguſtinus in regula. honore coram deo prelatꝰſit vobis. Huius ratio ē: quia ſicut actus pietatis: que eſt virtus: eſt non ſolum exhibere cul ſeu reuerentiam patri carnali ſed etiambus ſanguine iunctis: ẜm pertinent ad pr̄emE 4