Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū.XIIII.

mixtura alicuiꝰ defectꝰ: tn̄ mixtura eſt in creaturis: ſibi retinuit excellentiora. .n. infinitabonitas: dulcedo: pulchritudo: ſapīa: potentia eiꝰ: nulli totū cōicauit: qꝛ creatura ſit finita non ē capax infiniti. In creaturis etiā angel̓et hōibꝰ bonitas ē accn̄tal̓: pōt adeſſe abeſſeſb̓iecto p̄ter ſb̓iecti corruptōem. In deo aūt eſteēntial̓ mutari pōt: ſicut nec eēntia ſua. Et dixit chriſtꝰ cuidā vocāti magiſtrū bonū:Nemo bonꝰ niſi ſolꝰ deꝰ. Luce .ſ. eēntiā. Naꝫetſi oīs creatura bona ſit: tn̄ eēntiā ſed peraccidēs additū eēntie. Et qꝛ beati aꝑte vidēt iſ infinitā bonitatē: auerti ab ea pn̄t: ſꝫ timore reuerētie ſb̓diti clamāt. Bn̄dictio claritas ſapīa: gr̄aꝝ actio: honor: virtus: fortitudodeo nr̄o. Apoc. Mittētes coronas ſuas antethronū eiꝰ ex timore reuerētie: admirātes īmēſitatē bonitatꝭ eiꝰ. Et qͥlibet etiā viator dice̓ debet p̄s. lxv. Introibo in domū tuā eccl̓ie militātꝭ: adorabo ad tēplū ſcm̄ tuū eccl̓ie triūphātꝭī tiore tuo. Bonitas .n. v̓tutis ē: maxīe dꝫ reuereri ẜꝫ ēt ethnicos ariſto. alios. .6. V.Quintū quod ualde ēreuerēdū in deo ē quo ad ſuā infinitā pietatē etmiam. ẜm apl̓m pr̄ ē mīaꝝ: deꝰ totiꝰ ꝯſolatiōis. Per effectū ꝓpͥetatē rei deuenit̉ in cognitōem cāe eiꝰ: ſic̄ fumū deuenimª in cognitionē ignis. Oēs aūt creature ſunt qͥdā effectuspͥme cāe ip̄iꝰ .ſ. dei. Illa aūt creatura clariꝰ nosducit in cognitōem diuinā: melior ē īfinitatimagꝭ ꝓpinqͣ. Hec aūt ꝓculdubio mīa ē. Quid.n. p̄cioſiꝰ vita? Pellē pelle: cuncta hꝫdabit aīma ſua. i. vita. iob. i. Et tn̄ p̄s. lxij. ait:Melior ē mīa tua ſuꝑ vitas: vtiqꝫ ſuꝑ vitas qͣſcūqꝫ. vita carniſ: vita tꝑis: vita aīe: vita gl̓e ſi alia vita ē: ex mīa dat̉ ab illo nulli qͥcqͣꝫ dꝫHec mr̄ vitaꝝ radix vn̄ ẜuata illa regl̓a cōi.Propt̓ qd̓ vnūqd̓qꝫ illud magꝭ: oꝫ melior ēmīa ſuꝑ vitas. Sꝫ ſi vita ē p̄cioſior cūctꝭ opibꝰ:qꝛ opes ordināt̉ ꝓpt̓ ip̄am ꝯẜuandā: mīa ſuꝑoēm vitā: reſtat vt mīa eiꝰ ſit ſuꝑ oīa oꝑa eiusPreterea ſolū mīa dei ē p̄cioſa valde infinitati ꝓpinqͣ: ſꝫ ip̄a īfinita. iuxta v̓bū ecc̄i.Scd̓m multitudinē magnitudīs eiꝰ: ſic et mīaeiꝰ ip̄o ē. Et ſi q̄rat̉ vtrū mīa dei ſit aliqͥd diſtīctū adeo: ꝯn̄s creatura. Et ſi ip̄a mīa ꝓut ēīfinita cōicat̉ creature. Rn̄º. ad pͥmū: nihilſit in deo p̄ter deū: mīa q̄cunqꝫ alia ꝑfectio: vtſapīa: iuſticia: charitas hiꝰ affirmāt̉ de deo:nihil ſunt a deo diſtīcta: ſic oīs creatura ī deoeꝰ. Hoc docuit euāgeliſta ioānes cum ait.fcmē in ip̄o vita erat: vita erat lux hoīmEt ex manifeſtū ē: in deo ē ſꝫ deꝰ.Sed in ſe no deꝰ ſꝫ creatura: non ē difficilead ītelligēdū. igit̉ ītellc̄s diuinꝰ ſit ſiplex īfinitꝰ vnico actu cōtinuo vniu̓ſa vidēs: oīa ſunt

ibi ip̄e intellectꝰ deus: tn̄ in ſe ꝯſiderata urſunt in actu: neqꝫ ſunt deꝰ: neqꝫ infinita ꝓpͥe excepta mīa: etſi creatura ſit infinita ad ſuumeffectū: vt ſubito dictet̉. Et ad ſecūdū rn̄det̉mīa ꝓut ē infinita cōicat̉ creature .ſ. ad ſuū effectū. Certū ē aūt deꝰ cōicauit creaturis ſuisſuas ꝑfectōes infinitas: finite tn̄ infinite: vtſapīam: charitatē: eēntiā hiꝰ: nulli tn̄ infinitevel infinitū: ſꝫ ſanctis in patria cōicat ſe īfinitūſed finite. Sola v̓o mīa cōicat̉ hōi infinite i. adeffectū infinitū. Qd̓libet .n. crime̓ mortale vtbat anſelmꝰ rōe obiecti ē culpe infinite: qꝛ eſt ꝯͣillū cōmiſſuꝫ: ē bonū infinitū deū: vn̄ decedēsin eo merito dꝫ puniri pena infinita: vt rn̄deatculpe infinite. Que qͥdē pena qꝛ infinita pōteſſe intēſiue qꝛ tale onꝰ ferre poſſꝫ: ſꝫ infinitaē extenſiue: qꝛ durat ī ꝑpetuū. igit̉ ſola mīaabſoluat pctorē penitentē ab illa culpa actualit̓infinita: ei reddat deū ſimpl̓r bonū infinituꝫ:atqꝫ dignū ſtatuat: vt deo fruat̉ eterno: qd̓ ē bo infinitū intēſiue. Cōcludit̉ tanqͣꝫ notū: ſola mīa ip̄a ē infinita: paſſiue in pctōre exn̄s dici p̄t creatura: actiue ē ip̄e deꝰ miſerator miſericors: p̄ſtabil̓ ſuꝑ malitiā hōim ẜm ꝓph̓aꝫ.Quid ſi dicerē ip̄am mīam actiuā infinitosducentē effectꝰ cōicatā viatoribꝰ. Ecce qꝛ ſacerdotibꝰ collata ē ptās abſoluēdi a ſceleribusmalitiaꝝ īfinitaꝝ: īmo fere abſolue̓ vult deꝰniſi abſoluat ſacerdos: cui dc̄m eſt. Qd̓cūqꝫſolueris ſuꝑ terrā ⁊cͣ. math. xviij. Un̄ leo papa. Ml̓tiplex mīa dei ſic lapſis hūanis ſb̓uenitvt ſolū baptiſmū mīaꝫ: ſꝫ etiā pnīam medicinā ſpes vite reꝑaret̉ et̓ne: vt regnaͣtōis dona violaſſēt: ꝓpͥo ſe ꝯdēnātes iudicio ad remiſſionē criminū ꝑuenirēt. Sic diuine volūtatisp̄ſidijs ordīatꝭ: vt īdulgētiā niſi ſupplicatōe ſac̄dotū neq̄ant obtīeri: de pe. di. i. ml̓tiplex. Preterea ſi ml̓ta ſint ꝓpͥa deo: .ſ. ita ꝯueniūt deo alteri: vt creare: btīficare: miracula ꝓpriav̓tute face̓: nil tn̄ ita ꝓpriū ſic̄ miſereri. Et dicit. b. Greg. ī collc̄a. Deꝰ cui ꝓpriū ē miſereri ſēper ꝑce̓: ē enī deo ꝓpͥe ꝓpuꝫ. Dr̄ enī ꝓpͥepriū alicui: qd̓ ꝯuenit .ſ. ſingulari illiꝰ natureſeu ſpēi. Soli .ſ. illi nature vbiqꝫ: ei ꝯueniat:ſꝑ in tꝑe hec hēat. Sic riſibile ē ꝓpͥe ꝓpͥumhōi: qꝛ ꝯuenit .ſ. aptitudo ad ridēdū ſoli hōi alijs aīalibꝰ: ſingulari hōi: ſꝑ vbiqꝫ ē riſibil̓ .ſ. aptꝰ natꝰ ad ridēdū: ſi ī tꝑe locorideat. Mīa dei igit̉ quātū .ſ. ad hūc potiſſi effectū: cuiꝰ reſpectu dr̄ īfinita .ſ. remittendipctā: ꝯuenit ſoli deo creature. Ego ait ip̄e Iſaiā: ſol̓ deleo iniqͥtates tuas ꝓpt̓ memetipſū. Qd̓ cognoſcētes iudei dicebant. Quis pōtpctā dimitte̓ niſi ſolꝰ deꝰ? Nec ē ꝯͣ qd̓ ait dn̄s ieſus ibidē .ſ. Mat. ix. Filiꝰ hōis .i. v̓ginis hꝫ ptā in t̓ra dimittēdi pctā. Hoc enī poterat inquā deꝰ vna ꝑſona erat deꝰ hoͣ. Conuenit iſta