Capitulū.XIIII.
mixtura alicuiꝰ defectꝰ: q̄ tn̄ mixtura eſt in creaturis: ſibi retinuit ⁊ excellentiora. cū .n. infinitabonitas: dulcedo: pulchritudo: ⁊ ſapīa: ⁊ potentia eiꝰ: nulli totū cōicauit: qꝛ creatura cū ſit finita non ē capax infiniti. In creaturis etiā angel̓et hōibꝰ bonitas ē accn̄tal̓: ⁊ pōt adeſſe ⁊ abeſſeſb̓iecto p̄ter ſb̓iecti corruptōem. In deo aūt eſteēntial̓ ⁊ mutari nō pōt: ſicut nec eēntia ſua. Etiō dixit chriſtꝰ cuidā vocāti eū magiſtrū bonū:Nemo bonꝰ niſi ſolꝰ deꝰ. Luce .ſ. ꝑ eēntiā. Naꝫetſi oīs creatura bona ſit: nō tn̄ ꝑ eēntiā ſed peraccidēs additū eēntie. Et qꝛ beati aꝑte vidēt iſlā infinitā bonitatē: auerti ab ea nō pn̄t: ſꝫ timore reuerētie ſb̓diti clamāt. Bn̄dictio ⁊ claritas⁊ ſapīa: ⁊ gr̄aꝝ actio: honor: virtus: ⁊ fortitudodeo nr̄o. Apoc. Mittētes coronas ſuas antethronū eiꝰ ex timore reuerētie: admirātes īmēſitatē bonitatꝭ eiꝰ. Et qͥlibet etiā viator dice̓ debet cū p̄s. lxv. Introibo in domū tuā eccl̓ie militātꝭ: adorabo ad tēplū ſcm̄ tuū eccl̓ie triūphātꝭī tiore tuo. Bonitas .n. v̓tutis ē: q̄ maxīe dꝫ reuereri ẜꝫ ēt ethnicos ariſto. ⁊ alios. .6. V.Quintū quod ualde ēreuerēdū in deo ē quo ad ſuā infinitā pietatē etmiam. Nā ẜm apl̓m pr̄ ē mīaꝝ: ⁊ deꝰ totiꝰ ꝯſolatiōis. Per effectū ⁊ ꝓpͥetatē rei deuenit̉ in cognitōem cāe eiꝰ: ſic̄ ꝑ fumū deuenimª in cognitionē ignis. Oēs aūt creature ſunt qͥdā effectuspͥme cāe ip̄iꝰ .ſ. dei. Illa aūt creatura clariꝰ nosducit in cognitōem diuinā: q̄ melior ē ⁊ īfinitatimagꝭ ꝓpinqͣ. Hec aūt ꝓculdubio mīa ē. Quid.n. p̄cioſiꝰ vita? Pellē ꝓ pelle: ⁊ cuncta q̄ hꝫ hōdabit ꝓ aīma ſua. i. vita. iob. i. Et tn̄ p̄s. lxij. ait:Melior ē mīa tua ſuꝑ vitas: vtiqꝫ ſuꝑ vitas qͣſcūqꝫ. Nā vita carniſ: vita tꝑis: vita aīe: vita gl̓e⁊ ſi qͣ alia vita ē: ex mīa dat̉ ab illo qͥ nulli qͥcqͣꝫ dꝫHec gͦ mr̄ vitaꝝ ⁊ radix vn̄ ẜuata illa regl̓a cōi.Propt̓ qd̓ vnūqd̓qꝫ ⁊ illud magꝭ: oꝫ ꝙ melior ēmīa ſuꝑ vitas. Sꝫ ſi vita ē p̄cioſior cūctꝭ opibꝰ:qꝛ opes ordināt̉ ꝓpt̓ ip̄am ꝯẜuandā: ⁊ mīa ſuꝑoēm vitā: reſtat vt mīa eiꝰ ſit ſuꝑ oīa oꝑa eiusPreterea nō ſolū mīa dei ē p̄cioſa valde ⁊ infinitati ꝓpinqͣ: ſꝫ ⁊ ip̄a īfinita. Nā iuxta v̓bū ecc̄i.Scd̓m multitudinē magnitudīs eiꝰ: ſic et mīaeiꝰ cū ip̄o ē. Et ſi q̄rat̉ vtrū mīa dei ſit aliqͥd diſtīctū adeo: ⁊ ꝑ ꝯn̄s creatura. Et ſi ip̄a mīa ꝓut ēīfinita cōicat̉ creature. Rn̄º. ad pͥmū: ꝙ cū nihilſit in deo p̄ter deū: mīa ⁊ q̄cunqꝫ alia ꝑfectio: vtſapīa: iuſticia: charitas ⁊ hiꝰ q̄ affirmāt̉ de deo:nihil ſunt a deo diſtīcta: ⁊ ſic oīs creatura ī deoeꝰ. Hoc docuit euāgeliſta ioānes cum ait.fcmē in ip̄o vita erat: ⁊ vita erat lux hoīmEt ex hͦ manifeſtū ē: ꝙ hō in deo hō nō ē ſꝫ deꝰ.Sed in ſe no deꝰ hō ſꝫ creatura: hͦ non ē difficilead ītelligēdū. Cū igit̉ ītellc̄s diuinꝰ ſit ſiplex ⁊ īfinitꝰ vnico actu cōtinuo vniu̓ſa vidēs: oīa ſunt
ibi ip̄e intellectꝰ ⁊ deus: q̄ tn̄ in ſe ꝯſiderata ꝓ urſunt in actu: neqꝫ ſunt deꝰ: neqꝫ infinita ꝓpͥe excepta mīa: q̄ etſi creatura ſit infinita qͦ ad ſuumeffectū: vt ſubito dictet̉. Et ad ſecūdū rn̄det̉ ꝙmīa ꝓut ē infinita cōicat̉ creature qͦ .ſ. ad ſuū effectū. Certū ē aūt ꝙ deꝰ cōicauit creaturis ſuisſuas ꝑfectōes infinitas: finite tn̄ nō infinite: vtſapīam: charitatē: eēntiā ⁊ hiꝰ: nulli tn̄ infinitevel infinitū: ſꝫ ⁊ ſanctis in patria cōicat ſe īfinitūſed finite. Sola v̓o mīa cōicat̉ hōi infinite i. adeffectū infinitū. Qd̓libet .n. crime̓ mortale vt ꝓbat anſelmꝰ rōe obiecti ē culpe infinite: qꝛ eſt ꝯͣillū cōmiſſuꝫ: qͥ ē bonū infinitū deū: vn̄ decedēsin eo merito dꝫ puniri pena infinita: vt rn̄deatculpe infinite. Que qͥdē pena qꝛ infinita nō pōteſſe intēſiue qꝛ tale onꝰ ferre nō poſſꝫ: ſꝫ infinitaē extenſiue: qꝛ durat ī ꝑpetuū. Cū igit̉ ſola mīaabſoluat pctorē penitentē ab illa culpa actualit̓infinita: ⁊ ei reddat deū ſimpl̓r bonū infinituꝫ:atqꝫ dignū ſtatuat: vt deo fruat̉ eterno: qd̓ ē bonū infinitū intēſiue. Cōcludit̉ tanqͣꝫ notū: ꝙ ſola mīa ip̄a ē infinita: ⁊ paſſiue in pctōre exn̄s dici p̄t creatura: q̄ actiue ē ip̄e deꝰ miſerator ⁊ miſericors: ⁊ p̄ſtabil̓ ſuꝑ malitiā hōim ẜm ꝓph̓aꝫ.Quid ſi dicerē ip̄am mīam actiuā infinitos ꝓducentē effectꝰ cōicatā viatoribꝰ. Ecce qꝛ iā ſacerdotibꝰ collata ē ptās abſoluēdi a ſceleribusmalitiaꝝ īfinitaꝝ: īmo fere abſolue̓ nō vult deꝰniſi abſoluat hō ſacerdos: cui dc̄m eſt. Qd̓cūqꝫſolueris ſuꝑ terrā ⁊cͣ. math. xviij. Un̄ ⁊ leo papa. Ml̓tiplex mīa dei ſic lapſis hūanis ſb̓uenitvt n̄ ſolū ꝑ baptiſmū mīaꝫ: ſꝫ etiā ꝑ pnīam medicinā ſpes vite reꝑaret̉ et̓ne: vt qͥ regnaͣtōis dona violaſſēt: ꝓpͥo ſe ꝯdēnātes iudicio ad remiſſionē criminū ꝑuenirēt. Sic diuine volūtatisp̄ſidijs ordīatꝭ: vt īdulgētiā niſi ſupplicatōe ſac̄dotū neq̄ant obtīeri: de pe. di. i. ml̓tiplex. Preterea ⁊ ſi ml̓ta ſint ꝓpͥa deo: q̄ .ſ. ita ꝯueniūt deoꝙ nō alteri: vt creare: btīficare: miracula ꝓpriav̓tute face̓: nil tn̄ ita ꝓpriū ſic̄ miſereri. Et iō dicit. b. Greg. ī collc̄a. Deꝰ cui ꝓpriū ē miſereri ſēper ⁊ ꝑce̓: hͦ ē enī deo ꝓpͥe ꝓpuꝫ. Dr̄ enī ꝓpͥe ꝓpriū alicui: qd̓ ꝯuenit oī .ſ. ſingulari illiꝰ natureſeu ſpēi. Soli .ſ. illi nature vbiqꝫ: hͦ ei ꝯueniat: ⁊ſꝑ in oī tꝑe hec hēat. Sic riſibile ē ꝓpͥe ꝓpͥumhōi: qꝛ ꝯuenit hͦ .ſ. aptitudo ad ridēdū ſoli hōi ⁊nō alijs aīalibꝰ: ⁊ oī ſingulari hōi: ſꝑ ⁊ vbiqꝫ ē riſibil̓ .ſ. aptꝰ natꝰ ad ridēdū: ⁊ ſi nō ī oī tꝑe ⁊ locorideat. ¶ Mīa dei igit̉ quātū .ſ. ad hūc potiſſimū effectū: cuiꝰ reſpectu dr̄ īfinita .ſ. remittendipctā: ꝯuenit ſoli deo ⁊ nō creature. Ego ait ip̄eꝑ Iſaiā: ſol̓ deleo iniqͥtates tuas ꝓpt̓ memetipſū. Qd̓ cognoſcētes iudei dicebant. Quis pōtpctā dimitte̓ niſi ſolꝰ deꝰ? Nec ē ꝯͣ qd̓ ait dn̄s ieſus ibidē .ſ. Mat. ix. Filiꝰ hōis .i. v̓ginis hꝫ ptātē in t̓ra dimittēdi pctā. Hoc enī poterat inquātū deꝰ qͥ vna ꝑſona erat deꝰ ⁊ hoͣ. Conuenit iſta