Titulus. XIIII.
tione ītellectꝰ ad cognoſcēdū: nec illud qd̓ ītelligit̉ ſit ip̄e intellectꝰ: nec ītellectiua potētia ſit eēeiꝰ: ſꝫ diſtincta realiter: non ſic ē de ſapīa dei: ſedoīa cognoſcit diſtincta vnico actu intellectus:nec ītellectꝰ eiꝰ vel intellectū ab eo: ꝓut ē in ip̄oeſt aliud qͣꝫ eē: ⁊ eēntia eiꝰ: vna ſapīa ſicut ⁊ eēntia ī tribꝰ ꝑſonis: qͣꝫuis filio attribuat̉ ꝑ appropriationē. Eccl̓i. i. Fons ſapīe v̓bū dn̄i ī excelſis Timete gͦ eū oēs ſācti eiꝰ: ait p̄s. .§. IIILQuarto timendus eſtdeus ⁊ reuerēdus ꝓpter ſuā ſūmā bonitatē etbeniuolentiā: ẜm diony. Bonū eſt ſui ip̄iꝰ diffuſiuū ⁊ cōicatiuuꝫ: ⁊ qͣꝫto bonū ē maiꝰ: tato magꝭē ſui cōicatiuū: ſicut etiā experiētia hoc docet ībonis hōibꝰ: qͥ bona ſua tꝑalia vl̓ ſpūalia vt doctrinā cōicāt alijs. Deꝰ igit̉ gl̓oſus: cū ſit ſūmū⁊ infinitū bonū: volēs ſua bonitatē cōicare: midū creauit cū innumeris creaturis cuiuſlibꝫ cōferēs bonitatē aliquā ẜm capacitateꝫ creatureipſiꝰ: adeo vt melior eē nō poſſet ī ſpē illa. Deienī ꝑfecta ſūt oꝑa. Deute. xxxij. ait moy. Perfectu dr̄: cui nihil deeſt ad eiꝰ cōpletū eē tale: vn̄⁊ plato ph̓s. Que cā deo faciēdi mūdū: ⁊ rn̄ditBonꝰ ē bona fecerit. q. d. Bonitas ſua induxitad mūdū faciēdū. Et vidit deꝰ cūcta q̄ fecerat: ⁊erāt valde bona. Gen̄. i. Sigula inqͥt. b. Augꝭī encheridion bona oīa v̓o fil̓ valde bona: qꝛ exhis reſultat vniu̓ſitatꝭ ordo: ī qͦ id qd̓ malū dr̄ loco ſuo poſitū bn̄ ſtat: vt ꝯꝑatiōe eiꝰ eminētiꝰ cōmēdet bona. Oppoſita enī ẜm ph̓m: iuxͣ ſe poſita magꝭ eluceſcūt: quātū enī p̄ſtat vituꝑatiōisꝯſideratio alicꝰ vicij: tāto exinde ſeqͥtur maiorꝯmēdatio ⁊ laus v̓tutis ſibi ꝯͣrie. ¶ Sꝫ ⁊ adeopotēs ⁊ bonꝰ ē deꝰ gl̓oſus inqͥt idē. b. aug. in encheridion: ꝙ nō ꝑmitteret aliqd̓ malū eſſe ī oꝑibus ſuis: niſi inde eligeret maiꝰ bonū ad ꝑfectionē .ſ. vniuerſi: vt ꝑſecutōem tyrānoꝝ ad coronatōem martyꝝ ⁊ hiꝰ. Spēs aūt reꝝ ſunt ſicutnumeri ẜm ph̓m. In numeris aūt hͦ reꝑit̉: qnumerꝰ ſuꝑior ꝯtinet inferiorē: ⁊ ad minꝰ ī vnexcedit. Sicut denariꝰ numerꝰ ꝯtinet nouenariū ⁊ octenariū ⁊ alios inferiores: ⁊ ad nouenariū addit vnū: ad octenariū addit duo. nouē eī⁊ vnū ꝯſtituūt decē. Ita accidit in ſpēbꝰ creaturaꝝ: q̄libet ſpēs hꝫ ſaltē vnū gradū eēntialē bonitatis. Alia ſpēs nobilior: illū gradū ꝯtinet invirtute ſaltē: ⁊ addit aliū gradu bonitatꝭ eēntialē: al̓s eſſet eiuſdē ſpēi. Vt v̓bi gr̄a: lapis habetvnū gradū bonitatꝭ eēntial̓: qꝛ hꝫ eē: plāta q̄ eſtalia ſpēs vel genꝰ creature hꝫ vltra eē aliū gͣdūbonitatꝭ .ſ. vegetari. Aīal aliud genus creaturenobiliꝰ hꝫ vltra eē ⁊ vegetari aliū gͣdū bōitatꝭ .ſ.ſentire. Et cū aīalia beſtiarū t̓re volatiliū celi ⁊piſciū maris ſint innumerabilia: hn̄t etiā īter ſediu̓ſos gradꝰ bonitatis eēntiales ꝓpt̓ qͦs drn̄tſpē: lꝫ nobis ſint ignoti. vn̄ vna ē maioris boni
tatis eēntial̓ ⁊ nobilior altera: ſicut muſꝑfectiꝰaīal muſca: muſipula nobilior mure: canis ꝑfectior muſipula: equꝰ ꝑfectiꝰ aīal cane: ⁊ ſic d̓ alijsHō v̓o vltra eſſe vegetari ⁊ ſentire hꝫ aliū gͣdūbonitatis eēntial̓ naͣlr̄ .ſ. intellige. Et licꝫ on̄hoīes ſint eiuſdē ſpēi naͣ: ꝓpt̓ qd̓ dic̄ porphirParticipatōe ſpēi oēs homīes ſunt vnꝰ hō: tn̄ſunt valde differentes in bonitate accn̄tali gr̄e.ẜm quā collocāt̉ poſtea boni in diu̓ſis ordinibꝰangeloꝝ ẜm. b. greg. Perfectōe aūt gr̄e maximꝰ ſanctꝰ in via eſt minor infimo oīm angeloꝝbeatoꝝ: qꝛ hic viator ille ꝯp̄hēſor. ꝓpt̓ qd̓ dixitchriſtꝰ de Ioāne baptiſta mat. xi. Quo nemomaior int̓ natoſ mulieꝝ. Qui minor eſt ī regnoceloꝝ: maior eſt illo: tūc nō erāt ī regno niſi ageli. Angeli aūt ẜm dionyſiū ⁊. b. tho. in prinꝑte differūt: nō ſolū numero ſꝫ ⁊ ſpē vnꝰ ab altero: ſicut differt equꝰ a boue: bos a leone ⁊ hmōiUn̄ oꝫ dicē̓ ꝙ qͥlibet īmediate ſuꝑior hꝫ vnūgͣdū bonitatꝭ eēntialē maiorē ad īmediate inſeriorē: ⁊ ſic etiā maiorē gradū bonitatꝭ gr̄e ⁊ glo.Hꝫ gͦ īfimꝰ angelꝰ maiorē ꝑfectiōem qͣꝫ maxiſcūs in mūdo: ſecūdꝰ maiorē ꝑfectōem pͥmogelo: tertiꝰ maiorē ſecūdo: ⁊ ſic de alijs. Et cuiangeli infimi ordinis ſint pl̓es numero qͣꝫ oēshoīes mūdi: qn̄ plures fuerūt: qꝛ qͥlibet hꝫ anlū ꝓpriū ad ſui cuſtodiaꝫ: cū ſint milia miliūinnumerabiles: aſcēdēdo gradatī de gͣdū bortatis vniꝰ ad aliū maioreꝫ ꝑ ſingulos angelos.Quis iā valeat ꝯp̄hēdere nedū effari: qͦt gͣdusmaxīe bonitatꝭ ꝑfectōis gr̄e ⁊ decoris hēbit ſup̄mꝰ in ordine angeloꝝ infimo: aſcēdēdo ad alios ordines ſuꝑiores: qͥ quāto ſunt in ordine fiꝑiori: tato ſunt in numero multo maiori ſuꝑinferiori ordine ẜm dn̄m Io. dn̄ici: qꝛ maiorfectio ſine ꝯꝑatōe eſt in ſpiritibꝰ qͣꝫ in corꝑibuSꝫ in corꝑibꝰ elemētaribꝰ ⁊ celeſtibꝰ hͦ on̄dit̉ſuꝑiora corꝑa ſunt notabilr̄ maiora qͣꝫ inferiorſic̄ aqͣ maior terra: aer maior aqua: ignis ſpemaior aere. Primū celū .ſ. lune maiꝰ ſpera toelemētari. Et ſecūdū celuꝫ maiꝰ pͥmo: ⁊ ſic delijs. Et hͦ qͣꝫtū ad qͣꝫtitatē ꝯtinuā: q̄ in corꝑibꝰꝑit̉. Et cū quātitas ꝯtinua n̄ ſit ī ſpiritibꝰ: viotur ꝙ hec ꝑfectio quātitatis debeat ſaluari ſaltē in quātitate diſcreta .ſ. numerali: vt ſuꝑior ordo ſit maior numero inferiori ml̓tomagꝭ. Quātus gͦ ⁊ qͣl̓ erit ſup̄mꝰ archāgelꝰ: qͣꝫ excelſior ſup̄mꝰ in ordine pͥncipatū: ⁊ ſic de alijs. Quid gͦ erit de fup̄mo ſeraphī bonitatꝭ pulchritudinisꝑfectōis. Et qꝛ ſuꝑ oēs choros angeloꝝ exalita eſt bt̄a Maria mr̄ dn̄i: ml̓to maior bonita⁊ ꝑfectio gr̄e ⁊ gl̓ie reꝑit̉ in illa. Et ſine ꝯꝑatiōein chriſti hūanitatē ꝑmaxīa. Nō tn̄ ꝑuenias adinfinitā bonitatē ⁊ oēm ꝑfectōem deitatꝭ: q̄ vr̄eſt in pr̄e filio ⁊ ſpū ſcō: ita gͦ trinitas bt̄a cōicuit gradꝰ varios bonitatis ī creaturis: ꝙ nihilab ea diminutū eſt: ſꝫ omēs illas ꝑfectiōes ſine