.XIIII.Capitulū
Unde Io. baptiſta ait. potens ē deus de lapidibꝰ iſtis ſuſcitare filios abrahe. Math̓. iij. infideles ⁊ quoſcūqꝫ induratos: vt lapis ī peccatisiuſtificare ⁊ rōnabiles facere imitatores fidei ⁊virtutū abrahe: cui ⁊ filijs fuit fc̄a ꝓmiſſio terre ꝓmiſſionis. Nec obſtat qd̓ ait xp̄s Math.ix. Filiꝰ hoīs hꝫ ptātem in terra dimittēdi peccata: nā filiꝰ hoīs ē: ⁊ filiꝰ dei. ⁊ in quātū deꝰ pōtdimittere peccata ⁊ iuſtificare: qꝛ virtute deitatis nō virtute humanitatis. ¶ Tertio apparꝫeiꝰ oīpotentia ex miraculoꝝ oꝑatione. Deꝰ enīqui creauit oīa: ⁊ ſi oībꝰ dedit certas virtutes ⁊ꝓpͥetates: ⁊ vt cauſis ſecūdarijs ptātē ꝓducēdiquoſdam effectus naturales. Retinuit tn̄ ſibiptātem agēdi ad placitū in rebꝰ ſupra curſuꝫ ⁊ꝯſuetum naturalis virtutis. Et hac ptāte vtiin miracul̓. Nō enim hꝫ natura vel aliqͣ creatura ptātem reducēdi priuationē ad habitum: vtꝙ mortuꝰ ſuſcitetur: cecus videat: mutꝰ loqͣturſurdus audiat: ꝙ ſol firmet̉ in celo ſicut ſb̓ Ioſue: vel reuertat̉ retro: ſicut ſub ezechia: vel ſiteclypſis ſolis in luna quītadecima ſicut in paſſione xp̄i ⁊ alia īnumera. Hoc fieri non pōt a creatura: ſed ſolū diuina potentia. Que miraculadeus innumera fecit in varijs tꝑibꝰ ad ꝯfirmationē fidei ꝑ ſe ⁊ per ſanctos ſuos: non ꝙ ip̄i ſācti virtute ſua hoc facerēt: ſꝫ virtute dei vt īſtiducta ab eo. Un̄ oratione p̄miſſa ad deū quecognoſcebāt auctorē eoꝝ. Oīm aūt miraculoꝝmaximū ipſa vnio diuinitatis cū nr̄a hūanitate ī vnitate ꝑſone. Ad hoc vt canit eccleſia: tremūt videntes angeli verſa vice mortalium: culpat caro: purgat caro: regnat deus dei caro.Qd̓ pauet celū: ſtupet terra: oīs creatura mirat̉ etiā celeſtis: vſus nō obtinet: ignorauit rōmēs non capit humana: ait. b. Hiero. In hͦ myſteriū īplet̉ incarnatiōis repn̄tant̉ in ſacramento euchariſtie: vbi dn̄s fecit memoriā mirabilium ſuoꝝ eſcā dādo timentibꝰ ſe timore initiali.Uidentes gͦ turbe miracula: vt dr̄ Math. ix.timuerūt dicētes: vidimus mirabilia. Dicebatphilippus rex francoꝝ: vt hr̄ in li. de. vij. doniscū audiret tonitrua magna: ⁊ tremeret. Recteiſte ē dicendꝰ rex potētiſſimꝰ: qui ſolo nutu ſuofacit alios tremē̓ ⁊ timere p̄s. Qui reſpicit terram ⁊ facit eam tremere..§III.Tertio time tur deusa ſanctis etiā pr̄e ⁊ angelis timore reuerētie ꝓpter ſuā īmenſam ſapīam: ſꝑ in mūdo apud qͣſcūqꝫ natiōes ſapientes ī quacūqꝫ facultate: hītiſunt ī timore reuerētie: a pͥncipibꝰ ⁊ ppl̓is. Un̄⁊ Sa p̄. viij. dicit ſapiēs. Habeo ꝓpter hāc ſapientiā claritatē ad turbas ⁊ honorē apud ſentores. Facies principū mirabūtur me. Et infraTimebūt me reges horrēdi audiētes ⁊ ī multitudine bonꝰ videbor: ⁊ in bello fortis. Qd̓ totū
ꝑ exempla pꝫ. Nā ioſeph filiꝰ iacob vēditꝰ ī ſeruum: ⁊ poſtea obprobrioſe incarceratꝰ. Demūp̄pter ſapīaꝫ diuinā que reꝑta ē in eo: exponēsſonia ꝓphetica pharaonis de futura fame perſeptē annos: ac prudentia ꝓuidens: exaltatusfuit mirabiliter ſaluator nūcupatꝰ: ⁊ habitꝰ ī timore ⁊ reuerentia apud fratres ⁊ alienigenas.Sic moiſes ꝓpt̓ ſapīaꝫ ſuā apud egyptios ⁊ apud hebreos reueritꝰ oēs metue̓ faciebat. Sicdaniel cū anania: azaria: ⁊ miſſaele pleni diuinaſapiētia ī ſūma reuerētia erāt apud dariū ⁊ alios principes. Ariſtoteles ī ph̓ia ſapientiſſimꝰhabitꝰ eſt ī timore ⁊ reuerētia apud alexādrū: ⁊ſic de alijs. Sꝫ qꝛ oīs ſapīa a dn̄o deo ē: ⁊ cū illo fuit ſꝑ: ⁊ eſt an̄ euū Eccl̓i. i. Et oīs ſapīa huiꝰmūdi ſtulticia ē apud deū .i. in ꝯꝑatione diuineſapīe ignorātia ē: iō ſūme metuēdꝰ ē ⁊ reuerēdꝰdeus ꝓpter immēſitatē ſue ſapīe. Un̄ dr̄. ecc̄i. i.Arenā maris pluuie guttas ⁊ dies ſcl̓i quis dinumerauit. qͥ d. nullꝰ. Altitudinē celi ⁊ latitudinē terrę ⁊ ꝓfundū abyſſi quis dimēſus eſt. q. d.nullꝰ. Sed tanta eſt ꝓfunditas diuine ſapīe: vtoīa iſta dinumeret: ⁊ ſciat ⁊ guttas aque maris⁊ grana arene: ⁊ capillos capitū: ⁊ frodes arborū: ⁊ cogitatōes ⁊ affectꝰ hoīm: oīa diſtīcte nouit in ſapīa ſua. Oīa que facta ſunt: ⁊ que fiunt⁊ que erūt circa actꝰ hoīm interiores ⁊ exteriores: oīa aīa chriſti nouit: in quo ſunt oēs theſauri ſapīe ⁊ ſcīe dei. diuinitas aūt eiꝰ cū pr̄e et ſpūſancto vna nouit nō ſolū creata quecūqꝫ: ſꝫ etiāinfinita alia: que deus pōt facere: q̄ tn̄ nō faciet.Magnꝰ igit̉ dn̄s ⁊ magna virtus eius: ⁊ ſapīeeius nō eſt numerꝰ: ait pͣs. Et oculi dn̄i lucidiores ſole: vt dr̄ ecc̄i. Circūſpicientes omēs viaꝫhoīm: ⁊ ꝓfunduꝫ abyſſi: ⁊ corda hoīm. Et iō vait. b. hiero. Oīa q̄ faciūt ſancti: in ꝯſpc̄u dei faciūt: ſiue comedāt ſiue bibāt: ſiue aliud faciant:de pe. di. i. Et vidēt .i. ꝯſiderāt deū oīa fc̄a eorūſcire: ⁊ iō timēt ⁊ reuerēt̉: ſicut ⁊ qͥlibet timet eterubeſcit coram ſapiēte viro peccare. Un̄ ⁊. b.boetiꝰ in fi. de ph̓ica ꝯſolatōe ait. Magna ē vobis īdita neceſſitas ꝓbitatis: cū agatꝭ an̄ ocl̓oscūcta cernētis. Et ſi vis ſcire nobilitates huiꝰſapīe: nota qd̓ hr̄ ſap. vij: vbi dr̄. Eſt ī illa ſapīaſpūs ītelligētie ſanctꝰ: vnicꝰ: multiplex: ſubtil̓:mobil̓: diſertꝰ nobilis: īcoinqͥnatꝰ: certꝰ: ſuauis:amās bonū: acutꝰ: qͥ nullū vetat bn̄face̓: hūanꝰ:benignꝰ: ſtabil̓: certꝰ: ſecurꝰ: oēꝫ hn̄s v̓tutē: oīaꝓſpiciēs: qͥ capiat oēs ſpūs ītelligibiles ⁊cͣ. Etqꝛ ſapiētis ē ordinare: ex maxīo ordine vniu̓ſi:qͥ nūqͣꝫ d̓ficit on̄dit̉ maxīa ſapīa eiꝰ p̄s. Statuitei ī eternū q̄ creauit ꝑmanētia ī ſcl̓m ſcl̓i .i. ſꝑ duratura p̄ceptū poſuit: ⁊ nō p̄teribit. Iſtudptū ē naͣlis īclinatio ⁊ ordinatio diuine exeonis: q̄ nūqͣꝫ deficit. Sꝫ qd̓ mirabiliꝰ ⁊ īcop̄hēſibiliꝰ ē: cū hō vl̓ angelꝰ qͥcūqꝫ ſapīa ſua nō videatactu: ⁊ ītelligat: niſi vnū diſtīcte ī vna applica-