Titulus XIIII.
eſſe: qͣꝫ ipſe ſine ſe eſſe nō poteſt. Ipſe ſibi: ip̄e oībus eſt. Et per hoc quodāmodo ſolus eſt: quiaſuū eſſe ⁊ oīm eſſe eſt: ſicut oīa in ip̄o: ⁊ ip̄e in oībus eſt: cui ſecula nō acceſſerūt nec coeternumEx quo oīa: per quē oīa: in quo oīa. Nō eſt indeo niſi deus: qd̓ hꝫ hoc eſt. Et iō ſumme timerdus eſt. p̄s. xxxiij. Timete dn̄m oēs ſancti eiusqm̄ nihil deeſt timētibꝰ eū: qm̄ qui deū timet eūhꝫ. Deus autē eſt oē bonū: ⁊ ideo nihil deeſt timētibꝰ eū. Et genꝰ cū ſimꝰ dei dixit qͥdaꝫ poetavt inducit paulꝰ in ſua p̄dicatōe: ⁊ habet̉ in libactuū. In ip̄o viuimꝰ mouemur ⁊ ſumꝰ. b. bernardus ſuꝑ cātica. Deꝰ nō lōge ē ab vnoquoqꝫnoſtruꝫ: qui eſſe oīm eſt: ſine quo oīa nihil ſunt.Sed vt magis mireris. Nihil eo eſt p̄ſentius:nihil eo incōprehēſibiliꝰ. Quid eſt enī vnicuiqꝫrei pn̄tius qͣꝫ eſſe ſuū? quid incōprehēſibiliusqͣꝫeſſe oīm? Sane eſſe oīm dixerim deuꝫ: nō ꝙ illaſint que deus eſt: ſed qꝛ ex ipſo: ꝑ ip̄m: ⁊ in ipſoſunt oīa. Ipſe oīm factor: aquo ſunt oīa factahec ille. Et ideo debemꝰ timere ne peccando ſeſubtrahat a nobis: ⁊ nihil ſcimꝰ. Nam pctm̄ dr̄nihil ẜm. b. aug. qꝛ .ſ. nō ē aliqua natura: ⁊ nihilfiūt hoīes .i. merentur annihilari cum peccant:vel nihil ſunt in eſſe ſpūali qd̓ eſt per grām. Legitur de quodā tyranno ꝙ multa mirabilia audiſſet dici de deo: vocauit ad ſe ph̓m doctiſſimūqui talia dicebat: mandās ei vt oīo ſibi decl̓aſſetquid eſſet iſte deꝰ. Rn̄dit ille ph̓s rē eſſe difficillimā: ⁊ ideo multo tꝑe egere ad ip̄m oſtēdendūDedit ſibi multū ſpaciū tꝑis: pꝰ qd̓ illud ſibi demōſtraret. Adueniēte aut termino ꝯuēto cumq̄reret a ph̓o rn̄ſionē: dixit ille ſe adhuc non potuiſſe inuenire: īmo adhuc plꝰ tꝑis indige̓. Qui⁊ aliū terminū ꝓlixū ei ꝓrogauit: ⁊ cū ſemper infine termini adliud adhuc poſceret Dixit tyrānus. Me irrides. At ille. Nō irrideo prīcepsSed quāto plꝰ de eo cogito ad inueniēdū: tātomagis īmēſitatē maieſtatis video ⁊ ineffabilemeē nec poſſe attīgi ad eū diffiniēdū. .§. II.Secundo timendus ēdeus timore reuerētiali ꝓpter eiꝰ potētie īmenſitatē. Unde cū dominꝰ dixiſſet deūt̓. x. Quiddeus petit a te: niſi vt timeas eū. Et qͣſi ratōemhuiꝰ timoris aſſignās Moy. ait. Ipſe .n. ē deꝰdeoꝝ ⁊ dn̄s dominātiū: deꝰ magnꝰ potēs ⁊ terribilis. Et ecc̄. Unꝰ enī eſt deꝰ oīpotēs: rex potens ⁊ metuēdꝰ nimis. Iob. Scio dn̄e qꝛ omīapotes. Et heſter. xiij. In ditiōe tua dn̄e cunctaſunt poſita: ⁊ nō ē qͥ reſiſtat maieſtati tue. Pōtaūt deꝰ oīa niſi que importāt defectū indecētiaꝫvel ꝯtradictionē ẜm. b. tho. in ſumma: qꝛ hmōipoſſe ꝑtinet ad defectū potētie: vnde deꝰ peccare nō poteſt: qꝛ. b. aug. Solꝰ ille dicit̉ oīpotensſcꝫ deus: qui cū oīa poſſit: peccare nō pōt: quiapeccare poſſe non eſt aliquid poſſe ſꝫ impotētie
de pe. di. ij. in fi. Sil̓r ambulare per ſe non pōtnec eſurire nec comedere: qꝛ hec ꝯueniūt corpinec decet iſta ſpm̄ ſcm̄: ⁊ ſpūs ſcūs eſt deꝰ Io.iij. hꝫ tamē ⁊ dat virtutem creaturis hͦ faciendiSimiliter cum dicit. b. hiero. Cū oīa poſſit deꝰhoc nō pōt virginē ſuſcitare poſt ruinā: vt .ſ. fitvirgo integritatē carnis hn̄s cū ſit corrupta. hͦenī implicat ꝯtradictōem: ꝙ ſit aliqua virgo etnō virgo: poteſt tn̄ coronare corruptā .ſ. penitētem: ⁊ dare. ſibi aureolā virginitatis: ⁊ carnē reintegrare. Et quāuis oīpotētia patri attribuaturꝭ per appropriatōeꝫ: tamē non ſolū oīpotēspater: ſed oīpotēs filiꝰ: oīpotens ſpūs ſāctus.Nec tres tamē oīpotētes: ſed vnꝰ oīpotēs inqͥtanaſtaſius. Et vna eſt omnipotētia. ecc̄. iij.Magna potētia dei ſoliꝰ ⁊ ab humilibꝰ honratur. Hec autē omnipotētia dei manifeſtaturin cūctorū creatione. In impiorū iuſtificatōne⁊ glorificatōe. In miraculorū operatōe. Quātum ad creationē dicitur. Qui viuit in eternuꝫcreauit omnia ſimul. Uiuit in eternū ſolꝰ deusqui ſolus cūcta creauit. Creare eſt de nihilo aliquid facere: quod requirit īfinitā potētiā. Nulla aūt creatura hꝫ potētiā niſi finitā: nec poteſtNec etiā natura oꝑat̉ in inſtāti ſicut deꝰ ſed ſucceſſiue. deus aūt creauit oīa ſimul in principiomūdi. Nec obſtat qd̓ in pͥmo. c. Gen̄. dr̄: deū inſex diebꝰ creaſſe diuerſa genera reꝝ: qꝛ Moy.loquebat̉ ppl̓o rudi: qͥ de oꝑibꝰ imaginat̉ deūoꝑari ad modū hoīuꝫ. hoīes aūt vt apparet nōfaciūt plura ſimul ſꝫ vnū poſt aliud: ⁊ iō ẜm capacitatē illoꝝ dixit deū illa in pl̓ibus diebꝰ feciſe ẜm. b. Aug. vel dr̄ deū creaſſe oīa ſimul qͣꝫtuad materias reꝝ ⁊ formas ſb̓ſtātiales. Sꝫ in illis ſex diebus addite fuerūt illis rebꝰ creatis q̄dā ꝓprietates accidētales reſpectu cuiꝰ dicūt̉facte in illis diebꝰ ẜm. b. Tho. in ſūma. vel ſic ẜꝫb. Grego. ⁊ Bedā fuerūt facta ſucceſſiue totaliter ꝑ interualla illoꝝ d̓ieꝝ: tūc intelligit̉ creaſſeoīa ſiml̓ in mēte ſua idealiter: qd̓ fuit ab eternoScd̓o apparet dei oīpotētia in iuſtificatiōe impioꝝ: hoc .ſ. iuſtificare. dicit. b. Aug. maiꝰ eſſe qͣcrear̄ celū ⁊ terrā .i. meliꝰ. Potior .n. eſt gr̄a qͣꝫnatura. Natura eſt data in creatōe rebus: gr̄adat̉ in iuſtificatiōe hoībus que habiles facit adgl̓iam diuine fruitiōis: ad quā inducere nō pōttota virtus nature. Hoc aūt .ſ. iuſtificare eſt ſolius diuine potentie infinitel. Nā per iuſtificatꝭonē tollitur culpa mortalis: que habet debitūene infinite extenſiue .i. perpetue: quia contrabonum infinitum. Et ſimiliter conferre gratiāque eſt valoris infiniti: quia conducit ad infinitum premium. Omnis autem creatura eſt virtutis finite in ſe: ⁊ ideo nulla poteſt producereeffectū infinitū .ſ. remittere culpā: ⁊ dare gram