Titulus XIIII.

vel minora incommoda euenire vel nulla. Heccogitans cauſaꝫ rationēqꝫ horuꝫ ignorās extimauit nullā eſſe prouidentiā: nullāqꝫ iuſticiamhec ille. Seneca qͦqꝫ in tragedia Ipoliti. poſtqͣꝫꝯmendauit multipliciter deū de ordine gubernandi corꝑa celeſtia ⁊ temꝑa anni: ſb̓dit ⁊ dicit.Cur idem qui tanta regis: ſub quo vaſti pōdera mūdi librata ſuos ducūt orbes: hoīum minꝰadeſſe curas: nō ſolicitus ꝓdeſſe bonis nocuiſſemalis? Res humanas ordine nullo fortuna regit: ſpargitqꝫ manu mūera ceca. Peiora fouēsUincit ſanctos dira libido. Fraus ſublimi regnat in aula. Tradere turpi faſtes ppl̓us gardet eoſdē colit atqꝫ odit. Triſtis virtus ꝑuerſatulit premia recti. Caſtos ſequit̉ mala paupertas. Uicioqꝫ potens regnat adulter. hec ille.Quia ignorabāt hi diuinā ꝓuidentiā: iō non intelligere poterant iudicia dn̄i iuſta. Et vt aitSalomō ī Eccl̓s. viij. Eo ꝙ eque vniuerſa eueniūt iuſto ⁊ impio: bono ⁊ malo: mūdo ⁊ īmundo: imolāti victimas: ſacrificia ꝯtēnenti ⁊cͣ. Iōcorda filioꝝ hoīuꝫ implent̉ malicia ⁊ cōtentu invita ſua: ⁊ poſt hec ad inferos deducent̉. Sedviri ſapiētes ⁊ ſerui dei: ⁊ ſi aliqn̄ in huiuſmodiiudicijs dei videant̉ aliqͣꝫtulū ꝯmoueri: ẜm illd̓p̄s. Mei aūt pene moti ſunt pedes .ſ. affectuūpene effuſi ſunt egreſſus mei .i. opera exͣ viamvirtutū: qꝛ zelaui ſuper iniquos pacē peccatoꝝvidens. Et infra. In labore hoīuꝫ nō ſunt: ⁊ cūhōibus non flagellabunt̉: iō tenuit eos ſuꝑbia⁊ oꝑti ſunt iniquitate. Et dixi. Ergo ſine cā. i.vtilitate iuſtificaui cor meū: ⁊ laui inter innocētes manus meas .i. innocēter operatꝰ ſum. Etfui flagellatꝰ tota die. Sed qͣꝫ citius ad lumenveritatis ſe vertens ſubdit. Si dicebam. Narrabo ſic .ſ. ꝙ ſine cā. .i. vtilitate bene fecerim ⁊ aduerſa ꝑtulerim malis hoībus ꝓſperātibus. Eccę nationē filioꝝ tuoꝝ reprobaui cū ſcriptū ſitFlagellat deus omnē filiū quē recipit. ad Hebre. xij. Et ꝓu̓. iij. inquit Salomō. Quē diligitdeus corripit ⁊ quaſi pater in filio cōplacet ſibiHinc illa ſāctiſſima ⁊ caſtiſſima Iudith. ait. c.viij. Abrahā ꝑ ml̓tas tribulatōes ꝓbatus: amicus dei effectꝰ ē: ſic Iſaac: ſic Iacob: ſic Moyſes. Et omnes qui deo placuerūt ꝑ multas tribulatōes tranſierūt fideles. Illi aūt qui nō ſuſceperūt tētatōes cū timore dn̄i extermīati ſūtEt in. c. ix. ad dn̄m ipſa in oratōne loquēs ait: hͦfactum eſt qd̓ voluiſti. Omnes vie tue preꝑateſunt: ⁊ tua iudicia .i. diſpōnes in prouidētia tuapoſuiſti: hec ipſa. Que ꝓuidentia cū ſit ſapientiſſima oīa iuſte iudicat ⁊ diſponit. Un̄ ⁊ ſapīe.xij. dr̄. Neqꝫ .n. eſt aliꝰ deus qͣꝫ tu: cui eſt cura deoībus: vt oſtendas qm̄ non iniuſte iudicas. Inp̄dictis iudicijs aūt ex hoc diligenter ꝯſiderātpōt intueri iuſticia ſimul cū miſericordia: qꝛ ciiuſticia exigat vt nullū malū trāſeat impunitū

⁊ nullū bonū irremuneratū. Et ſepties in diecadat iuſtus: vt ſcribit̉ ꝓu̓. xxiiij. Per flagellaiuſtus purgat̉ a vicijs ſuis: ⁊ humiliat̉: aut meritum auget̉: vt in futuro: vbi grauius affligit̉pro peccatis: liber exiſtat vel ei maior gloria p̄paretur ecce miſericordia. Et reprobus aliqͥdboni in ſeculo agit qd̓ ne remuneratōne careatcuꝫ non ſit dignū bonū illud eterno premio: ſaltem tꝑali ꝓſperitate remuneratiōem accipiatvel non ita grauiter in futuro cruciet̉: ecce miſericordia: ita notat Chryſo. de pe. di. iij. Quioergo. Ceteꝝ dicit bea. Grego. in. iiij. moral̓. ꝙoccultiora ſunt adhuc iudicia dei ⁊ magis tinda: cū ſancti viri habent hic ꝓſperitatē honodignitatū: diuitiaꝝ: ſanitatū: ⁊ huiuſmōi. ⁊ m.habent aduerſitates: paupertatē: infirmitate⁊ alia huiuſmodi: qꝛ dubitari poteſt: Utrū ſanctis viris detur talis ꝓſperitas ad maiorē boni ſui ⁊ ſalutis ꝓmotione: vel ad remunerationē bonoꝝ opeꝝ que facit. Et de malis ſuſtinentibus aduerſa dubiū eſt. Utrū illi deus aduſa intulerit vt reſipiſcat a ſuis iniquitatibꝰ: anſibi illa aduerſa eueniāt ad initiū danatōisne ⁊ qͣſi arrā: iuxta illud Deutro. xxxij. Ignisſuccenſus eſt in furore meo: ait dn̄s: ⁊ ardebivſqꝫ ad inferni nouiſſima .i. vindicta ſeu phic incipiet: ⁊ in inferno terminū accipiet: vt accidit Herodi antiocho ⁊ alijs. Et ideo cōclubea. Grego. ꝙ ſancti viri ſuſpectā habēt ſuſperitatē timentes ne deus velit eos hic remunerare. Et ideo quilibet dicat. A iudicijsītimui. Sed vt ait Thobias filio ſuo. Multabona habebimus ſi timuerimꝰ deū ⁊ receſſerimꝰ a malo ⁊ fecerimꝰ bn̄. Thob. iiij. .§. IIII.Quartu iudicium deiſcilicet electiōis ⁊ reprobatōnis hominū ſuperomnia timēdū eſt. Nullus .n. ſcire pōt qͣꝫtūcūqꝫſit bonus vel malus: de ſui ſaluatōne vel dānatōne: niſi ei eſſet a deo reuelatū qd̓ rariſſimū eſtEt iō vt ait apl̓us ad Roma. de huiuſmōi materia loquēs. c. xi. Noli altū ſaꝑe ſed time. Huiuſmodi iudicia admirans ipſe apl̓us ⁊ timensait eo. ca. O altitudo ſapīe ⁊ ſcientie dei: qͣꝫ incōprehenſibilia ſunt iudicia eius. Siquidē ẜm. b.Tho. ſuper epl̓as pauli. Sicut in edificio materiali neceſſariū eſt ad ꝑfectionē ipſiꝰ aliquosex lapidibꝰ quibus conſtruit̉ poni inferius infundamēto ſub terra: aliquos ſupra terrā in prietibus. Sed ꝙ tales lapides eiuſdē aptitudinis ponant̉ infra: ⁊ tales ſupra: non eſt neceſſariū: ſed ſimpliciter hoc eſt ex volūtate edificantis. Ita ad perfectōnem vniuerſi ⁊ pulchritudinem neceſſe eſt aliquos eſſe infra in infernodamnatos: in quibus punitis clareat iuſticiadei. aliquos ſupra in celo beatificatos: ex quorum glorificatione reluceat miſericordia dei: