Titulus. XIIII.
vel premiātis iuſta eſſe non pōt: niſi ẜm meritavel demerita ꝓferat̉. Et ſicut oꝫ ꝙ ſicut iudex⁊ aſſeſſor iudicis merita cauſe cognoſcāt: ad hͦꝙ ꝑ iuſtā ſnīam ꝓferāt: ita oꝫ ad hͦ vt iuſta ſnīaappareat: ꝙ oībꝰ ſnīam cognoſcētibꝰ merita innoteſcāt. Unde ſicut vnicuiqꝫ nota erit ſua p̄miatio vel dānatio: ⁊ oībꝰ alijs innoteſcet: ita oꝫꝙ ſicut quilibet ſua merita vl̓ demerita reducꝫad memoriā: ita etiā ⁊ aliena eiꝰ cognitōi ſubiaceant. Et hec eſt cōmunior ⁊ ꝓbabilior opinioqͣꝫuis magiſter ſnīarū in littera inducta d. xiiij.dicat ꝯtrarium ſcꝫ ꝙ peccata q̄ deleta ſunt perpnīam in iudicio alijs nō patefiāt. Sed ex hocſequeret̉ ꝙ nec etiā pnīa de peccatis illiſ ꝑfectacognoſcat̉ in quo multū detraheret̉ gl̓ie ſcōꝝ ⁊diuine laudi: qui taꝫ miſericordit̉ ſanctos ſuosliberauit. Quia ergo oīa merita vel demeritap̄cedētia faciēt aliquā qualitatē in gl̓a vel in miſeria reſurgētis: ideo exterioribꝰ viſis poterūtcūcta in ꝯſciētijs videri ab oībꝰ ⁊ angelis ⁊ hōibus; Et ex hoc angeli boni videntes aꝑte pctāmaloꝝ qͣntūcūqꝫ occulta: poterūt ꝯͣ eos teſtificari vt dictū eſt: ⁊ p̄cipue diuina virtute hͦ operante: vt ſnīa iudicis oībus appareat iuſta. Siquis vult ſaluare dictū magiſtri ſnīaꝝ: pōt dicere ꝙ peccata iuſtoꝝ nō veniēt in noticiam vtpeccata: ſed vt dimiſſa ¶ Ex dictis quia tresſunt accuſatores ⁊ tres teſtes: conſcīa: angeli: ⁊hoīes. Conſequēter vidēdū eſt: quō hoc erit ꝙoīa merita ⁊ demerita ꝓpria ⁊ alioꝝ a quolibetvno intuitu videant̉. Nam de dānatis diciturSap. v. ꝙ intra ſe gemētes ⁊ pnīam agētes dicent. Quid nobis ꝓfuit ſuꝑbia noſtra: ⁊ iactantia diuitiaꝝ. Et ſic deſcēdūt ad ꝑticularia ſigillatim cōſiderāda. Et glo. ſuꝑ illud iob. viij. Induet̉ cōfuſione dicit: ꝙ viſo iudice mala oīa ateoculos mentis verſabunt̉. Iudex aūt videbit̉ſubito. Et tamē ph̓s dicit in. ij. topicoꝝ: ꝙ noncontingit ſimul plura intelligere. Circa hͦ igit̉dicit b. tho. vbi ſupra: ꝙ eſt duplex opīo. Quidā .n. dicūt ꝙ oīa merita ⁊ demerita ſil̓ aliqͥs videbit ſua ⁊ aliena in inſtāti. Qd̓ quidē de beatfacile credi pōt: qꝛ oīa in vno videbūt ſcꝫ deo: ⁊ſic nō eſt incōueniēs: ꝙ plura ſimul videāt ⁊ intelligāt. Sed de dānatis quorū intellectꝰ nō eſtita eleuatꝰ vt poſſit deū videre: ⁊ in eo oīa alia: ēmagis difficile. Et ideo alij dicūt: ꝙ mali ſimuloīa videbūt peccata ſua in genere. Et hͦ ſufficitad accuſatōem illā ⁊ teſtificatōem que debꝫ eſſein iudicio: vel abſolutionē. Non aūt videbuntoīa ſiml̓ deſcēdēdo ad ſingularia. Sed hoc nonvidet̉ ꝯſonū dictis b. aug. in. ij. de ci. dei: qͥ dicitOmnia mētis intuitu enumerabūt̉. Qd̓ autēin genere cognoſcit̉: nō enumerat̉. Unde pōteligi media via: ſcilꝫ ꝙ ſingula ꝯſiderabūtur: nōtamē in inſtāti ſed in tꝑe breuiſſimo: diuina virtute ad hoc adiuuāte. Et hoc eſt ꝙ b. aug. dicit
ibidē: ꝙ mira celeritate enumerabūt̉. Nec hōceſt impoſſibile: qꝛ in quolibet ꝑuo tꝑe ſunt infinita inſtātia in potētia. Et ſic qd̓ ait apl̓s .i. cor.xv. Omnes quidē reſurgemꝰ: ſed nō oēs īmutabimur. In momēto: ī ictu oculi: in nouiſſimatuba. Tuba iſta vt dictū eſt ſupra: eſt virtꝰ diuina ad reſuſcitādū. In momēto dicit .i. tēpe breuiſſimo ⁊ qͣſi imꝑceptibili: nō aūt oēs īmutabūt̉.i. de ſtatu miſerie ad ſtatū glorie: quia nō mali:ſed boni tm̄..§. VIII.Septimuꝫ ualde timedum circa iudiciū eſt ſnīe iuſtiſſime irreuocatioUolūtati enim eius ait apl̓s quis reſiſtit: q. d.nullꝰ. ¶ In humanis iudicijs qꝛ iudex pōterrare: ideo inuentū eſt remediū appellatōis: perquā ſnīa lata pōt retractari ⁊ pluries: ſed ꝑ ſuperiorē vt patet. ij. q. vi. ꝑ totū. Sed a ſnīa xp̄iiſta appellari nō pōt: quia ſuꝑiorē nō hꝫ. Tumqꝛ in notorijs a correctōe ⁊ punitōe criminū nōreleuat vt illa eſt. Tum qꝛ errare nō pōt. vndedicit̉ ex de ſen. excō. A nobis. ꝙ iudiciū eccleſiefallit ⁊ fallit̉: ſed iudiciuꝫ dei nec falli nec fallerepoteſt. Timeat ergo eū oīs terra. Ab eo autēcommoueant̉ omnes inhabitātes orbē ait p̄s.¶ Quāuis aūt diſcuſſio illa finalis iudicij magis credat̉ eſſe mētalis ẜm b. Augu. qͣꝫ vocalis.ſ. vt rep̄ſentatis vniuſcuiuſqꝫ cōſcīe meritis ⁊demeritis: qͥlibet ex ſe videatqꝫ iuſte iudicādusad premiū vel penā: tamē in p̄dicatōe ad populos qui cōiter ſunt rudes nec intelligere valentinteriora ⁊ ſpūalia: niſi ꝑ exteriora ⁊ corꝑaliamagis etiā mouent̉: iō magis cōgruit p̄dicarediſcuſſionē eſſe vocalē: ⁊ cuꝫ predicto ordine qͣꝫſolū mentalē. Et p̄cipue etiā qꝛ non reꝑit̉ exp̄ſſe ꝯtrariū .ſ. quin poſſit ibi aliqua eſſe diſcuſſiovel increpatio vel dulcis ad ſanctos xp̄i inuitio: ⁊ ſi in breuiſſimo tꝑe: qꝛ dicit̉. In momētqd̓ etiā referri pōt ad ip̄am generalē reſurrectionē. Et in euāgelio vt dr̄ Math. xxv. Tūc dicet rex his qui a dextris erunt electis. Venitebenedicti patris mei ꝑcipite regnū ⁊cͣ. Non ſolū āt diſcuſſio erit ⁊ retributio de oꝑibꝰ miſericordie corꝑalibꝰ de quibꝰ fit mentio ibi. Eſuriui .n. ⁊ dediſtis mihi māducare. Sitiui ⁊ dediſtis mihi bibere ⁊cͣ: que ꝯtinent̉ in hoc verſu.Uiſito poto cibo redimo tego colligo condo.Ultima tn̄ iſtaꝝ ſeptē que eſt ſepelir̄ mortuosnon ponit̉ in euāgelio: qꝛ minus vtilis ⁊ neceſſaria: ⁊ qꝛ hoīes ex ſe ad hoc inclinant̉: non ſolū ex hūanitate: ſꝫ etiā ex neceſſitate: ne remanetibꝰ cadaueribꝰ inſepultis: aer corrūpat̉ ⁊ alios inficiat: ſꝫ etiā fiet diſcuſſio ⁊ retributō ⁊ magis de oꝑibus quibuſcunqꝫ iuſtis que ſub illisꝯprehendunt̉ ſpūaliter intellectis. Eſurit eniꝫxp̄s ſalutē noſtrā ⁊ ſitit. Qui gͦ ſe exercet ī opibus bonis arduis: iſte fame ſcentem paſcit: qui