Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum. XI.

iudicio magis mētaliter qͣꝫ vocaliter exercebil̓illud iudiciū: vl̓ etiā ſi vocaliter v̓tute diuīa vnicuiqꝫ innoteſcēt merita demerita ſua: dictāteꝯſciētia. conſcīa vniuſcuiuſqꝫ quodāmo iudicabit Apl̓s. Teſtimoniū illis reddēteſciētia ſua cogitationuꝫ accuſantiū ad mala.ſ. aut defendentiū quo ad bona: indie qua iudicabit deus ⁊cͣ. Un̄. b. Aug. Qn̄ deꝰ iudex eritteſtis alius erit: niſi ꝯſcīa tua. Inter deū iudicē cām tuā noli timere niſi cōſcīam tuā. ij. qin. Cuſtodi. Septīo or̄ iudicare qͥs aſſeſſorieEt de iſto vltimo nunc agimꝰ. Hi ſil̓itudine dicunt̉ iudices: inqͣꝫtuꝫ ſedēt in loco eminētitales aſſeſſores vt iudex facit. Et ẜm hūc mod̓quaſi ꝑfecti viri quibus iudiciaria ptās ꝓmittit̉: ẜm illd̓ ſupra inductū. Sedebitis ſuꝑ ſedesduodecī iudicātes honorabilē ꝯfeſſionē: quiaſuꝑiores ceteris in iudicio apparebūt occurrētes xp̄o in aera. Sꝫ iſtud ait. b. Tho. vbi ſupravidet̉ ſufficere ad ꝓmiſſione dn̄i ꝯplendam: qꝛ ſedebitis iudicātes. Uidet̉ .n. iudiciuꝫonis ſuꝑaddere aliqͥd. Eſt igit̉ alius modꝰcadi aſſeſſorie: qui ꝑfectis viris ꝯuenit inqͣꝫtuꝫ in eis ꝯtinent̉ decreta diuine iuſticie. Und̓Apoc. xx. dr̄. Iudiciū ſedit libri aꝑti ſunt. Etunc modū hāc iudicatōem Ricardus ſcōtore exponit. Un̄ dicit. Qui diuine ꝯtēplaiōni aſſiſtūt: qꝛ in libro ſapīe quotidie legūt velut in cordiū volumībus tranſcribūt: qͥcquidꝑſpicua veritatiſ intelligētia ꝯp̄hendūt. Quidenī ſunt iudicantiū corda in veritate diuinitꝰedocta niſi quedā canonū decreta. Sed qꝛ iudicare ꝓprie importat actōem in aliū ꝓcedenteꝫ: ꝓprie loquēdo iudicare dr̄: ſnīam loquēdoin aliū fert. Sꝫ iudex pͥncipalis hoc agit ꝓpriaaucͣte: delegatꝰ aūt ſibi ꝯmiſſa. Aſſeſſor in ꝓpoſito qͣſi ſnīam ꝓlatā in alios manifeſtat. Eoꝝigit̉ iudicare: eſt ſnīam alteriꝰ aucͣte latā in alioꝝ noticiā quaſi ſnīam latā nūciare. Et hocꝑfecti viri iudicabūt aſſeſſorie: qꝛ alios ducēt incognitōem diuine iuſticie: vt ſciat qͥd eis meritis debeat̉: vt ipſa reuelatio iuſticie iudiciū dicat̉. Nec eſt īcōueniēs dicit. b. Tho. vbi ſupraaliquos ſāctoꝝ quedā alijs reuelare: vel mod̓illūinatōis: ſicut ſuꝑiores āgeli inferiores illumināt: vel modū locutōis qn̄ inferiores ſuꝑioribꝰ loquūt̉. Aduertendū aūt iſta dignitas aſſeſſorie iudicādi: dat̉ oībus ſanctis: ſꝫſolū pauꝑibus ẜꝫ illud Iob. xxxvi. Pauꝑibꝰtribuit iudiciū. Et dn̄s ieſus: Uos qui reliquiſtis oīa ſecuti eſtis me: ſedebitis ⁊cͣ. autēquare pauꝑtati debet̉ iudiciaria ptās ē triplexẜm. b. Tho. vbi ſupra. Primo rōe ꝯgruitatisqꝛ volūtaria pauꝑtas eſt eoꝝ: oībus que mudi ſunt ꝯtētis: ſoli xp̄o inherēt: non eſt ī eisaliqͥd quod eoꝝ iudiciū a iuſticia deflectat. Un̄idonei ad iudicandū reddunt̉: quaſi veritatē in

ſticie oībus diligētes. Scd̓o ꝯgruit hoc permodū meriti qꝛ hūilitati reſpōdet exaltatiomerito. Inter oīa aūt que hoīeꝫ deſpectū faciunt in mudo p̄cipue eſt pauꝑtas. Un̄ excellentia iudiciarie ptātis pauꝑibꝰ ꝓmittit̉: vt ſic qͥſeꝓpter xp̄m hūiliat exaltet̉. Tertō qꝛ pauꝑtasdiſponit ad p̄dictū moduꝫ iudicādi. Ex hoc .n. aliqͥs recte iudicare ſentētiare dicet̉: requirit̉ corhēbit edoctū diuīa v̓tute: qꝛ alijspotes erit manifeſtare. In ꝓgreſſu aūt ad ꝑfectōem primū qd̓ relinquēdū occurrit ſunt exteriores diuitie: qꝛ hec ſūt vltīo acqͥſita. Qd̓ autēeſt vltimū in ꝯſtructōe: eſt primū in deſtructiōe ſic pauꝑtati reſpōdet iudiciaria ptās: inqͣꝫtuꝫeſt pͥma diſpoſitō ad ptātem predictā. Sciē tertio non qͥbuſcūqꝫ pauꝑibꝰ tribuit̉ iſtaiudiciaria ptās aſſeſſorie. Nec etiā ex hoc ſolū volūtarie ſint pauꝑes: ſicut Socrates Diogenes: ſꝫ illis qui relinquētes oīa ſequūt̉ xp̄mẜm ꝑfectiōem vite ẜm. b. Cho. vbi ſupra. di. xlvij. ar. ij. qͣſito. ij. Et ẜm aliquos tria requirunt̉ad iudiciariā ꝑtētem iſtā ꝯſequēdā. Primū eſtabdicatio curaꝝ tꝑaliū: ne impediat̉ animꝰ a ſapiētie ꝑceptōe. Scd̓o requirit̉ habitꝰ erga diuinā iuſticiā ſcitā obſeruatā. Tertio illā iuſticiā alios docuerit: Et ſic doctrina erit ꝑfectōꝯplens meritū iudiciarie ptātis. Et quāuis fuerint aliqͥ multū diuites vt Abrahaꝫ: Dauid ethiꝰ qui fuerūt maioris meriti vt eſtimari pōt qͣꝫaliqui veri pauꝑes ꝑfecti: non eſt incōueniēs ſiquaſi hoc accidētale premiū pauꝑibꝰ det̉ vt iudicēt alios qui etiā ſunt excellētioris meriti: qͣꝫ ad premiū eſſentiale. inferior pōt iudicare ſuꝑiorē non ex ſua auctoritate: ſꝫ ex ſibi delegata. Ponit Albertꝰ magnus ſuꝑ miſſuseſt: ſeptē gradus pauꝑtatis: quoꝝ pͥmus ē dar̄ſuꝑflua ꝑſone ꝓut ꝑſona ſonat in dignitatē: ẜmillud Thobie. iiij. Da elemoſynā: auertasfacie̓ tuā ab vllo pauꝑe. Si multuꝫ fuerit tibi:abundāter tribue. Si paꝝ: illud libēter imꝑtiri ſtude. Secūdus eſt dare ſuꝑflua: ſolū ꝑſone ſꝫ nature ẜm illud Luc. xi. Quod ſuꝑeſt .ſ.nature: date elemoſynā ecce oīa mūda ſūt vobis. glo. p̄ter victū veſtitū. Tertiꝰ gradꝰ ē dare etiā neceſſaria. glo. etiā valde neceſſaria: cuꝫꝓximis diuidamꝰ. Quartus eſt: dare non ſoluſua: ſꝫ ſeip̄m ſequēdo xp̄m pura inteniōe .ſ.pter deū: non ꝓpter mūdi gl̓am: vt veri religioſi: ẜm illud Si vis ꝑfectus eſſe: vēde oīa quehabes: da pauꝑibꝰ ſequere me. Math. xix.Quītus eſt paſſionibꝰ ſedatis mēte deo inherere: ẜm illud. Noſtra ꝯuerſatio in celis eſt. Sextus gradus eſt relinqͣre ſua ſeip̄ꝫ vltra hoclaborare ꝓprijs manibꝰ vt neceſſitatē tribuatpatiēti: ꝓut fecit Paulus apl̓s: laborabatprijs manibꝰ vt ꝓuideret ſibi ſuis de neceſſarijs: ꝓut ip̄e refert ad cor. Septimꝰ gͣdꝰ ē dare