Titulus. XIIII.
hoc loco intelligi antixp̄ꝫ volūt: qd̓ aūt ait. Iāmyſteriū oꝑat̉ iniqͥtatis tantūmo qͥ tenet: teneat ⁊cͣ. Ego ꝓrſus quid dixerit me fateor ignorare. Suſpiciōes tn̄ hoīuꝫ quas vel audire vellegere potui nō tacebo. Quidā putāt de imꝑiodictū fuiſſe romano: ⁊ ꝓpterea paulū apl̓m nōaꝑte ſcripſiſſe ne calūniā videlicꝫ incurreret ꝙromāo imꝑio male optauerit: cū ſperaret̉ eternū: vt ī hoc qd̓ dixit. Iā myſteriū oꝑat̉ iniqͥtatꝭneronē intelligi voluerit: cuiꝰ iā facta veluti antixp̄i videbant: vnde nōnulli ip̄m reſurrectuꝝ⁊ futuꝝ antixp̄m ſuſpicant̉. Alij v̓o nec occiſuꝫputāt: ſꝫ ſubtractū potiꝰ vt putaret̉ occiſus: etſic occultari donec reuelet̉ in ſuo tꝑe: ⁊ reſtituatur in regnū. Sꝫ multū mihi mira eſt p̄ſūptiotāta hoc opinantiū. Illud aūt qd̓ ait apl̓s tm̄ qͥmō tenet: teneat donec de medio fiat: nō abſurde de ipſo romano imꝑio credit̉ dictū tanqͣꝫ ſitdictū tm̄: qͥ mō imperat: imꝑet donec de mediofiat .i. de medio tollat̉. Et tūc reuelabit̉ iniquusquē antixp̄m ſignificari nullꝰ ambigit. Alij v̓o⁊ qd̓ ait quid detineat ſcitis: ⁊ myſteriū iniqͥtatꝭ:non putāt dictū niſi de malis ⁊ fictis qͥ ſunt ineccleſia: donec ꝑueniāt ad tm̄ numeꝝ qͥ antixp̄omagnū ppl̓m faciāt: ⁊ hoc eſſe myſteriū īiqͥtatqꝛ videt̉ occultū. Hortari aūt apl̓m fideles vt īfide quā tenēt tenaciter ꝑſeuerēt dicēdo: tm̄ quimō tenet teneat: donec de medio fiat: hoc eſt donec extat de medio eccleſie myſteriū īiquitatisqd̓ nūc occultū eſt. Alius ergo ſic alius ſic apl̓iverba ꝯiecturat: hoc tn̄ eū dixiſſe dubiū nō eſt.Non veniet xp̄s ad iudicandū: niſi pͥus venerit antixp̄s ad ſeducēdos ppl̓os in aīa. Cuiusaduētus erit ẜm oꝑatōeꝫ lathane ī ſignis. ⁊ ꝓdigijs mēdacibꝰ: hec. b. Aug. ibidē.Circa finale iudiciumde quo vt dictum eſt vtriuſqꝫ teſtamenti pagina copioſe loquitur: videnda ſunt ſeptem.Signorum premonſtratioMundi per ignem confragratio.Aſſeſſorum cum eo aſſociatio.Accuſatorum ⁊ teſtium multiplicatio.Sententie irreuocabilis prolatio.¶ Quantū ad primū: p̄s. Dediſti metuentibꝰte ſignificatōeꝫ vt fugiāt a facie archꝰ vt liberēt̉dilecti tui. Archꝰ eſt finale iudiciū ex quo deusſagittas mortꝭ eterne emittet māifeſte ꝯͣ reprobos. Nūc aūt vt ait ī alio p̄s. d̓d̓. Archū ſuū tetēdit ꝑ ſcpͥturas manifeſtādo: ⁊ parauit illū p̄parādo cruciatus penaꝝ: ⁊ poſuit ī eo ſagittasmortꝭ. In archu eſt funis mollis infra ⁊ lignuꝫduꝝ ſupra. Funis mollis eſt diuina clemētia: q̄ad hoīes inclinat̉ penitētes ad parcēdū ⁊ ꝑmanētes in peccatis ad expectandū eoꝝ ꝯuerſio-
nē: q̄ clemētia flectit ad ſe lignū durū ſeueritatꝭdiuine iuſticie. Sꝫ quāto funis magꝭ trahit̉ etinclinat lignū: tāto inde ſagitta emiſſa vehemētius vulnerat: vn̄ apl̓us ad ro. ij. Ignoras qm̄benignitas dei ad penitentiā te adducit: ẜm āduriciā tuā ⁊ īpenitēs cor theſaurizas tibi irain die ire ⁊ reuelatiōis iuſti iudicij dei qͥ reddetvnicuiqꝫ ẜꝫ oꝑa ſua. Et Hiero. Moderatōiac pietas ſolū noſtruꝫ reditū q̄rit: ac nos culōga ſua bōitate ſaluare. Ꝙ ſi nō ꝯuertimur ſiduri colli ſumꝰ: ſi vſqꝫ ad mortē in malis ꝑſeueramꝰ aſſidue peccantiū nō miſeret̉ deꝰ. di. xciij.Diaconi. īmo grauiꝰ punit. Un̄ valerius maxmus. Lento quidē gradu ad vindictā ſui diuīaꝓcedit ira: tarditateqꝫ ſupplicij gͣuitate ꝯpēſatDedit gͦ deus ſignificatōem .i. ſigna multa: terribilia magnaꝝ tribulationū que p̄cedūt finaleiudiciū: q̄ ex ſui terroris magnitudine: valeantillud ſine fine malū .ſ. eterne dānatōis nūciareDedit aūt metuētibꝰ deū: qꝛ illi tantū inde vtilitatē ſue emēdatōnis trahūt vn̄ liberent̉ dilectiſui. Nā mali ex flagell̓ deteriores fiūt: vt pharao qui cū plura ſigna videret terribilia nō fuerit ꝯuerſus: demū ab aquis ſb̓merſus fuit cumſuis. Et iō dn̄s ac redēptor noſter. inqͥt. b. Grgo. ꝑituri mūdi mala p̄cedētia denūciat: vt minus ꝑturbēt veniētia cū fuerit p̄ſcita. Minusenī iacula feriūt q̄ preuident̉. Et vt dicit. beaTho. in. iiij. di. xlviij. Ad dignitatē iudiciarieptātis: ꝑtinet hr̄e aliqͣ iudicia q̄ ad reuerentiaꝫ⁊ ſubiectōem inducāt. Et iō aduētū xp̄i ad iudiciū cū veniat in forma gl̓oſa multa ſigna precedēt: vt corda hoīuꝫ in ſubiectōeꝫ vēturi iudicisinducant̉: ⁊ ꝓpter tīores ad iudiciū p̄parētur.huiuſmōi ſignis ꝯmoti. Iuxta illud Eccl̓i. xv.iij. c. An̄ iudiciū para iuſticiā. Anteqͣꝫ .n. de aduētu ſuo ad iudiciū loquat̉ Luc. xx. p̄mittit dicēs. Erūt ſigna in ſole ⁊ luna ⁊ ſtellis ⁊ ī terrisp̄ſſura gentiū p̄ ꝯfuſione ſonitus maris ⁊ fluctuū areſcētibꝰ hoībꝰ p̄ timore ⁊ expectatōe queꝑueniēt vniuerſo orbi. Nā ⁊ v̓tutes celoꝝ cōouebunt̉. ¶ Ubi ponūt̉ ſeptē ſigna p̄cedētiaiudiciū. Primū eſt ſignū in ſole. Et qd̓ ſeu qͣleſit iſtud ſignū declarat Math. xxiiij. c. dicens.Sol obſcurabitur. Et Ioan. Apoca. vi. Solfactꝰ eſt niger vt ſacc cilicinꝰ. Quo ad lrāꝫ. m.ior erit obſcuratio ſolis qͣꝫ ſolita naͣlis. ſicut enīpatre familias moriēte tota familia eiꝰ induit̉ ngro: ita tūc hoīe deficiēte qͦ ad vitā iſtā temꝑſol lumīe ſuo minuet̉ nobis ſb̓trahēdo ꝯſuelucē: qͣſi ipſi ꝯpatiēs doleat. Uel etiā qꝛ maluce adueniēte ī aere: iſto ſole iuſticie xp̄o cedetvt minor lux ſolis maͣlis. Moraliter imꝑiū romanū ſignificatū ꝑ ſolē obſcurabit̉: qꝛ poſt ml̓tas ſui diuiſiōes vilificabit̉: ⁊ qͣſi ad nihilū deducetur: qd̓ figuratū ē ꝑ ſolē qͥ reuerſus eſt retroꝑ decē lineas in horalogio achaꝫ regis ī ſignū