Capitulum. XI.

Extu ualde timedū eſt oīm finalis diiudicatio. amosiij. Leo rugiet qͥs non timebit. Leode tribu iuda qui vicit diabolū chriſtꝰ qui ⁊ ſi tacuit in primo aduentu ſuſtinēdo noſtra mala ⁊maximas iniurias cū patiētia ⁊ humilitate nōſilebit ī ſecūdo: ſꝫ quaſi rugiet vt leo on̄dēs ſuāpotentiā ⁊ maieſtatē: ⁊ in iudicādo ſeueritateꝫ.Et iō quis nō timebit. Ego ait hiero. qͦtiēs diēillū .ſ. iudicij ꝯſidero: totꝰ cōtremiſco. Sꝫ beatioēs qui timēt dn̄m: nō quocūqꝫ timore: quia nōẜuili ſꝫ initiali vel filiali: ꝑ qd̓ oſtēdit̉ talē rimorēhr̄e eos ꝗ ambulāt in vijs eiª .i. in obẜuātia mādatoꝝ eiꝰ. Futurū eſſe finale iudiciū mūdi īquo chriſtꝰ vēturꝰ ē iudicare viuos ⁊ mortuos:iuſtos ⁊ pctōres: articulꝰ eſt fidei vt pꝫ ī ſymbolo: vnd̓ ⁊ neceſſariū ad ſalutē hoc ſine heſitatōecredere: hͦ ſcripture auctoritate theologica rōe⁊ ſybille aſſertōe mōſtrat̉. beatꝰ Aug. ī li. xviij.de ci. dei refert. xxv. v̓ſus ſibylle de finali iudicio plene agētes. Iudicij ſignū tellꝰ ſudore madeſcet. E celo rex adueniēs ꝑ ſcl̓a futurꝰ. Scilicet in carne vt pn̄tē iudicet orbē. Un̄ deuꝫ cernent incredulus atqꝫ fidelis. Sic aīe cuꝫ carneardebunt quas iudicat ipſe ⁊cͣ.Rationem huius finalis ⁊ vniuerſalis iudicij aſſignāt theologi hancfore: vt quēadmodū manifeſtata ē mūdo dei potētia in creatōe reꝝ: ſapīa ī gubernatiōe mūdi:īa ⁊ clemētia in incarnatōe ⁊ iuſtificatiōe imꝝ: ita ēt māifeſtet̉ mūdo iuſticia dei. Hec .n.iuſticia maxīe ꝯmēdabilē reddit pͥncipē ⁊ iudiquēlibet. Un̄ dr̄ Sap. i. Diligite iuſticiā qͥcatis terrā. Hec aūt iuſticia dei nūc nobiseſt valde occulta. Nā cuꝫ iuſticia dictet malosdepͥmi ⁊ puniri: bonos aūt exaltari ⁊ premiariUidemꝰ aūt vt plurimū impios et flagitioſosregnare in mūdo: diuites eſſe: honoribꝰ abūdare. Ecō̓tra ſcōs viros deijci: pauꝑes eſſe: ꝑſecutiōes pati: varios cruciatꝰ vſqꝫ ad mortē ab iniquis innocēter ꝑpeti. Quāuis aūt in morte iniqui puniāt̉ ſine dubio in alio ſcl̓o: ⁊ iuſti premiaeterna recipiāt: hoc tn̄ nō ꝯſtat niſi ip̄is recipiētibꝰ qͥd̓ meruerūt: nō aūt his potiſſime qͥ v̓ſant̉in mūdo. Inſuꝑ tūc recipiūt mali penā ī aīa ſolū: ſicut ecōtra iuſti gl̓am: nō aūt qͦ ad corpꝰ cuꝫincineret̉: ⁊ tn̄ cooꝑatū eſt corpꝰ aīe ad bonū etmalū. Vt gͦ pateat oībus ꝙ prīceps ⁊ rex oīmſcl̓oꝝ deꝰ iuſtiſſime mūdū gubernauerit: ⁊ retribuat oībꝰ ẜm ea que geſſerūt in corꝑe: p̄miū veſuppliciū: ⁊ integral̓r qͦ ad aīam ⁊ corpꝰ. Ideoneceſſariū eſt eſſe futurū iudiciū in fine mūdi īquo oēs de oībꝰ corā oībꝰ angelis ⁊ hōibꝰ a deoiudicabunt̉ ¶ Utriuſqꝫ teſtamēti pagine huiccopioſe atteſtāt̉. In p̄s. xlix. inqͥt dauid. Deus

manifeſte veniet d̓eꝰ nr̄ ⁊ nō ſilebit. Ignis in cōſpc̄ū eiꝰ exardeſcet: ⁊ in circuitu eiꝰ tēpeſtas valida. aduocabit celū deſurſū: ⁊ terrā diſcernereppl̓ꝫ ſuū. Cōgregate illi ſcōs eiꝰ qͥ ordinauerūtteſtm̄ eiꝰ ſuꝑ ſacrificia. Annūciabūt celi iuſticiāeiꝰ qm̄ deꝰ iudex ē. hec ait. b. aug. in. xx. de ci. deide dn̄o nr̄o ieſu dicta intelligimꝰ qͥ vēturꝰ ē iudicare viuos ⁊ mortuos. Uerus nō ſolū hō: ſꝫ ⁊deꝰ veniet manifeſte int̓ iuſtos ⁊ īiuſtos iudicaturꝰ iuſte: qͥ pͥus vēit occultꝰ iudicādꝰ ab īiuſtisiniuſte. Uenit occultꝰ vt an̄ iudicē ſtaret tacēs:qꝛ ſicut agnꝰ corā tōdēte ſe nō aperuit os ſuumUeniet manifeſtꝰ vt etiā de iudicibus iudicet̉.Deꝰ nr̄ qͥ ē verꝰ deꝰ quē colūt xp̄iani: nō dij gentiū qͥ ſūt demonia nō deꝰ. Deꝰ nr̄ qͥ factꝰ eſt nr̄ .ſ.frater ꝑ incarnatiōem. Nō .n. pr̄ iudicat quēqͣꝫait ip̄e Io. vi. qꝛ ī hūana ſpē nō apꝑebit quā noſumpſit: nec ſpūſſcūs qͥ nec ipſe hofactꝰ ē. Seddeꝰ nr̄filiꝰ in aſſumpta hūanitate apꝑebit oībꝰ ⁊iudicabit vt deus cū pr̄e ⁊ ſpūſcō. Et nō ſilebitAug. ſuꝑ p̄s. Nō veniet illudēdꝰ flagellādꝰ exalaphādꝰ: calamo in capite ꝑcutiēdꝰ: crucifigēdus: ſepeliēdꝰ: qꝛ hec oīa pati potuit occultusdeꝰ .ſ. in carne aſſumpta: ſꝫ veniet māifeſtꝰ: qꝛ cūptāte magna ⁊ maieſtate vt cogͦſcat̉ deꝰ. Nō gͦſilebit occultās ſuā deitatē. Nūc aūt ſilet. Sedquō ſilet qui qͦtidie clamat ꝑ ſcpͥturas: ꝑ p̄dicatores futurū iudiciū ꝑ flagella ẜꝫ illd̓ in alio p̄sDediſti metuētibꝰ te ſignificatōem: vt fugiāt afacie arcus .ſ. diuini iudicij ut liberentur dilectitui. Silet gͦ ait. b. Aug. ⁊ non ſilet. Silet nūc aiudicādo finalit̓ non ſilet admonēdo: nec etiā aflagellādo. Nā cū flagellat aliqͦs ī terra: admonitio eſt nō dānatio. Silet gͦ a iudicio: occultuseſt in celo: adhuc interpellat pro nobis: patiēseſt ſuꝑ peccatores nō exercēs irā: ſed expectāspenitentiā. Quia gͦ ad iudiciū veniet ſequētiadocēt. Ignis an̄ ip̄m precedet. Timeamꝰ ⁊ mutemur ⁊ non timebimus. Ignem palea timeat:auro quid facit: Eſt aūt nūc ī ptāte ꝙ facias neillud: qd̓ te ventuꝝ nolēte eſt: nō correctus exꝑiaris. Si poſſemꝰ fratres facere vt dies iudicijnon veniret: nec ſi erat male viuendū. Si nonveniret ignis in die iudicij ⁊ ſola peccatoribusīmineret ſeꝑatio a facie dei: in qualibet eēt affluentia deliciaꝝ nō vidētes a quo creati ſūt ⁊ ſeꝑati ab illa dulcedine ineffabili vultus eius in qͣlibet eternitate ⁊ īpunitate peccati plāgere deberēt. Sꝫ quid loquar aūt qͥbꝰ loquar hec amātibꝰ: pena eſt nō ꝯtēnentibꝰ. Qui dulcedinē ſapiētie ⁊ veritatis vtcūqꝫ ſentire ceperūt: nouerūt qd̓ dico qͣꝫta pena ſit tantūmō a facie dei ſeꝑari: qui etiā illā dulcedinē nondū guſtauerūt: ſinōdū deſiderāt dei faciē timeāt vel ignē. Supplicia terreāt q̄ p̄mia nō īuitāt. Uile eſt tibi qd̓deus pollicet̉: ꝯtremiſce qd̓ minat̉. Amplexaris peccata tua ⁊ delicias carnis tue: ſtipulam