Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.XIIII.

Nullus ergo pōt ſe excuſare: qꝛ ignorat iſtadocumēta ſapīe: vbiqꝫ .n. p̄dicat̉ ⁊ p̄dicatuꝫ eſt.In ꝑticulari etiā vocat terrā quēlibet peccatorē a ſolis ortū vſqꝫ ad occaſū .i. a pͥncipio quo īeo orit̉ ſol intelligētie quo ad vſū: vſqꝫ ad mortēdat hōi documēta ſapīe. Reddēs igit̉ rōemde tot documentis ſapīe quo ea obſeruaueris.Et certe male illi poterūt reddere rōem: nec impune trāſibūt qui verba dei audiētes nil eoruꝫque audiūt faciūt. Facti ẜm ꝓphetā ſicut aſpidis ſurde aures eoꝝ obturātis que non audietvocē incantātiū. Aſpis ſerpens cū ꝑpendit aliquē incātatuꝝ eū: vnā aurē figit in terrā ⁊ aliaꝫcauda obturat ne audiat. Sic multi audientesverbū dei ex vna ꝑte figūt mētē in terrenis exalia ꝓmittūt ſibi futuꝝ tēpus vite ad emēdādūvn̄ incātatio p̄dicātis ſapienter nō pōt eū educere de clauſura peccati. Peius illi ratōeꝫ reddēt qui audiētes verbū nil mēti retinēt vel ruminat meditādo. Un̄ aīalia īmunda in lege iudicant̉ que nō rumināt. Eterne mortis iudiciūformidate fratres ait. b. Greg. ſi v̓bū vite audiētes in vētre memorie nō retinetis. Signū .n.mortis eſt cū infirmus nō retinet cibū. Sꝫ peſſime illi ratōeꝫ reddent ⁊ gͣuiſſime punient̉ quinec ipſa verba dignant̉ audire nolētes intelligere vt bn̄ agerēt. Hos cōdēnabit ſtudioſitasregine ſaba que venit a finibus terre audire ſapientiā ſalomōis Math. xij. Cōtra hos igit̉reddēda rōne dicet ſapīa: vt habet̉ ꝓu̓ .i. qꝛ vocaui vos ꝑ ſcripturas ⁊ renuiſtis. Extendi manū meā in cruce etiā dādo documēta: nec fuit qͥaſpiceret .ſ. ad imitandū. Deſpexiſtis ome cōſiliū meū ibi datū: ⁊ increpatōnes meas neglexiſtis. Ego in interitu vr̄o ridebo ⁊ ſb̓ſānabo: cūvobis quos timebatis: aduenerit. Clamabuntad me ⁊ non exaudiam eos: eo ꝙ exoſam habuerint diſciplinam: ⁊ timorem domini non ſuſce.§. VI.perint.xto reddenda eſtrō de peccati inquinamētis ẜm. b. Aug. peccatū eſt dictū vel factū vel ꝯcupitū ꝯͣ legem dei: etin hac diffinitōe includit̉ omiſſio cuiuſlibet horū ẜm. b. Tho. in ſūma. Nō ita peccari poteſtmortaliter vel venialiter omittēdo ſicut ꝯmittēdo. Sꝫ primū occultiꝰ ⁊ iō magis timenduꝫEt de oībus his differētijs peccatoꝝ reddēdaeſt ratio an̄ tribunal xp̄i: vbi qͥcquid latet apꝑrebit: nil inultū remanebit. Et de inalis oꝑibdicit Salomō Eccle. vlti. Cūcta que fiūt adducet dn̄s in iudicium ꝑ oī erratu ſiue bonū ſiuemalū .ſ. exiget̉ rō. Nō ſolū de malo oꝑe in ſe ſꝫetiā in eo qd̓ de ſe ē bonū: vel alias videt̉ bonūꝓpter aliquā malā circūſtantiā error eſt ⁊ ī iudiciū adducet̉. Et qͣꝫtūcūqꝫ occultū opus fueritmanifeſtabit abſcōdita tenebraꝝ .i. peccatoruꝫ:

ait apl̓s. Sꝫ ⁊ de v̓bis ratio exiget̉ xp̄o dicē̓teMath. xij. De oī v̓bo ocioſo qd̓ locuti fuerinthoīes reddēt rōeꝫ in die iudicij pͥmo ꝑticularisiudicij qui eſt in morte. Et ẜꝫ. b. Gre. in moral̓.dr̄ verbū ocioſū: qd̓ neceſſitate vel vtilitate .ſ. rōnabili caret. O qͥs vnqͣꝫ enumeraret multitudinē verboꝝ ocioſoꝝ que quotidie dicimꝰ nullaꝫnobis de hoc conſcīam faciētes. Ꝙ ſi de ocioẜratio exigit̉ cū pena: quid de ꝯtūelioſis: de detractorijs: de ꝑiurijs ⁊ blaſphemijs: adulatōnibus: ⁊ alijs malis. Sꝫ ⁊ in cogitatōibꝰ impij interrogatio erit dicit ſapiens .ſ. in futuro exaīe.Nā vt ait ſaluator noſter. Ex corde exeūt cogitatiōes: ⁊ he ſunt que coinquināt hoīem quo .ſ.ad aīam. Nec tn̄ ait. b. Greg. Immūda cogitatio mentē maculat cū pulſat ſꝫ ꝑ delectatōem ſuperat. de pe. di. iij. Quis aūt tāte v̓tutis ⁊ ſāctitatis extat qui nō habet cogitatōes īutiles ⁊ ſuꝑfluas: etiaꝫ qn̄ clauſo hoſtio ſenſuū in ſecretovult patrē orare. Delicta autē iuuētutis mee ⁊ignorātias meas que ſunt omiſſiōes ne memineris dn̄e. Sꝫ ab occultis meis mūda me: ⁊ abalienis parce ſeruo tuo ait p̄s. Cuilibꝫ ergo timendū eſt in iſta rōnis exactōe. vn̄ in vitis patrū legit̉: ꝙ cū quidā ſāctus pater ad extremaveniſſet ⁊ alij plures viſitaſſent eū: vidētes euꝫtremere totū: dicūt ei. Et tu pater times moricū ſemꝑ in penitētia vixeris. Reſpōdit ille. v̓etimeo. Naꝫ licet ꝑ. xl. annos laborauerim ī iſtaſolitudine ad ſeruiendū deo: tn̄ qꝛ alia ſunt iudicia dei qͣꝫ hoīm: iō timeo ne forte placuerīt deovnde ⁊ Iob. xxxviij. Semꝑ .n. quaſi tumentesfluctus timui dominū. Plurima ſūt pctā nr̄aque nobis leuiſſima vel nulla vident̉ qͥ tn̄ deusdiſcutit ⁊ punit. Un̄ in vitis fratꝝ legit̉: ꝙ cuꝫquidā vir valde religioſus ⁊ ſanctus infirmatꝰeſſꝫ ad mortē leta facie ⁊ totus exhilaratꝰ dixitaſtantibꝰ qui eū viſitauerāt. Ecce beata Maria mater dei: Salutemꝰ eā. Quod cū om̄s feciſſent ⁊ magnā ꝯſolatōem ꝑcepiſſent: lꝫ nil viderēt dixit infirmꝰ. O qͣꝫ grate ⁊ iocūd̓ recepitmater dei veſtrā ſalutatōeꝫ: ⁊ ip̄a quoqꝫ vos reſalutauit. poſt paululū aūt cepit expaueſcere ⁊valde anxiari: adeo ꝙ ſocius eiꝰ vix ſufficiebatad extergendū ſudorē ex labore. Et factꝰ ī agonia quaſi tūc deo redderet rōnem de vita ſua.Aliqn̄ dicebat quaſi ad aliū loquēs. Hoc non ēveꝝ. Forte de aliquo peccato: qd̓ diabolꝰ ei obijciebat ad inducendū ad deſꝑatōem. Aliqn̄ dicebat. Odn̄e dona mihi ⁊ ꝑce hoc modicum.Dixit eī ſocius. Quid ē hoc frater etiā ne ꝑuapeccata requirunt̉ ⁊ de eis deus exigit rōnemQui ait vtiqꝫ. Et ea que nulla putant hoīes eēpeccata. Cōfortauit tn̄ eū ſoci efficacit ad cōfitendū de miſericordia dei. Demuꝫ ꝑacta pugna ſpūali totus in dn̄o releuatus cuꝫ magnadeuotione requieuit in pace.