Titulus XIIII.

Tertio reddenda eſtratio de tꝑe ⁊ adiacētijs eius .i. de rebꝰ tꝑalibustren̄. i. Uocauit ꝯtra me tp̄s .ſ. qͦ male vſus eſtad arguēdū eū. Iob. xxiiij. Dedit ei tp̄s ſeu locū pn̄īe: ⁊ ip̄e abuſus ē eo in ſuꝑbiā. Sen̄. Nulla maior iactura qͣꝫ tp̄s. Oīa fortune ſunt: tp̄stuū. Nec pōt recuꝑari tp̄s amiſſum. Ꝙ autēapl̓us ait. Ridimētes tp̄s qm̄ dies mali ſunt:nō intēdit ꝑ hͦ dicere ꝙ tp̄s amiſſum poſſit recuperari: ſꝫ ꝙ ita feruent̓ et ſollicite qͥs ſe habeat īfutuꝝ etiā vltra ſibi debitū: ꝙ recōpēſet ꝑ ſuꝑerogatiōem bonoꝝ oꝑū neglectū p̄teriti: vl̓ dr̄redimere tp̄s qͥ qͣſi ſuꝑflua ⁊ minꝰ vtilia etſi licita dimittit: vt melioribꝰ vacet. b. Bern̄. Nil p̄cioſiꝰ tꝑe: ſꝫ heu hodie nil viliꝰ reputat̉. Sꝫ ſic̄capillꝰ de capite nō peribit: qd̓ .ſ. nō recipiat corpus reſuſcitatū qͣꝫtū ad eos .ſ. qͥ ſunt ad decētiācorꝑis. Ita nec momētū a tꝑe: de qͦ .ſ. nō exigatur rō. Und̓ anſel. in li. meditationū ait. Olignū aridū ⁊ inutile: eternis ignibꝰ dignū: quidrn̄debis ī illa die cū exiget̉ a te vſqꝫ ad ictū ocl̓i.Omne tp̄s viuēdi tibi impēſum: qͣlr̄ fuerit a teexpēſum? Et iō hortat̉ apl̓s ad gal̓. vi. Dū tp̄shabemꝰ oꝑemur bonū ad oēs. In vno momēto tꝑis pōt hō lucrari vitā eternā: duꝫ eſt ī vitapn̄ti. Totū mūdū daret dānatꝰ ſi hrēt in ptāteſua: vt ex eo poſſit hr̄e modicū tꝑis ad penitendū. Et nō ſolūta de tꝑe ⁊ de rebꝰ tꝑalibꝰ q̄dant̉in tꝑe: reddituri ſunt hoīes rōem ſi bn̄ vſi ſunt⁊ ad ſubueniendū pauꝑibꝰ. Dn̄s .n. ait Chryẜ.nō dn̄os: ſꝫ diſpēſatores nos eē voluit reꝝ ſuaꝝ.Sicut gͦ diſpēſator qͥ res dn̄i ſui ſibi retineret:vel ꝓdige diſtribueret infidelr̄ ageret: ⁊ meritoeſſet a dn̄o ſuo puniēdꝰ. Sic ⁊ dn̄s deus rōemexigēs in exitu vite a diuitibꝰ qͥ ſibi theſaurizātvel ſuꝑflue vtūt̉ rebꝰ tꝑalibꝰ pauꝑibꝰ ſb̓trahentes. Un̄. b. ambro. An iniuſtꝰ eſt deꝰ: vt nō nob̓eque diſtribuat vite ſubſidia: vt tu quidē eſſesaffluēs ⁊ abundās: alijs aūt deeſſet ⁊ egerēt: etnō potiꝰ: qꝛ voluit ſibi benignitatis ſue experimēta largiri: aliū v̓o virtute patiētie coronari.Tu v̓o ſuſceptis dei muneribus: ⁊ in ſinū tuuꝫredactis nihil putas te agere iniquū: ſi tātorūbona ſolus obtineas. Egentiū eſt panis quemtu detines: nudoruꝫ veſtimētū quod recludis:miſeroꝝ pecunia eſt quā in terra refodis. Tantoꝝ ergo te ſcias inuadere bona: quātis poſſisdare quod velis .i. quod debes velle. Hec ille.di. xlvij. Sicut hi. Inſuper qui ꝓdige expedūtin edificijs ſumptuoſis: in cōuiuijs lautis: ī eqͥtaturis falleratis: in canibus ⁊ auibus ad venādum ⁊ aucupandū: in veſtibus pōꝑatibꝰ: in ornamentis varijs: cogitēt quā deo ſint reddituri rōem vidētes pauperes fame mori: veſtibusnudari: puellas nubiles periculo exponi ꝓpt̓defectū dotium: captiuos in carceribus mori.

Diues qui epulabat̉ quotidie h̓ ſplēdide: ſepultus in infernū: quia micas mēſe ſue noluit mēdico dare: nunc guttam aque ab eo nō pōt hr̄e.Et qui purpura ⁊ byſſo induebat̉ nūc v̓mibusoperit̉. Et iō Iaco. in canonica ſua. c. v. exterret eos dicēs. Agite nūc diuites: plorate vlulātes in miſerijs qͥ adueniēt vobis: diuitie vr̄e putrefacte ſūt: veſtimēta veſtra a tineis comeſtaſunt: auꝝ ⁊ argentū veſtrū eruginauit: ⁊ crugoeoꝝ in teſtimoniū vobis erit: ⁊ māducabit carnes veſtras ſicut ignis. Theſaurizaſtis vobisirā in nouiſſimis diebꝰ. Ecce merces oꝑarioꝝvr̄oꝝ qui meſſuerūt regiones vr̄as: q̄ fraudataeſt a nodis clamat: ⁊ clamor eoꝝ ī aures dn̄i ſabaoth introiuit. Et paulo poſt. Ecce iudex adianuā aſſiſtit. Admonꝫ gͦ paulus diſcipulū ſuūTymotheū ep̄m ⁊ p̄dicatorē dicēs. i. Thi. v.Diuitibꝰ huiꝰ ſeculi p̄cipe non in ſb̓lime ſaper̄nec ſperare in incerto diuitiaꝝ ſuaꝝ: ſꝫ ī deo bn̄agere: diuites fieri in oꝑibꝰ bonis: facile tribue̓cōicare: theſaurizare ſibi fundamentū bonū infutuꝝ. Petrus apl̓s. ij. c. pͥme. Fraternitatemdiligite: deū timete. q. d. Tūc oſtēditꝭ deū timer̄ſi fr̄nitatē diligitꝭ ſb̓ueniēdo miſeris. ¶IIII.Quarto reddēda eſtratō de gratie adiumētis: de cuiꝰ p̄cioſitate aitPetrus. c. i. ij. epl̓e. Maxima ⁊ p̄cioſa ꝓmiſſanobiſ donauit deus .ſ. munera gratie vt ꝑ hocſimus diuine nature ꝯſortes: fugiētes eius q̄ īmūdo eſt ꝯcupiſcētie corruptōem. Per gr̄amenī vitat̉ corruptō oīuꝫ peccatoꝝ: nec alit pn̄teuitari. Nil p̄cioſiꝰ gr̄a q̄ fac̄ nos gl̓ia dignosAb hac ꝓcederūt ſicut radij a ſole: om̄s v̓tutesaīaꝫ illuſtrātes ⁊ decorātes. Ab hac orit̉ radifidei v̓e intellectū ꝑficiētis ad aſſentiēdū oībꝰ q̄fide debēt teneri. Ex gr̄a ꝓcedit v̓tꝰ ſpei menteerigēs ad expectādū in dubio ſuꝑna gl̓am bn̄faciēdo. Ex ipſa deſcēdit flāma charitatꝭ ad diligendū deū ⁊ ꝓximū. Sobrietatē quoqꝫ tꝑantie ⁊ ſapiētiā prudētie docet: iuſticiaꝫ ⁊ v̓tutē i.fortitudinē: qͥbꝰ nil hōibꝰ in vita ē melius: vt dr̄Sap̄. viij. Tēꝑātia .n. cohibet ꝯcupiſcibilē potentiā a delectatōibꝰ prauis. Fortitudo iraſcibilē retinet ī ꝑferēdis moleſtijs: ⁊ acuit ī aggrediēdis arduis. Prudētia rōem īſtruit in agēdisvt nil ꝑperā faciat: ſꝫ ꝯſona rōni. Iuſticia autēad ꝓximū dirigit volūtatē: vt nō ei noceat ſꝫ ꝓficiat. Iſta aūt p̄cioſa gr̄e mūera donauit gͦusnō meritis noſtris. Hortamur vos ait apl̓s. ij.Cor̄. vi. Ne in vacuū gr̄am dei recipiat̉ꝭ. Om̄svtiqꝫ eā in baptiſmo recepimꝰ. Gratia .n. ī baptiſmo nō reqͥrit gemitū vel plāctū vel aliud opſꝫ oīa gr̄atꝭ ꝯdonat: ait. b. Ambro. de ꝯſe. di. iiij.Donat ſiml̓ v̓tutes: donat ⁊ remiſſionē pctoꝝ:niſi ponat̉ obſtaculū ei: qd̓ ponere non poteſtparuulus cū baptiſat̉: cum careat vſu ratōnis