Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū.IX.

De volūtate: ꝓu̓. xxiij. Fili p̄be mihi cor tuū⁊ volūtatē. Et modū docet dicēs: Deut̓. vi. Etmath. xxij. ⁊ luc. x. Diliges dn̄m deū tuū ex toto corde tuo. Hugo in libro de arra aīe. Scioaīa mea qꝛ vita tua amor eſt: et fine amore eē nōpotes. Ea aūt eſt vis amoris: vt talē te eſſe neceſſe ſit: quale eſt illud qd̓ amas. Hoc eſt amarevelle bonū: qd̓ eſt volūtatis. Si ergo deum aīaamat vere deū hꝫ: īmo ⁊ deus eſt participatōe.Scd̓m illud. Ego dixi dij eſtis. Si terram amas terra es. Oſee. Abhominabiles facti ſūt.ſ. peccatores ſicut ea que dilexerunt. Ex totocorde ſeu volūtate deū diligit: qui eū ſuꝑ oīa diligit: qui ꝓpter obſeruādū mādata dei: ⁊ ſb̓aꝫ etfamiliā ⁊ patriā ⁊ famā ⁊ tꝑalē vitā poſtponit.Ex toto corde diligit: qui oīa que amat ꝓpteroeū diligit. Cū igit tibi dicendū ſit. Redde rōnem villicatōis tue de aīa tua ⁊ potētijs: quamrōem reddere poterit que dei imaginē in lutuꝫſepe ſepiꝰ pctōꝝ ꝓiecit. Qui bn̄ficioꝝ dei rariſſime recordatꝰ eſt: ſed bn̄ iniuriaꝝ que ſibi fecit ꝓximus ad vlciſcendū nō remittēdū. Qui deunnec cognoſcere voluit: nec eius mādata nec eiꝰverba. Sed totū acumē intellectꝰ ſui poſuit adfraudes īueniēdas ad predādū. Qui totū affectum ſuū poſuit. in terrenis ⁊ carnalibus: oēmrem viliſſimā magis amans qͣꝫ deum. quod pꝫ:quia pro vno ſolido dicet multa periuria: valde ergo timendū eſt talibus.Secūdo reddēda eſtrō de corꝑe nr̄o ⁊ mēbris eius. Ad quid .n. dataeſt nobis: on̄dit apl̓s ad Ro. xij. Vt exhibeatcorꝑa veſtra deo hoſtiā viuente .i. vt mactemꝰip̄m vitijs ⁊ cōcupiſcētijs tanqͣꝫ aīal immolatuꝫ⁊ viuat in oꝑibꝰ virtuoſis. Nā vt ait petrꝰ in canonica. Chriſtꝰ ſemel mortuꝰ eſt ꝓ pctīs nrīs:iuſtus pro iniuſtis vt offerret nos deo ſequentes eū: mortificatos qͥdem carne: viuificatos ātſpū. Et cuꝫ incōꝑabiliter debeamꝰ plꝰ laborare⁊ exercere mēbra noſtra in obſequiū dei qͣꝫ diaboli mūdi: vel carnis: īmo ſolū in honorē dei debemꝰ corpꝰ exercere: ⁊ nūquā in peccato. Hūanū dico ait apl̓s. c. vi. ꝓpter infirmitatē carnisveſtre. Sicut exhibuiſtis mēbra veſtra ſeruireiniquitati in iniquitatē .ſ. de vna ad aliā laboran: ita exhibete nūc ſeruire ip̄i iuſticie in ſanctiitōeꝫ: vt vel ſaltē tantū laborēt mēbra veſtrapro deo: quantū feciſtis pro mūdo vel peccato.Quīque ſenſus nr̄i exteriores: qͣꝫuis radicemhabeāt in aīa: tn̄ non vtit̉ eis aīa niſi ꝑ mēbra vtꝑorgana qͥbꝰ ſunt affixa. Vt potētia viſiua peroculos: auditiua ꝑ aures: ⁊ hiꝰ Dedit ergo tibi deꝰ ocl̓os ad aſpiciēdū ad neceſſitatē ⁊ vtilitatē: nō ad vanitatē. Dedit tibi ocl̓os vt aſpiciēdo celos ⁊ ornamēta eiꝰ ſolē: lunā: ⁊ ſidera: elemēta ⁊ aīalia que ſunt in eis ⁊ alia pulchra oꝑa

dei: vt inde exurgas ad ꝯtēplādū pulchritudinē ⁊ magnitudinē creatoris: a qͥ oīa pulchra etpulcherrimꝰ ip̄e. Inuiſibilia .n. dei a creaturamūdi ꝑ ea q̄ facta ſunt intellecta cōſpiciūt̉ .i. deiperfectiōes. Ad Ro. i. Dedit tibi aures vt diſciplinas morales: ſcīas naͣles: artes varias abalijs audiēdo valeas addiſce̓: ⁊ ex armonia cantuū ⁊ muſicoꝝ inſtr̄oꝝ: ꝯſideres cātꝰ ſuaues angeloꝝ. Dedit ⁊ nares ad odorādū: vt ex fragātia floꝝ ⁊ aromatū intelligas: qꝛ ſancti dei ī patria florebūt ſicut liliū ⁊ ſicut odor balſami erūtan̄ dinā maieſtatē. Dedit ⁊ līguā ⁊ palatū vbi ēguſtꝰ: vt līgua tua ⁊ nō ſolū mēte vt angeli deūlaudes: admoneas ꝓxim ꝯfitearis pctm̄ tuum.Poſuit in ea guſtū: vt ex ſuauitate ciboꝝ ⁊ potuū ꝑcipias: qm̄ dulcis ē dn̄s oīs dulcedis auctor: ⁊ clameſ cū ſapiētiſſimo viro. O qͣꝫ ſuauisē ſpūs tuꝰ dn̄e: qͥ vt dulcedinē tuā ī filios demōſtrares: pane̓ ſuauiſſimū de celo p̄ſtitiſti: hn̄teꝫoēm ſaporē ſuauitatꝭ. Sap. xvi. Nō ſolū mānapr̄ibꝰ in deẜto ſꝫ refectōeꝫ int̓nalē ſcīs tuis: cuiꝰꝯꝑatōne oē dulce amaꝝ: vt ait. b. Ber. Dedit ⁊manꝰ vt nō abſcōdas manꝰ ſb̓ aſcella piger. Sꝫvt docet Salomo. Qd̓cūqꝫ pōt manꝰ tua inſtāt̉oꝑare boni: qꝛ nec opꝰ nec rō nec ſcīa valēt apd̓inferos qͦ tu ꝓꝑas. Pedes dedit ad ābulandūad loca nccaria tibi ⁊ ꝓxīo vtilia. No pedes veloces ad effudēdū ſanguine: vel ad malū quodcūqꝫ ꝯcurrētes: ſꝫ ad dirigēdos pedes nr̄os inviā pacis. Tibi gͦ dicet̉: redde rōem villicatōistue. Et vere qͥlibꝫ dice̓ pōt cū timore. Quid ſūmiſer tūc dicturus: quē patronū rogaturꝰ: qn̄iudex eſt vēturꝰ cūcta ſtricte diſcuſſurꝰ? Quidlaboris ⁊ afflictōis corpꝰ tuū ſuſtinuit ꝓ deo: qͥnec ieiunia eccl̓ie: nec vigilias ī orōe: nec ꝑegrinatōes ad eccl̓as feciſti: ſꝫ ꝓ lucro īnūera. Oculi tui ad quid aliud reſpiciūt niſi ad vanitates⁊ curioſitates ⁊ voluptates implēdas. Etſi lachrymis irrigant̉ nō hoc ꝓ peccatis ſꝫ ꝓ dānistꝑalibꝰ. Aures tue q̄ ſolicitant̉ audire: niſi detractōes: irriſiōes: vaniloqͥa: ⁊ turpiloqͥa: cātilenas mūdanas ⁊ hiꝰ. Nō aūt verba dei: admonitōes: rep̄henſiōes: laudes diuinas. Guſtū tuūoībus cibis ⁊ potibꝰ vis delectari: vſqꝫ ad crapulā ⁊ ebrietatē. Lingua aūt vti neſcis: niſi admēdacia ⁊ ꝑiuria ⁊ blaſphemias ꝯtentiōes ⁊ ſuſurratōes. Murmuratōes ꝯͣ deū ⁊ miniſtroseius. Odores ſuꝑfluos ad voluptatē q̄ris. Fetores infirmoꝝ: fugis. Manꝰ tuas nō extēdisad pauꝑes ſb̓leuando ſꝫ ad eos p̄dandos. Oꝑamanuū tuaꝝ vana ⁊ riſui digna. Pedibꝰ curris ad theatra: ad ſpectacl̓a: ad trepudia. Et ſialiqn̄ ad eccl̓ias ⁊ feſtiuitates eoꝝ magꝭ ad ꝓcādū vt videas ⁊ videaris: qͣꝫ ob deuotōem. Btīgͦ ait p̄s. qui timēt dn̄m timore initiali: qui ambulāt in vijs eius .i. oꝑbꝰ v̓tuoſis exercēdo corpus ⁊ mēbra ſua: qꝛ tūc nō timebūt ī hac rōne.