Titulus XIIII.

de ſeptem generibus rerum. Capl̓m. ix.Uartū quod eſttimēdū eſt in morte rōnū aſſignatioApl̓s ad heb. ix. Statutū eſt hōibꝰſemel mori: iudiciū poſt hoc .ſ. ꝑticulare: ſcilicetdiſcuſſio vite eius. Oēs .n. ſtabimꝰ an̄ tribunalchriſti .ſ. ad reddēdā rōem de tota vita noſtra.Quod ip̄e dn̄s on̄dit ꝑ parabolas villici ⁊ diſpenſatoris cuiuſdā diuitis: cuiꝰ cū dn̄s audiſſꝫqꝛ male diſpēſaret diſpēſando bona eius: vocauit illum dicens. Redde rōem villicatiōis. luc.xvi. Et etiā de quodā rege: qui voluit rōem ponere cum ſeruis ſuis. math. xviij. Et ſil̓r de illodn̄o qͥ dedit ſeruis ſuis talenta:: vni qͥnqꝫ: alteriduo: tertio vnū: vt negociarent̉ cū eis. Et poſtcertū tꝑis venit dn̄s ad faciēdū rōciniū cū eis:quō negociati fuiſſent. Et quos inuenit bene etdiligenter ſe exercuiſſe in eis collaudauit: et delucro facto remunerauit. Eū aūt qui nō oꝑatꝰfuerat talentū ſibi creditū: qꝛ non multiplicauerat: et ſi ꝯſeruaſſet dure increpās ⁊ ab eo illd̓ auferens ꝯdēnauit: math. xxv. Et quaſi ſimile dehomīe nobili: qui dedit ſeruis ſuis decē mnasad negociādū: luc. xix. Ex qͥbꝰ oībꝰ ꝑabolis aꝑte on̄dit̉: ꝙ habemꝰ deo reddere rōem de actisin vita nr̄a: ⁊ hoc pͥmo in egreſſu aīe de corꝑe.Unde Cyprianꝰ. Qualē te inuenit dn̄s cū vocat .ſ. ꝑ mortē: talē te iudicat: vt ſciāt oēs ait ip̄eꝑ ꝓphetā: qꝛ ego ſum dn̄s ſcrutās renes ⁊ corda .i. affectōes ⁊ cogitatōnes: qͥ do vnicuiqꝫ ẜmoꝑa ſua: de pe. di. i. Nunqͥd. Ad ideꝫ exempla.In vitis patꝝ dixit quidā ſcūs. Tria ſunt quevalde timeo. Primuꝫ eſt qn̄ aīa egreſſura ē decorꝑe. Secūdū qn̄ p̄ſentabit̉ an̄ tribunal chriſti.ſ. rōeꝫ redditura. Tertiū eſt: qn̄ dabit̉ a chriſtoſnīa de me. Unde ⁊ quidā aliꝰ ſenex cū videretquendā iuuenē ridētē ait. Ecce corā celo ⁊ t̓rareddituri ſumꝰ rōem deo de tota vita nr̄a: et turides. Un̄ ecc̄s. xi. dr̄. Letare iuuenis in adoleſcētia tua: ⁊ in bonis ſit cor tuū: ⁊ ſcito quia ꝓhis oībꝰ adducet te dn̄s in iudiciuꝫ. Nec ibi inrōe reddēda multū tꝑis ponet̉: ſicut fit ī mūdocum rōcinia fiūt: qꝛ tūc oīa nota ſunt iudici. adHeb. iiij. Oīa nuda ſunt ⁊ aꝑta ocl̓is eiꝰ: ⁊ oīain pūcto rep̄ſentabunt̉ ꝯſcīe iudicādi. Horrēdūeſt ait apl̓s incidere in manꝰ dei viuētis: nil defectꝰ impunitū ꝑmittētis. Hoc timēs ſanctꝰ iobdicebat. Verebar oīa oꝑa mea .i. timebā: ſciēsꝙ nō parceres delinquēti. Timebā dubitās aliqn̄ ne forte aliquis defectus in ipſis etiā bonisoperibus meis ineſſet: qd̓ punitiōem mereret̉.Et ſi colūne timēt tale iudiciū particulare prorōne reddenda: quid faciet harundo. Eſt autēratio exigenda de ſeptem.

De anime potentijs.De corꝑis mēbrisDe tꝑe ⁊ adiacentijs.De gr̄e adiumētis.De ſapīe documētis.De cl̓pe inqͥnamētꝭ.De regimine in ſb̓iectisPrimuꝫ igitur de quoreddēda eſt rō deo: eſt de aīa ⁊ potētijs: quō cōſeruauit eam ⁊ exercuit: deute. iiij. Cuſtodi te­ fvimetip̄m ⁊ animā tuā ſollicite. Et ecc̄i. Cuſtodianimā tuā ⁊ da illi honorē ſuum: et merito. Eſtenim in ea imago dei. Unde. b. Aug. in lib. detrini. Licet aīa ſeu mens nō ſit eīus nature cuius eſt deus imago tamen eius ibi querēda ē:quo nihil eſt melius .ſ. in parte ſuperiori. Hecautem imago apparet in potentijs eius .ſ. memoria: intellectu ⁊ volūtate: que dicunt̉ potētieſeꝑate: qꝛ .ſ. anima ſemper retinet ⁊ vtit̉ eis etiāſeꝑata a corpore. Sumendo tamē memoriā ꝓparte intellectiua que retinet ſpecies intelligibiles: et non pro potentia ſenſitiua: que eſt etiāin brutis. Nec operatur anima: niſi mediātibꝰiſtis potentijs. Ecce quomodo eſt dei imago:quia ſicut vna eſt eſſentialiter ⁊ trina in potentijs: que realiter diſtinguūtur ab inuiceꝫ: ita ꝙvna non eſt alia. Una tn̄ in eſſentia anima: itavna eſſentia diuina in tribus perſonis realiterdiſtinctis ab inuicē: ita ꝙ vna nō eſt alia: pater⁊ filius ⁊ ſpūs ſcūs: ⁊ hi tres vnū ſunt. Honorat̉ autē iſta imago: quādo ꝯſeruat̉ in ſua puritate: ⁊ potētie eius exercent̉ ꝓpter ip̄m deum:cuius eſt imago. Et de memoria ait SalomonEcc̄es vltimo. Memēto creatoris tui ī diebꝰiuuentutis tue an̄quā veniant dies afflictionistue et appropīquēt anni d̓ quibꝰ dicas mihi nōplacēt. Et p̄s. Benedic aīa mea dn̄m: ⁊ noli obliuiſci oēs retributiones eiꝰ ideſt beneficia eiꝰque ideo dicuntur retributiones: qꝛ cū malefeceris quotidie peccando tanta ē charitas dei:ꝙ īnumera bona bn̄ficioꝝ ſuoꝝ reddit tibi: Aitetiā ipſe dn̄s in Tren̄. Recordare paupertatꝭmee quā ſcilicet ſumpſi ꝓ te abſinthij ⁊ fellis .i.amariſſime paſſionis quā ſuſtinui ꝓ te ¶ Deītellectu dicit magiſter in ſecūdo ſententiarumdiſtinc. pͥma. Fecit deꝰ rationalē creaturam: vtſūmum bonū ītelligeret. Et hoc ē ad quod hortatur ipſe deꝰ hoīes dicēs per p̄s. Uacate ⁊ videte quoniā ego ſū deꝰ: vacate ideſt ceſſate a vitijs ⁊ ab alijs operibꝰ exterioribus aliqn̄: quiaaliter non poteſt videri aūt ītelligi deꝰ: Intelligite quoniā ego ſū deus qui ⁊ non mutor: Egoſū deus quo melius excogitari nō poteſt: Egoſū verū vniuerſale ⁊ ſummum bonum. Intelligenda quoqꝫ ſunt mandata dei ⁊ ſeruanda: etcurioſa omittenda: ſecūdū illud Ecc̄ͣi. iij. Altiora te ne queſieris: ⁊ fortiora te ne ſcrutatus fueris: ſed que precepit tibi dominꝰ illa cogita ſeper: ⁊ ī pluribꝰ operibus eiꝰ ne fueris curioſus