Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū VIII.

Quid ergo ꝓſunt diuitie: quid honores. Diuitie non liberat hoīem a morte: delitie nō liberāta verme: honores nō liberāt a fetore. Qui mōſedebat diues ⁊ glorioſus in throno: mō iacetpauꝑ in tumulo. Qui delitijs veſcebat̉: nunc avermibus in ſepulchro ꝯſumit̉. Memorare gͦnouiſſima tua ⁊ ineternū nō peccabis. RefertPetrus alfonſus ꝙ mortuo Alexādro magͦ:qui in tam breui tꝑe dn̄ium orbis acqͥſiuit: Couenerūt phariſei ⁊ dixit vnꝰ iſte qui terrā totāheri ꝯculcabat: hodie ab ea ꝯculcat̉. heri dominabat̉ ei ⁊ poſſidebat eā nūc poſſidet̉ ab ea. heri non ſufficiebat ei totus mūdus nūc ſufficiūtei quatuor vlne terre: heri p̄mebat eam: nūc p̄mit̉ ab ea. ducebat heri exercitū ſuꝑ terrā: hodie ab exercitu ducit̉ ſub terra. In li. de. vij.donis legit̉: ꝙ Saladinus magnꝰ pͥnceps ſarracenoꝝ: fec̄ ſibi portari ſudariū ſuū cū viderꝫpinquū morti: ⁊ fecit illud clamādo ꝑ precoeportari ꝑ ciuitatē. Tantū deportabit ſecūpͥnceps magnus ſaladinus de oībus rebꝰ ſuisTimenda eſt gͦ mors ⁊ ſepe meditāda. Naꝫ vtait Plato: ſumma ph̓ia eſt meditatio mortis.Et ad multa valet: Et pͥmo ad humiliatōnem.Quid ſuꝑbis inquit ſapiens terra ⁊ cinis. q. d.Ex morte hēs cām humiliādi te. Pauo: ⁊ ſi viſis pennis ſuis pulchris eas extēdit: ⁊ hīcindegirat: de eaꝝ pulchritudine ſuꝑbiēdo: tn̄ ad pes turpes aſpiciēs eas ꝯtinuo deponit quaſiꝯumiliās. Sic hō attendēs ad finē vite humiliat̉. De ꝯſuetudine aliqn̄ fuit imꝑatoꝝ: ꝙ cumeſſent electi pͥma die coronatōnis eoꝝ veniebateū lapicidariꝰ deferēs in manu ſua tres vellatuor petias marmoris diuerſoꝝ coloꝝ diis. Iubeat dn̄s imꝑator de quo genere marris velit ſibi fieri ſepulchrū: eo ꝙ hō mortal̓eſt. Et hoc fiebat ad dandū ſibi occaſionē hūiliatōis ex memoria mortꝭ. Ioānes elemoſynarifactus patriarcha alexandrinus: fecit ſibi fierimonumentū ſꝫ imꝑfectū. Et in precipuis ſolēnitatibꝰ cū eſſet potificalibꝰ inſignitus: ⁊ in magno honore populi ſtatuerat vnuꝫ tunc veniread ſe qui diceret. Dn̄e imꝑfectū eſt ſepulchruꝫtuū: iube ergo illud ꝑfici: qꝛ neſcis qua hora furveniet .ſ. mortis. Sed ⁊ qn̄ papa cōſecrat̉ anteoculos eius accēdit̉ modicū ſtupe: ⁊ dr̄ ei Pater ſancte: ſic tranſit gloria mūdi. Ualet ſcd̓omeditatio mortis ad mūdi ꝯtentū ⁊ deſpectōeꝫEccl̓s. Si multis annis vixerit hō: ⁊ in his oībus letus fuerit: meminiſſe tn̄ debet tenebroſitꝑis .ſ. mortis: qd̓ cū venerit vanitatis arguēt̓pterita. Hiero. ad Paulinū. Facile ꝯtēnit oīaqui ſemꝑ ſe cogitat morituꝝ. Tertio valet adfugā peccati ⁊ de teſtatōeꝫ: cū ꝯſiderat ꝙ ꝓpterpeccatū hō īcurrit mortē corꝑis ⁊ aīe. ad Ro.v. per vnū hoīem .ſ. Adam peccatū intrauit inmundū .ſ. originale: ⁊ per peccatū mors. In hi

ſtoria trāſmarina legit̉: ꝙ cū bragmani peterētab alexādro magno īmortalitatē ſibi dari: ⁊ ip̄enegaret ſe hoc poſſe facere cū mortal̓ eſſet. aiutilli. Tu ergo cū mortalis ſis: quare tot mala faciēdo ꝑ mundū diſcurris. q. d. Ab his mal̓ hecꝯſideratio mortalitatis tue deberet te retrahe̓Ualꝫ quarto ad depreſſionē carnalis deſiderij⁊ delectatōis. In cuius figurā habes Iob. ij. ꝙipſe teſta ſanieꝫ radebat ſedens in ſterquilinio.i. memoria mortꝭ ⁊ ꝯſideratiōe fractōis corꝑisqꝛ vas ꝑ ipſam mortē frangit̉: ſaniē carnal̓ delectatōis ex ꝯcupiſcētia exurgentē amouebat.b. Greg. Nihil adeo valet ad edomandū carnis deſideria: qͣꝫ cogitare qualis ſit futura caromoritura. Ualet quīto ad tribulatōnū tolerationē: qꝛ cū in morte om̄s res tꝑales deficiant:⁊ tp̄us vite breue eſt: qm̄ mors ſequit̉: id̓o indecōfortat̉ ad ſuſtinendū: qꝛ paꝝ affligit̉ ⁊ inde qͥeſcet ⁊ remunerabit̉. Petrus in canonica ſuaModicū ⁊ ſi oportet ꝯtriſtari in varijs tribulatōibus: vt ꝓbatio fidei vr̄e precioſior ſit auroqd̓ ꝑ ignē ꝓbat̉. Apoc̄. xiiij. Beati mortui quiin dn̄o moriunt̉. Ammo iā dicit ſpūs vt requieſcāt a laboribus ſuis. Ualet ſexto qꝛ ꝓuocatad miſericordiā ⁊ largitatē. Cōſiderās .n. ꝙ ſecū afferre non pōt: ſꝫ largiēs pauꝑibus inde ſb̓ſidiū in aīa habebit. Iō dimittit iniurias receptas a ꝓximo: elemoſynas dat: aliena reſtituitAlexāder cū vidit qꝛ moreret̉: diuiſit regnumſuū pueris ſuis. b. Ambro. Non ſunt hoīs bona que ſecū afferre nō pōt. Sola miſericordiacomes eſt defunctoꝝ. Quidā burgenẜ pariſiꝰfecit fieri feretrū in quo portaret̉ mortuꝰ: ⁊ indomo ſua voluit illud poni in loco vbi frequēt̉videret ip̄m: vt ꝑ ꝯſideratōem mortis ꝓuocaretur ad oꝑa miſericordie. Indie aūt oīuꝫ de functoꝝ replebat illd̓ panibꝰ quos pauꝑibꝰ dabatdicēs. Ecce cito morior: ⁊ quis poſtea memorabit̉ mei. Ualet ſeptimo ⁊ vltimo ad inducēdūad penitentiā ⁊ ꝑſeuerantiā. Rex niniue cū populo ſuo audito a Iona ꝙ niniue inde ad. xl. dies eſſet ſb̓uertēda: ⁊ inde omnes morituri: indutus eſt ſacco ⁊ ſe dederūt oꝑbꝰ penitētie. Iobiij. Expectāt mortē ⁊ non venit: quaſi effodientes theſauꝝ gaudentqꝫ vehementer cū inuenerint ſepulchrū. Legit̉ in libro de. vij. donis: ꝙcū quidā miles flagitioſus accepiſſet penitētiāab Alexandro papa: renuebat eā facere ⁊ ſe nōpoſſe implere. Demū papa dedit ei vnū anulūquē ꝓ penitentia aſſidue portaret in digito: eopacto ꝙ pluries eū in die aſpiceret ⁊ aſpiciēdotunc cogitaret ſe eſſe morituꝝ. Quod cū feciſſet: inde ad modicū tp̄s ex huiuſmōi ꝯſideratōne mortis ita contriſtatus ⁊ compunctus eſt ꝙrediens ad Alexandrum obtulit ſe paratuꝫ adomnem penitentiam peragendam.