Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.XIIII.

Et ego illi ſoli ꝓmitto me ſeruiturū in futuruꝫqͥ ſolus me poteſt liberare ſi liberabit me ab iſtaīfirmitate. Qui liberatꝰ hoc qd̓ dixerat effecit.Ibidem. Cum qͥdam vſurariꝰ in extremislaboraret: fecit ante ſe portari vaſa aurea: promittēs anime ſue illa ⁊ multa ampliora: poſſeſſiones: domos: ⁊ alia: ſi adhuc cū eo maneret: ⁊cū magis vrgeret dolor infirmitatis ait miſer.Exquo non vis mecū morari: reddo te diabo.§. XVI.lo. Et hec dicens expirauit.tu pro p̄ter quodSemors eſt timēda: eſt propter demonū occurſionem ⁊ infeſtationem. Gen̄. iij. Dictū fuit primemulieri in perſona cuiuſlibet anime ⁊ precipuebene viuētis. Ip̄a conteret caput tuū: ⁊ tu inſidiaberis calcaneo eiꝰ. Mulier conterit caputſerpētis antiqui: qͣndo prīcipia vicioꝝ ſuperatque diabolꝰ ſuggerit. Sed ſerpens inſidiat̉ calcaneo eius: quādo diabolꝰ tentat fortiter in finevite. Calcaneꝰ enim finis eſt corꝑis: finē ſignificat vite. A deo hoc videt̉ generale demoneſ occurrere ⁊ multū tentare animas in ſeparatōnea corpore: vt etiā ſanctos homīes aggrediant̉.Unde. b. Martinꝰ cū eſſet in extremis ⁊ in cinere ⁊ in cilicio oratōi inſiſteret vidit diabolū ⁊ait. Quid hic aſtas cruenta beſtia: nihil̓ in mefuneſtū reperies: ſed ſinus abrahe me ſuſcipietQui cōfuſus diſparuit: quīimmo ad ip̄m dn̄mmaieſtatis auſus eſt accedere ī ligno crucis affixū: ſi qͥd forte in eo reperire poſſet de ſuo: quēſanctiſſimū: nondū tamē filiū dei eſſe cognouerat. Et hoc ip̄e chriſtꝰ exp̄ſſit cū ait apl̓is. Uenit .i. veniet. qꝛ die ſeq̄nti ei illd̓ erat futurū: pͥnceps mūdi huiꝰ .i. diabolꝰ: qͥ prīcipatū obtinet īmūdanis ꝓpter vicia eoꝝ: ⁊ in me nō hꝫ quicqͣꝫſcꝫ vicij vt queret̉. De anima que male vixitin mūdo exp̄ſſiꝰ hoc ponit. b. grego. in homel̓.ſuper illud euāgeliū. Uidēs ieſus ciuitatē: fleuit ſuper illā ⁊cͣ. Lu. xix. Ecce ibi dicit̉ dies venie̓t .ſ. mortis: ⁊ circūdabūt te inimici tui vallo:⁊ coanguſtiabūt te vndiqꝫ: ⁊ ad terraꝫ ꝓſternētte ⁊cͣ. Inimici iſti ſunt demones: qͥ in fine vitecircūdāt aīam vallo diuerſaꝝ tētationū: vt euadere nō poſſit de manibꝰ eoꝝ: ⁊ coanguſtant diuerſis modis: vt ꝓſternāt tandē corpꝰ ad t̓ram⁊ aīam ad cētrū terre .i. infernū ducētes ſecū. b.Bernar. Quātꝰ erit pauoro aīa miſera: cū dimiſſis oībꝰ quoꝝ tā iocūda pn̄tia: tā gratꝰ aſpectus: tā familiaris habitatio: alienā penitꝰ religionē ingrediēs: cateruatī infinita demonia adte exire videbis. Cū ergo aīe pctōꝝ egreſſureſūt de corꝑibꝰ ſuis dn̄o iubēte. Si dixerīt ad teait dn̄s per hieremiā. xv. Quo egrediēt̉ diceseis: qͥ ad mortē: ad mortē: qͥ ad gladiū: ad gladiūqͥ ad famē: ad famē: qͥ ad captiuitatē: ad captiuitatē ⁊ viſitabo ſuꝑ eos qͣtuor ſpēs: gladiū ad oc

cidēdū: canēs ad lacerādū: volatilia ad deuorādū: beſtias terre ad diſſipādū. Narrat̉ in lib. devij. d̓onis: ꝙ cū qͥdam ſolitariꝰ rogaret dominūvt ei on̄deret quō anima egredit̉ de corꝑe. Adeſt ſubito lupꝰ trahēs eū ꝑ veſtes: ⁊ duxit eumad ciuitatē. Ibi aūt vidit tūc choros clericorū⁊ laicoꝝ: parari ad honorficas exeqͥas cuiuſdāſolitarij valde famoſi: ml̓toſqꝫ lachrymātes eſtimātes ꝙ meritis ⁊ or̄onibꝰ eiꝰ illa patria cōſeruaret̉. Sed reuera hypocrita erat: ⁊ pro mūdigloria multa faciebat. Uidit ergo heremita ille demones aſtare ad illū moriētē. Dixitqꝫ vnꝰalteri ꝙ mitteret tridētē in os eius: ⁊ ꝑ vim extraherēt aīam illā a corꝑe: etſi renitētē. De alio diuite dicit̉ ꝙ cū eēt in extremis: ⁊ demonesaſſiſterēt violēter cū vncinis ferreis extrahentes aīam eius. Et ille diceret. Dn̄e adiuua me:improꝑobāt ei demones dicētes. Nūc querisadiutoriū dei: cū dies defecit tibi. Vt autemdicit. b. greg. Cū qͥs bn̄ viuit ⁊ deū timet: abſtinēs ſe a malis: ⁊ de ꝑpetratis pnīam agit. Inilla hora etſi fortiſſime ſint tētatiōes diaboli: qͥanouit ſe plꝰ tꝑis nō habere ad tētandū: ⁊ iō plꝰacuit maliciā ſuā ad decipiēdū: vel ꝑ deſꝑatiōeꝫvel ꝑ infidelitatē: vel ꝑ taciturnitatē alicuiꝰ pctīgrauis: tn̄ vt ait apl̓s. Fidelis ſeruꝰ qͥ nō ꝑmittet vos tētari ſupra id qd̓ poteſtis: ſed faciet .n.cū tētatōe ꝓuētu. Un̄ cū qͥdā ſanctꝰ religioſusin extremo vite fuiſſet multū exterritꝰ adeo vtaliqͥ dubitarēt ne deciꝑet̉ a diabolo. Mortuusille: inde ad aliqͦs dies apparuit cuidā ſibi deuoto in pulchra ſpē ⁊ totus lucidus: vnde ille ꝑcepit ad gloriā eum aſſumptū. Interrogauit illeQue cauſa fuerit in exitu ſuo tanti terroris. atille. Neſcis quia ſcriptū eſt. Territi purgabūtur psͣ. Qui timēt dn̄m ſperauerūt ī dn̄o adiutor ⁊ ꝓtector eoꝝ eſt in tētatōibꝰ. .§. VII.Septimo mors eſt timēda ⁊ p̄uidēda ꝓpter mala q̄ ſequūt̉ ad ip̄amin ipſa .n. ⁊ ꝑ ipſaꝫ oīa que in mūdo ſunt relinquūt̉: q̄ cū tanto labore: cū tot peccatis: cuꝫ totcuris acquirunt̉ ⁊ retinentur Iob. i. Nudusegreſſus ſum de vtero matris mee: nudus reuertar illuc .i. in terrā que fuit mater pͥma oīuꝫqꝛ fecit deus hoīem de limo terre. apl̓s. Nihilintulimꝰ in hūc mundū. Haud .i. nō dubiuꝫ: qͥanec auferemꝰ. Mors ipſa aufert amicos: conſanguineos: pulchritudinē a corꝑe: fortitudinēdignitatē: ⁊ omēm poteſtatē Eccle. x. Hō cummortuꝰ fuerit hereditabit ſerpētes: beſtias: etvermes. Et vt dr̄ a quibuſdā. Mortuo homīede cerebro eius naſcit̉ burfo: de renibꝰ ſerpensde vētre lūbrici: v̓mes de carne. de lingua aſtolabus. b. Ber. Quid fetidius humano cadatQuid horribilius hoīe mortuo: cuiꝰ erat ī vigratiſſimꝰ āplexꝰ: fit horribil̓ aſpectꝰ ī morte.