.XIIII.Titulus
euadere: ī qua ſeꝑat̉ anima a corꝑe recepturaẜm ea que geſſit in corꝑe premiū vel pena. Iōhꝫ timere ⁊ ſe preꝑare. Un̄ Eccle. xviij. An̄ iudiciū .ſ. ꝑticulare tuū ꝑ mortē: para iuſticiā tibiNarrat Io. damaſ. ꝙ cū Ioſaphat filiꝰ regiseduceret̉ de palatio ad ſolatia cū oī genere muſicoꝝ ⁊ gaudio magno: obuiā habuit leproſum⁊ cecū. Et cū quereret quid hoc eſſet: dictū fuitei ꝙ ſunt paſſiones hūane ꝓcedētes ex inequalitate hūoꝝ q̄ non ſunt oīm ſꝫ eſſe poſſūt oīuꝫ.poſtea cuꝫ videret ſenē decrepitū incuruatū etbalbucientē: ⁊ quereret qͥd hoc eſſet ille ita curuatꝰ: balbus: ⁊ edētulus. Rn̄ſum fuit ei: ꝙ eratex ſenectute magna ad quā omēs oꝫ venire: niſi p̄occupet eos mors: nec poſſunt hoīes viuer̄circa centū ānos qͥn ad huius ſtatu ꝑueniant.Tūc auditis his cepit iuuēis cogitare de morte: carnis delicias: mundi diuitias: ⁊ honoreshorrere ⁊ querere: ſi eſſet alia vita poſt hanc: ⁊quid futuꝝ? Dicebat quidā ꝙ ſi haberet iudice̓fidelē eligere: mortē p̄ ceteris eligeret: eo ꝙ nōeſt acceptio ꝑſonaꝝ apud eā. Nec miſeret̉ pupillo: nec de fert ſeniori: nec timet potentē: necveret̉ nobilē: nec horret pauperē aut ignobilēnec dimittit diuitē aut potentē: nec ꝯtēnit infirmū aūt d̓bilē: nec euitat fortē: nec parcit ſapiētinec inſipienti. ecc̄i. xli. O mors bonū eſt iudicium tuum. Narratur in libro de ſeptem donis:ꝙ cum dominus maioricarum haberet filium:nouum militem euntem ad tirocinium: ⁊ tranſeuntē per claram vallem: videns ibi dei milites. b. virgini militantes: cogitans quis finiseſt vtriuſqꝫ militie: ⁊ ꝙ in vtraqꝫ poſſet mori: qꝛmors cōmunis erat illis ⁊ his ⁊ iunioribꝰ et ſenioribus: intrauit ibi ordinē ciſtercientiū. Cuꝫautem pater eius hoc audiſſet: furore repletusminatus eſt: ꝙ niſi rediret filius ad eum: veniret ⁊ deſtrueret abbatiā illaꝫ Tunc iuuenis remandauit patri ꝙ ſi vellet auferre: ⁊ poſſet vnāꝯſuetudinē remouere de terra ſua: ipſe rediretad placitū ſuum: quod ſi non faceret: eū in pacedimitteret. Pater aſſenſit. Filius aūt declarauit ei: que eſſet illa ꝯſuetudo remouēda: videſqꝛ eque moriebant̉ iuuenes ſicut ⁊ ſenes: ⁊ vnuerſaliter omnes. Et qꝛ illud tollere non poſſꝫeum in pace dimitteret. Sicqꝫ in religiōe ꝑmāſit. Bona p̄ꝑatio ad eam eſt ꝑ timorē iuſtū initialem. Nam vt dicitur ecc̄i. i. c. Timenti deuꝫbene erit in extremis: ⁊ in diebus defunctōnisſue benedicetur..CII.Secundo timēda eſtmors propter eius velocitatē. Uelociter enimad eam currimus: ⁊ ip̄a ad nos. Unde Iob. c.vij. Dies mei velocius trāſierūt qͣꝫ a texēte telaſuccidit̉: ꝯſumpti ſunt abſqꝫ vlla ſpe. Et notanter dicit: qͣꝫ a texente ⁊cͣ. Texens nō ſcindit telā
quouſqꝫ ꝑficiatur: ſed de vita noſtra quātū fluxit temporis texit tātū: ſtatim mors ſcīdit. Scidit enim filum inſtātis p̄ſentis: qͣꝫcito curſus p̄ſentis temporis texuit: qꝛ ſtatim eſſe deſinit: etde cetero non erit. Et ſequit̉ poſt illud iob. c. ixDies mei velociores fuerunt curſore. Curſorhoīes ꝯtinue minimo interuallo ſemꝑ curruntad mortem ⁊ dormiendo ⁊ comedēdo: ⁊ bene etmale operando ſemper ad mortem tendunt: etſequitur p̄s. illd̓. Dies velociores fuerūt curſore: ⁊ quaſi naues poma portātes de quibꝰ neſcitur ad quem portum venient: ⁊ velociter etiaꝫducunt̉. Uel quando etſi euadent periculū. psDies noſtri ſicut vmbra declinauerunt. Umbra hominis ſequit̉ eum quocūqꝫ vadit: vbi ponit veſtigiū ſtatim ⁊ vmbra ſequit̉: ita ſequiturmors vitam per omne inſtans. ¶ Si quid videtur addi poſſe ad vitam ſeu mors retardari⁊ abbreuiari: eſt opera hominū bona vel mala.Dies enim peccatoris breuiabūtur: ait Salomon. Et econtra. Qui honorat parentes: vitaviuet longiori. Et exempla patēt. Nam cū deus apparuit Noe: erat quingentorū annoruꝫ:p̄nunciās ei diluuiū immittendū propter peccata hominū. Et nihilominus etiā promiſiſſetexpectare homines centū viginti annis: vt reuerti poſſent ad penitentiā: dicens. Erūtqꝫ dies eius .ſ. generis humani: centū ⁊ vigīti anni:qꝛ hoīes abuſi ſunt eo ſpacio temporis dato adpenitētiā peiora quotidie perpetrātes: abſtulitdeus de tempore quod promiſerat vite vigintiannos. Nam diluuiū inundauit ſexcenteſimoāno vite noe. Ex qͦ patꝫ: ꝙ non expectauit niſicētū annis: ita dicit. b. Hiero. de pe. di. i. p̄dixerat. Econtra dictū fuit ezechie regi iuda ꝑ iſaiāex parte dn̄i. Diſpone domui tue: qꝛ morieristu ⁊ nō viues. Et hoc propter peccatū ſuꝑbie:de victoria data ei a deo ꝯtra ſennacherib ceſisper angelū in vna nocte cētū octogīta milibusde exercitu eius. Uel ẜm alios propter ingratitudinem: qꝛ nō dignas deo gratias egerit detāto beneficio liberatōnis eoꝝ. Sed qꝛ ezechias recognoſcēs peccatū ſuū ſubito fleuit fletumagno: curatus eſt qͣꝫcitius ab infirmitate illa:⁊ additi ſunt anni quīdecim ad vitam eiꝰ: vt pꝫIſa. xxxviij. Et ideo ſapiēs ſalubriter admonet dicēs: ecc̄i. v. Ne tardes ꝯuerti ad dn̄m: etne differas d̓ die in diem. Subito enim veniettibi ira eius: ⁊ diſperdet te. Narrat. b. Grego.in quarto dialogoꝝ: ꝙ cum quidā aſſuetus eſſꝫmultam fidem dare ſomnijs: quadā nocte ſomniauit ꝙ deberet viuere longo tempore: ⁊ ideoin futurū ſibi prouideret: quod cū ille firmitercrederet: cepit diuitias ꝯgregare: ſꝫ cito moriens intactas dimiſit. Legit̉ quoqꝫ in lib. de. vij.