Titulus. XIIII.

chriſtū ⁊ credēdo in ip̄m tēdere̓ .ſ. ꝑ oꝑa charitatis: h̓ xp̄o incorꝑatur: vt mēbꝝ eccl̓ie. ¶ Alijvero dixerūt eos tm̄ qui ī vera fide ꝑmaͣſerint:non lapſi in hereſim aliquā: qͣꝫuis alias male viuant diuerſis vicijs implicati: ⁊ in eis deſcēdentes in eternū non dānandos: ſꝫ ꝓpter fundamētū xp̄i qd̓ hn̄t .ſ. fidē xp̄i: ⁊ ſi mortuā: igne illo finalis iudicij plene purgādos de ſuis peccatis:⁊ ſic ſaluādos. Inducētes ꝓ ſe auctoritates .ſ.xp̄i dicētis. Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finē: h̓ ſaluus erit: exponētes ꝑſeuerare in finē: hoc ē eēin fide etiā informi ꝑmane̓. Et apl̓i cor. iij. pauli dicētis: Fūdamētū aliud nemo pōt pone preter id quod poſitū ē: qd̓ ē xp̄s ieſus. Et poſtea.Si qͥs ſupedificauerit ſuꝑ hoc fūdamētū: linū:fenū: ſtipulā: ipſe ſaluꝰ erit: ſic qͣſi ꝑ ignē: exponētes ꝑ lignū: fenū: ſtipulā: diuerſa gnaͣ pctōrūetiā mortaliū: qͥbus ꝑ ignē illū vltimū punitꝭ ſaluari dicūt illos. Sꝫ ⁊ hoc falſū eē on̄dit Augꝭ.de ciui. li. xxi. Sꝫ etiā ī decretis di. xxv. §. aliasea: vbi exp̄ſſe on̄dit aug. ꝑ lignū: fenū: ſtipulamvenialia tm̄ intelligēda nō mortalia. Et ipſe. b.auguſt. in. c. xxvi. de ciui. dei li. xxi. diffuſe ⁊ pulchre declarat auctoritatē illā apl̓i. ¶ Alij dixerūt catholicos in fide ꝑpetrātes criminalia: ſiꝑ elemoſynas illa nō purgēt ꝑpetuo dānādosSꝫ ſi elemoſynas faciant: qͣꝫuis ī peccatis permāſerint et deceſſerint ill̓ elemoſynis purgari⁊ ſic ſaluari. Inducūt auctoritatem xp̄i dicetiscis qui nō fecerūt elemoſynas. Diſcedite a memaledicti in ignē eternū ⁊cͣ. Eſuriui ⁊ nō dediſtis mihi māducare ⁊cͣ. Et illud Iacobi. iij. carIudiciū ſine mīa .ſ. dānatiōis fiet illi qͥ non fecitmīaꝫ. Ergo arguēdo a ꝯtrario faciētibꝰ mīamꝑ elemoſynā: nō fiet iudiciū illud dānationum.Et illud xp̄i. Si dimiſeritis hōibꝰ pctā eoꝝ: qd̓ꝑtinet ad elemoſynā ſpūalem: ⁊ pr̄ veſter dimittet peccata vr̄a. Et hͦ qͦꝫ falſū eē on̄dit. b. aug. ijde ci. dei lib. xxi. c. xxvij. vbi int̓ cetera ait: ꝓfecto ſi querat̉ qͣꝫ digne ſint ꝓ pctīs elemoſyne.De qͥbꝰ etiā ille xp̄i precurſor dicebat. Facite gͦfructꝰ dignos penitētie: ꝓculdubio nō inueniutur eas facere qͥ vitā ſuā vſqꝫ ad mortē: quotidianoꝝ criminū ꝑpetratione ꝯfodiūt. Qui ſi provno ſcelere oīa ſua diſtribuerēt īdigētibꝰ mēbris xp̄i: niſi deſiſterēt a talibꝰ factis hn̄do charitatē: q̄ nō agit ꝑperā: aliqͥd eis ꝓdeſſe nō poſſit. Qui gͦ dignas ꝓ ſuis pctīs elemoſynas facit pͥus eas face̓ incipiat a ſeip̄o. Indignuꝫ eſtenī vt ī ſe nō faciat: qd̓ facit ī ꝓximuꝫ: cū audiatdicētē dn̄m Mat. xxij. Diliges ꝓximū ſicut teip̄m. Itēqꝫ audiat. Miſere̓ aīe tue placēs deeHāc elemoſynā .i. vt placeat deo: nō faciens aīeſue quomō dignas ꝓ pctīs ſuis elemoſynas facere: dicēdus ē. Ideo aūt dn̄s ⁊ a dextris elemoſynas ab eis factas: ⁊ a ſiniſtris nō factas ſeīputatuꝝ eē p̄dixit: vt hīc on̄deret quātū vale-

ant elemoſyne ad pͥora delēda noͣ ad ꝑpetua impune ꝯmittēda pctā. Tales elemoſynas nō ſūtdicēdi face̓: qͥ vitā nolūt a ꝯſuetudīe ſceleꝝ ī moliꝰ ꝯmutare. Si enī xp̄iano eſuriēti panē tanꝙͣxp̄o darēt: ꝓfecto ſibi panem iuſticie qd̓ eſt ip̄exp̄s nō negarēt. Un̄ dn̄s no cui det̉: ſꝫ quo aīodetur attēdit. Nōne ⁊ qͥ dixit. Niſi qͥs renatusfuerit ex aqua ⁊ ſpū ſancto nō intrabit ī regnūceloꝝ: ipſe etiā dixit. Niſi abundauerit iuſticiavr̄a plus qͣꝫ ſcribaꝝ ⁊ phariſeoꝝ: nō intrabitisin regnū celoꝝ. Cur illud timēdo multi currūtbaptizari. ⁊ hoc nō timēdo: nō multi currūt inſtificari? Et quēadmodū ſi qͥs p̄occupatꝰ fuerhoc delicto: vt fratri ſuo dicat fatue .i. nō eiꝰ peccata volēs auferre: videlicet corrigēdo ꝯuicietur iniuſte: paꝝ ē illi ad hoc redimēdū elemonas face̓: niſi etiā qd̓ ibi ſeqͥtur: remediū recōliationis adiūgat. Ibi enī ſeqͥtur. Si gͦ offeresmunꝰ tuū ad altare: ⁊ ibi recordatꝰ fueris ⁊cͣ. itapaꝝ eſt elemoſynas quātaſlibet face̓ ꝓ quolibꝫſcelere: ⁊ ī ꝯſuetudine ſceleꝝ ꝑmane̓. Ꝙ autemxp̄s dixit. Si dimiſeritis hōibꝰ pctā eoꝝ: dimittētur ⁊ pct̄a vr̄a. Dicit. b. Aug. ꝙ loquebat̉ tūcdiſcipul̓ ſuis iā iuſtificatis: qͦs or̄onē dn̄icā docuerat: ꝑ quā delent̉ quotidiana .ſ. venialia: ſinequibꝰ etiā iuſti ⁊ ſancti non viuūt qui habebāt.ſ. diſcipuli ꝑua peccata ⁊ nō de mortalibꝰ: q̄ etiam nihilominꝰ dimittūtur: nō ꝓpter hoc ꝙ dimittāt alijs: ſꝫ qꝛ penitet eos qd̓ eē non pōt ſinetali remiſſionē. Et qd̓ dn̄s ait. Facite vob̓ amicos de māmona iniqͥtatis: vt cū defeceritis recipiant vos ī eterna tabernacula. Sic ē intelligendū inqͥt. b. Aug. vt qͥſqͣꝫ ſceleratiſſimꝰ a vitſua nequā mutatꝰ poſſit recipi in et̓na tabercula: qm̄ obſecutꝰ ē ſanctis de māmona iniqͥ.i. diuitijs ſuis: q̄ dicūtur diuitie iniqͥtatis: vl̓ qꝛmale acqͥſite ſunt. Vel qꝛ humana iniquitas reputat eas diuitias: neſciens q̄ ſint vere diuitieSꝫ p̄ſuppoſita in eis gr̄a ad qd̓ ꝑ ſe noͣ ſufficerēt eoꝝ oꝑa: iuuāt ad eterna tabernacula ꝑinire ſuffragijs ſanctoꝝ: quibꝰ dāt elemoſynaEt addit. b. Aug. ibi. Mirari ſoleo etiā apivirgiliū reperiri iſtā dn̄i ſentētiaꝫ. Ubi ait. Fcite vobis amicos de māmona ⁊cͣ. Nzios cāpos ille poeta deſcribe̓t: vbi putant habitare aīas beatoꝝ: non ſoluꝫ ibi ponit eos quiꝓprijs meritꝭ ad illas ſedes ꝑuenire potuerūtſꝫ adiecit atqꝫ ait. Quiqꝫ ſui memores alios fecere merendo. Hec oīa. b. Augu. vbi ſupra.¶ Item fuerūt alij qui dicerēt: ꝙ ⁊ ſi pena dānatorum ſit eterna: minuit̉ tamē per ſuffragiafacta ꝓ eis: ita tn̄ ꝙ ſemꝑ remanet de ea in ip̄isAlij dixerūt: vt p̄poſuimª: ꝙ nō minuit̉ eis pena: ſi ꝑ ſuffragia ꝓ ip̄is dānatis facta ꝯfortat̉:ſeu refocillatur tēpore dānatus. Sicut ſi portanti maximū pondus ⁊ multū laborāti nihil ſibi minueret̉ de pōdere ſꝫ ſolū refrigeraret̉ per