Capitulū.L.
ſuſpiciūt clauſe tenebris ⁊ carcere ceco. Et pͥoſtea ſb̓dit. Ergo exercent̉ penis .ſ. varijs: ꝑ qͣspurgare reu̓tunt̉ ad corꝑa: ſꝫ falſum eſt hoc ⁊ ꝯpoctrinā chriſti dicēt̉. Ibūt hi .ſ. mali in ſuppliciuꝫ eternū: ⁊ de quodā genere peccati ip̄e etiāait .ſ. blaſphemia in ſpm̄ ſcm̄: ꝙ non remittet̉ eineqꝫ hoc in ſcl̓o neqꝫ in futuro. Math. xij. Qd̓ad lrām veꝝ eſt de quolibet impenitēte hīc mirāte. Alij ex chriſticolis dixerūt omēs malosoſt penas infernales toleratas certo tꝑe: demū mīa dei liberādos ex illis penis. Et vt dic̄.b. aug. In hac re miẜicordior fuit Origenes:⁊ ip̄m diabolū ⁊ angelos eiꝰ poſt grauiora ꝓeritꝭ ⁊ diuturniora ſupplicia ex illis cruciatibus eruēdos ⁊ ſociādos ſanctis angelis credit. Sed illū ⁊ ꝓpt̓ hͦ ⁊ ꝓpt̓ alia nōnulla: ⁊ maxie ꝓpter alternates ſine ceſſatōe btītudines etmiſerias: ⁊ ſtatutis ſcl̓oꝝ int̓uallis ab iſtis ad ilatqꝫ ab illis ad iſtas: itus ⁊ reditꝰ int̓minas nō immerito reprobauit eccl̓ia. Qui et hͦliſericors videbat̉ amiſit: faciēdo ſanctꝭ veras miſerias quibꝰ penas luerēt ⁊ falſas beatitudines in quibꝰ veꝝ ac ſecurū: hoc eſt ſine tīo.re: certū ſempit̓ni boni gaudiū nō hrēnt. hec. b.q. Et aꝑte reprobat̉ talis falſitas ex v̓bis iliiſcedite a me maledicti in ignē eternū: qͥ ꝑatiabolo ⁊ angelis eiꝰ. Et ibūt hi ī ſuppliciūnū ⁊cͣ. ¶ Alij dixerūt oēs hoīes: nō autemnones ſed hoīes tm̄: infideles etiā et maloschriſticolas poſt ſupplicia tolerata inferni vſqꝫfinē mūdi: demū in iudicio finali reſurgētesdōabit eos ⁊ eruet a penis p̄cibꝰ ſcoꝝ ſuoꝝ.Si enī ip̄i ſancti cū hic viuerēt cū egebāt et ꝓſe dn̄m exorare ex charitate etiā ꝓ ip̄is īimiciss deū exorabāt: vt pꝫ de Stephano ⁊ alijs:omagis orabūt pro eis cū viderīt eos humiles ſuppliceſqꝫ ꝓſtratos. Neqꝫ enī credēdū eſtaiūt iſti ſcōs tūc oblitos mīe viſcera amiſſuroscuꝫ fuerit pleniſſime atqꝫ ꝑfectiſſime ſanitatis.Nec eos deꝰ tūc non exaudiet tot ⁊ tales filiosſuos: qn̄ in tāta eoꝝ ſanctitate nullū orōnis ineis inueniet impedimētū. Allēgāt ꝓ ſe iſti illd̓p̄s. lxxvi. Nūquid obliuiſcet̉ miſereri deꝰ: autcōtinebit in ira ſua mīas ſuas? q. d. nō. Ira eiꝰ ēdicūt vt oēs indigni btītudine ſempit̓na: ip̄o iudicāte puniant̉ ſupplicio ſempit̓no. Sꝫ in hacira noͣ cōtinebit deꝰ mīas ſuas: quia .ſ. liberabiteos dicūt iſti. Inducūt ⁊ aūcte apl̓i dicētꝭ. Cōcluſit deꝰ oīa ſub peccato vel infidelitate: vt oībus miſeret̉: quaſi ſignificaret ꝑ hoc nemineꝫab eo dānādū ꝑpetuo. Ꝙ aūt chriſtꝰ ꝓmiſeritmalis ignē eternū: dicūt hoc feciſſe ad incutiendū timorē: vt magis hoīes a vitijs abſtineant:nec in hoc eſſe medacē̓: qꝛ ītelligit̉ ex demeritisquidē eoꝝ qͣꝫtū erat in eis ꝑpetuo cruciādos: ſꝫin rōe miſeratōis diuine qua ꝯſequēt̉ tūc humiliter ſupplicātes eā ⁊ ſanctis ꝓ eis exorātibus.
Sicut de niniue p̄dicere fecit eſſe ſubuertendāqd̓ vtiqꝫ erat immerito malicie eorū: nō in dīnamīa. Sed opinio iſta etiam falſa eſt ⁊ heretica.Quia in inferno nulla eſt redēptio: ⁊ falſuꝫ eſt:ꝙ ſancti tūc orēt ꝓ eis. Sed ſi ad ſanctos reprobi pro eoruꝫ ſuffragio accederēt: diceret̉ eis: ꝙprudētes v̓gines fatuis dixerūt poſtulātibꝰ deoleo eaꝝ. Ne forte nō ſufficiat nobis ⁊ vobis:ite potiꝰ ad vēdētes ⁊cͣ. math. xxv. Et p̄s. xlviijDominabunt̉ eoꝝ ſ. reproboꝝ iuſti in matutīo.ſ. finali iudicio: ⁊ auxiliū eoꝝ veteraſcet ī infernō a gl̓a eoꝝ: qꝛ ſcꝫ noͣ ꝑcipiēt auxiliū: Sꝫ letabit̉ iuſtus cū viderit vindictā .i. punitōeꝫ reproboꝝ: nō quidē de pena eoꝝ: ſꝫ de iuſticia dei eospuniētis vt decet: ⁊ de ſua liberatōe ab illis penis: nec eſt verū ꝙ eos peniteat. Quod p̄s ait.Nō cōtinebit deꝰ in ira ſua mīas ſuas qͦ ad dānatos. Sic intelligēdū eſt: qꝛ etiā aliquo modovtet̉ mīa ad eos: nō qꝛ liberabit a penis: ſꝫ qꝛ nōtm̄ patient̉ qͣꝫtū meruerūt malum: ⁊ ſi immēſusſit cruciatꝰ eoꝝ ẜm. b. aug. Uel etiā ẜm. b. aug.pōt intelligi: ꝙ cū deꝰ iraſcat̉ pctōribꝰ ꝑꝑ ſceleraſua eos multiplicit̓ puniēdo: vt totū genꝰ hūanū ꝓpter pͥma trāſgreſſionē que deriuata ē adoēs: ꝓpter quā patimur miſerias vite pn̄tis etmortē: vel alia etiā flagella ꝓpt̓ actualia a nob̓addita: tn̄ in iſta ira nō cōtinet mīas ſuas: quinſacr̄a ⁊ doctrinā oībus ꝓponat: ⁊ tꝑalia bona ⁊naturalia cōcedat malis ſicut ⁊ bonis. Auctoritatē etiā apl̓i male intelligūt. Unde. b. Augu.Deus ⁊ gentiles ⁊ iudeos quos p̄ſciuit ⁊ p̄deſtinauit ꝯformes imaginis filij ſui: oēs ī infidelitate ꝯcluſit: vt de amaritudine īfidelitatis ſuepenitēdo ꝯfuſi: ⁊ a dulcedine mīe conuerſi credendo clamarēt: qͣꝫ magna multitudo dulcedinis miſericordie tue ⁊cͣ. Omniuꝫ itaqꝫ miſeret̉vaſorum miſericordie. Oīm. l. eoꝝ qui ex gentibus ⁊ eoꝝ qͥ ex iudeis ab eo vocati ſunt: iuſtificati ⁊ glorificati. Nō igit̉ omniū hoīm: ſꝫ iſtorūoīm neminē dānabis. Alij dixerūt nō oēs homines malos: ſꝫ tm̄ eos qͥ baptiſma xp̄i ſuſcepe̓rint: quomodocūqꝫ male vixerint in hereſi velquacūqꝫ impietate: perire demuꝫ ⁊ dānari nonpoſſe. Ad quod ꝓbandū inducūt auctoritatemxp̄i dicetis Io. vi. Ego ſum panis viuus: qͥ decelo deſcēdi. Si quis māducauerit ex hoc pane: viuet ineternū. Baptizati gͦ cum ſumāt ſacramentum altaris cōicādo: neceſſe eſt inquiūtiſti ab eterna morte erui: ⁊ ad vitam eternā peruenire. Sed ⁊ hoc falſum eſt: quia vt ait apl̓usQui manducat ⁊ bibit indigne: iudiciū ſibi mādu. ⁊ bi. i. Cor. xi. Manducat aūt indigne quicum aliquo mortali accedit ad ſacramētū. Nōergo intelligit̉ auctoritas illa xp̄i de māducatione tm̄ ſacramentali: vt illi exponūt: ſꝫ de ſpūali ſiue ſola ſiue ſociata cū ſacramētali: hoc autēeſt māducare panē illuꝫ: ait. b. Aug. credere inA 4