CapitulūV.
Hortabāt̉ ad hoc eū filij: ne ad infernū deſcēderet moriens. Et ille: vos neſcitis quid petatis.Oportet vos ire ad hoſpitale ſi vellē cuncta reſtituere male ablata: meliꝰ eſt cōmittere ſe mīepei: qͣꝫ mīe hoīm. Hortuꝰ igit̉ ille: ſepultꝰ eſt ininferno. Ex filijs aūt eiꝰ duobꝰ dixit alter ad alterū. Pater noſter dānatꝰ eſt. Non velimꝰ imitari eū retinendo vſuras ab eo extortas: ſꝫ reddamꝰ creditoribꝰ vt ſaluari poſſumus. At ille.Ego parte que me contīgit volo gaudere: egonō feci vſurā. Exquo ip̄e qͥ extorſit nō reſtituit:ip̄e luat penā. Alter portionē ſuā reſtituit: ⁊ ſeculū deſerēs: dei obſequio ſe totū tradidit. Dūaūt qui in ſeculo remanſerat: mūdanis ſe īmergeret infirmatꝰ ad mortē nec penitēs: ad tartarū ſecutꝰ eſt patrē. Qd̓ frater audiens rogauitdeū vt ſibi aliquo modo oſtēderet ſtatū eorū inſeculo. Una igit̉ dieꝝ cū oraret vidit terrāā: ⁊ in infimo patrē in flāmis inferni ſepultu: ⁊ filiū eius frēm ſuū ſuꝑ eū iacentē: maledicebatqꝫ pater filiū dicēs. Maledicta ſit hora īqua te genui: ⁊ tu ſis maledictus: qꝛ ꝓpt̓ te egoas: nec volui reſtituere: ne dimittereꝫ⁊ ꝓpter hoc crucior in hac flāma. Etfiliꝰ ecōtra. Maledictꝰ ſis tu pater: ⁊ maledictaſit dies in qua me genuiſti. Tu me exēplo tuodocuiſti fenerari: ⁊ vſuraſ extortas noluiſti reddere: ſꝫ mihi reliquiſti: ꝓpter quod in ꝑpetuuꝫcrucior. Qd̓ cernēs ille: gratias deo egit qͥ eumerauit de tāto malo. ¶ Sexto eſt locꝰ dānaꝝ locus obliuioſus ⁊ occultꝰ: vnde a gentilibus lethes dr̄: ⁊ interp̄tat̉ obliuio: qꝛ .ſ. ſui .i. eiꝰqui eſt dānatus tradut eū obliuioni: ⁊ deꝰ etiaꝫlet̉ eoꝝ obliuiſci: īquātū .ſ. nō liberat eos abs penis. p̄s. Nec memor ero noīnū eoꝝ ꝑ labia mea: pōt dice̓ deꝰ de eis. Amici ⁊ ꝓpinqͥ canales cito tradūt obliuioni. qd̓ patꝫ: qꝛ modicaſuffragia faciūt ꝓ eis: qͥnīmo nec illa que ibi leūt. Et ſi neſciāt illis nō poſſe ꝓdeſſe: cū nonerit ſi ſint in purgatorio vl̓ in inferno. Un̄accidit eis: ſicut de pīcerna pharaonis: qͥ ī ꝓſꝑitate ꝯſtitutꝰ oblitꝰ eſt interp̄tis ſui ioſeph: qui īcarcere erat: qui ei bn̄ficiū faciēs interp̄tatꝰ exmnio ſuo ſui liberatōem: ⁊ ſi ei ſe recomēdarꝫblitꝰ eſt cito eius. Omniū quoqꝫ ⁊ ip̄e dānatꝰbliuiſcit̉: ex quibꝰ poſſꝫ in aliquo ꝯſolari. Nāſi memorie occurrūt gaudia vana: ⁊ delectationes qͣs hūit in mūdo: hoc eſt eis ad cruciatum:qꝛ ꝑ illa cognoſcūt ſe deo pͥuatos ⁊ omni bono¶ Septimo ē locꝰ ꝑiculoſus. Un̄ dr̄ baratrū īhymno. Cōſurgit xp̄s tumulo: victor redit debaratro. Et dicit̉ baratruꝫ quaſi latitudo arta:qꝛ eſt latꝰ locꝰ ad ingrediēdū: ſꝫ artꝰ ad exeūdūadeo ꝙ nullus pōt exire. Mat. v. Nō exies inde: quouſqꝫ reddas nouiſſimū quadranteꝫ. EtMat. xviij. Tradidit eū tortoribꝰ quouſqꝫ redderet vniuerſū debitū. Et qꝛ ibi nō ē locꝰ ſatiſ-
factionis: vnde nō habet qd̓ reddat: nunqͣꝫ egrediet̉ de loco: ſꝫ ibi ſꝑ penas luet. Dicit̉ ⁊ herebꝰa gētilibꝰ: qꝛ ſꝑ adheret illi talis pena. Un̄ eī ſidiabolus vel aīa dānati ad horā de loco illo exeat vt appareat alicui deo diſponēte: ſecum tn̄portat infernū: ⁊ ſemꝑ ei illa pena inheret. ꝙ ātdixerint demones xp̄o clamādo. Ueniſti antetꝑs torq̄re nos. Mat. viij. nō ſic ē intelligēduꝫtanqͣꝫ pͥus nō cruciarent̉. Sꝫ qꝛ aliqd̓ accidētale ſuppliciū tūc additū eſt eis ꝓpter p̄ſūptionēeoꝝ. Dicit̉ ⁊ acherōta a gētilibꝰ .i. luctuoſus: vl̓acheronta ab a qd̓ ē ſine: ⁊ cherōta qd̓ ē ſalus:qꝛ ſine ſalutē ſūt lachryme ille. Math. xiij. Ibierit fletus ⁊ ſtridor dentiū. Iſaie. v. Dilatauitinfernꝰ aīam ſuā: ⁊ aperuit os ſuū abſqꝫ vllo termino. p̄s. lxviij. Neqꝫ vrgeat ſuꝑ me puteꝰ osſuū. Puteus ē ꝓfunditas hūane iniqͥtatis: inquē ſi cecideris: nō claudet ſuꝑ te os ſuū: ſi nonclauſeris os tuū. Cōfitere gͦ ⁊ dic. De ꝓfundisclamaui ad te dn̄e. Claudit os ſuū ei qͥ ꝯfiteturiuxͣ illud. Beati quoꝝ remiſſe ſūt iniqͥtates: ⁊ qͦrū tecta ſūt peccata. Quidā ſenex migrās cuꝫcrederet̉ mortuus ad ſe reuerſus fleuit incōſolabiliter: dicēs frequēter. Ue mihi qꝛ nō fleui:ve mihi qꝛ nō fleui: ve mihi qꝛ nō fleui. Fletꝰ autē illic erit infructuoſus: qͥ h̓ eſt vtilis ⁊ p̄cioſusb. Aug. Fruſtra ibi flebūt pctōres: qͥ maloꝝ ſuorū venia nō ꝯſequent̉..§. IIII.De punitōe reproborū ī corporibꝰ poſt vltimā reſurrectionē: ꝙ cruciabunt̉ ī igne īferni ꝯtinue: nec tn̄ ꝯſument̉ vl̓deficiēt. Mat. xxv. Dicet iudex vniu̓ſoꝝ dn̄sieſus reprobis: qui a ſiniſtris erūt iudicādi reſuſcitatis ī corporibꝰ ſuis. Diſcēdite a me maledicti ī ignē eternū. Et Eccl̓i. vij. Uidicta .i. punitio carnis impij ignis ⁊ vermis. Hic ignis:ait. b. Aug. excellit oēm penā quā aliqͥs nunqͣꝫ ēexꝑtus ī vita iſta. Dicit̉ cōiter a ſapiētibꝰ ignēnoſtrū qͦ vtimur eē qͣſi ignis pictꝰ reſpectu illiꝰignis īfernal̓: qꝛ ita ē afflictus ꝙ reſpectu eiusignis nr̄ nullā afflictionē videt̉ ingerere hūanocorꝑi poſito ſuꝑ eū. Sꝫ ſi aliqͥs nūc cū caſu tāgit̉ ab igne iſto: ſētit dolorē intēſū: qͥd faciet miſer dānatꝰ ibi ſꝑ māſurꝰ. Iſaias. Quis de vob̓hītare poterit cū ardoribꝰ ſēpiternis: qͥs hītabit cū igne deuorāte? Et qꝛ infidelibꝰ videt̉ corpꝰ hūanū in igne mane: ⁊ non ꝯſumi: īpoſſibilevoluit deꝰ on̄dē̓ ꝑ exēpla triū pueroꝝ: ananie:azarie: ⁊ miſael̓: qͥ miſſi ſūt a nabūchodonoſor īfornacē ardētē: nec tn̄ cōſūpti ab igne. Dan̄. iij.In multꝭ qͦqꝫ rebus naturalibus on̄dit deꝰ multa fieri p̄ter ſolitū curſū nature ī alijs rebꝰ. Sicut enī dedit naturā ⁊ ꝓpͥetatē certā rebꝰ: ꝓutvoluit: ita ⁊ p̄t īmutar̄ ⁊ dare aliā: cū vult. Un̄hͦ ꝑ multa exēpla on̄dit. b. Aug. ī. xxi. de ci. deic. ij. ⁊ ſequēti. Cōuincant̉ increduli poſſe hūana