.XIIII.Titulus

Ordo .n. diffinit̉ ab Augu. xix. de ciui. dei eſſepariū diſpariūqꝫ reꝝ ſua vnicuiqꝫ loca ꝯgruētitribuēs diſpoſitio. Locus ꝯueniēs grauibuseſt terra. Et qꝛ reprobi quorū iniqͥtates: vt aitp̄s .xxxvij. ſicut onus graue grauate ſunt ſuꝑeos: cū ipſo grauamīe hinc recedūt: apte in cētro terre collocant̉ auerni. ⁊ qꝛ paria peccatapari pena puniūt̉: ⁊ ſimile cū ſimili apte collocat̉. Ideo dic̄ dn̄s. Colligite zizania in vaſciculos ad ꝯburendū: vt auari cū auaris: ſuꝑbi cuꝫſuꝑbis: luxurioſi cū luxurioſis collocati ſint ſic̄⁊ hic cōuerſati. Et qꝛ ſicut oīuꝫ reꝝ deus: ita ⁊peccatoꝝ ⁊ ſupplicoꝝ nouit mēſurā: vt mēſuragrauitatis pene ſit ẜm mēſurā qͣꝫtitatis culpe:dicēte dn̄o miniſtris ſuis Apoc. Quantū ſe exaltauit ⁊ in delicijs fuit: tantū date ei tormentū⁊ luctū. Et ſapīe. vi. Fortioribꝰ .ſ. maiori deformitate voluntatis peccātibꝰ: fortior inſtat cruciatō. Ideo qui abudātius peccauit ⁊ grauiusordo diuine iuſticie grauius punit. Sed intelli ªᵐq dānatōis eterne. Legit̉ in vita fratꝝ: ꝙ cū Bogit̉ ibi nō eſſe ordo: qꝛ nō ſeruāt ille res ordinēillū quē hic habuerūt: vt flāma ignis que hic cōburit ⁊ illuminat. nō autē ibi. Sꝫ nec: ibi ſeruabit̉ qd̓ cōiter dr̄ in. vi. Ene. Solatiū eſt miſerisſocios habere penaruꝫ. vnde dicit. be. Augu.Non hi quos monemus agere penitētiā q̄rūtſibi comites ad ſupplicia: nec gaudent: qꝛ multos hēbunt ſibi ſil̓es .ſ. ī penis. Nā non ꝓpterea miuus ardebūt: qꝛ cū multis ardebūt. ij. q. i.Multi. īmo plus cruciabunt̉: ⁊ precipue qͦ aceos quos ſuo exēplo vl̓ occaſione traxerūt admalū. Et ꝓpterea diues ſepultus in īferno petebat mitti lazarū ad monendū fratres ſuos vtagerēt penitentiā: ne irēt ad locū ormētoꝝ: nōqꝛ ex charitate ꝯpateret̉ eis: ſꝫ qꝛ maius ſibi parabat̉ ſuppliciū ex dānatōe fratꝝ: cū exēplo vl̓alijs modis eſſet occaſio peccatoꝝ illoꝝ. Sic̄enī ex ml̓titudine vbi eſt ordo: reſultat pulchritudo que delectat: ⁊ qͣꝫto maior multitudo tātomaior pulchritudo ⁊ delectatio. Ita vbi nō eſtordo: qͣꝫto maior multitudo: tāto maior cōfuſio⁊ afflictio ī eis. Quāta aūt ſit multitudo dānatoꝝ: d̓ facili pōt ꝑcipiᶠ ex eo ꝙ xp̄s dixit Mat.vij. Lata eſt via que ducit ad ꝑditionē: ⁊ multiincedūt ꝑ eā: ⁊ arta ⁊ anguſta via que ducit advitā: via .ſ. v̓tutū: ⁊ pauci vadūt ꝑ eam. Om̄esinfideles tendūt ad infernū. Et ẜideles xp̄ianiſil̓r qui mādata dei non ſeruāt. Ex his plenuseſt mūdus. Timete ergo deū. Math x. Quipōt aīaꝫ ⁊ corpus ꝑdere in gehēnā: que eſt locꝰintēperatus iuordinatus ⁊ horridus. Quartoeſt locus fetidus ⁊ īmūdus. Et ꝓpterea dr̄ lacus ⁊ puteus p̄s. xlix. Eduxit me de lacu miſerie ⁊ de luto fecis .i. de inferno in quē qͥs ſe ꝓncͣ E1ꝰ iurgabit patrē ⁊ pater filiū. Un̄ legit̉ in liº. demerito cū peccat mortalit̓: ſꝫ inde exire nō valꝫniſi educat̉ adeo ꝑ gr̄am ſuā. Dicit̉ ⁊ puteusApoc. ix. De puteo abyſſi obſcuratus eſt aer-

Et pōt dici puteus a puteo .i. a fetore. Eſt .n. qͣſi latrina mūdi ⁊ quaſi ſentina vbi om̄s ſordesconfluūt. vn̄ dicit Baſilius ꝙ dn̄s in fine mūpurgabit oīa elemēta ⁊ omēꝫ īmundiciā eoꝝv̓tutē leſiuā ꝓijciet in infernū: vt cloacā ad penā dānatoꝝ. Qualitates eoruꝫ delectabileseis remanebūt ad gl̓iam beatoꝝ ⁊ eoꝝ decorſicut ignis habet ꝯburēdo viua affligere: habꝫ⁊ illuminare. Uirtutē gͦ afflictiuā ꝓijciet in infernū illumīatiuā ſibi dimittēdo. In huiuſmōilocis manēt frequēter ſerpētes. dracōes: ⁊ vermes. Deutro. xxxij. Dētes beſtiaꝝ īmittam ineos cū furore trahentiū ſuꝑ terrā atqꝫ ſerpētiūEt Iſa. xiiij. Subter te ſternet̉ tinea: ⁊ operimentū tuū erūt vermes. Dr̄ de Nabuchodonoſor ⁊ diabolo. b. Aug. in li. de ciui. dei. magisintelligit de verme ſpūali .ſ. remorſu conſcīe qͥſemꝑ mordet eos: ⁊ iō non morit̉ de peccatꝭ cōmiſſis: ꝓpt̓ que deuenerūt ad tantā miſeriamnonie eſſet quidā ſcholaris nobilis qui illuc adſtudendū de alijs ꝑtibꝰ aduenerat multis pompis vanitatibꝰ ⁊ laſciuijs erat deditus. Hūc viſitās ſubpͥor ꝯuentꝰ bonon̄. ordinis p̄dicatoqꝛ ⁊ ipſe ꝯpatriota eius fuerat cepit eū alloqSed prefatus ſcholaris timens ne ꝯpunctiuaaliqͣ diceret ſibi que eū haberēt retrahere a voluptatibꝰ mundi: fecit pactū cū eo ne de rebusſpūalibꝰ aliquid ſibi loqueret̉: ſi vellet diutiusꝯfabulari cū eo qd̓ ille ꝓmiſit ſe factuꝝ: ita tn̄ ꝙin fine eoꝝ colloquij tantuꝫ duo v̓ba ſcriptureſibi proponeret. Poſtqͣꝫ ergo de multis ⁊ varijs rebꝰ de ꝑtibꝰ eoꝝ ⁊ amicis ac notis haburūt ſermonē. Demū ab eo volēs receder̄ dixitilla duo v̓ba ſcripture: volo vobis dicere vt cōuenimꝰ. At ille. Dicas cito ⁊ breuiter. Et ſubpͥor. Scriptū eſt in Iſa. xiiij. c. de vno quoqꝫ qͥſe tradit delicijs ⁊ vanitatibꝰ mūdi ꝙ in alia vta hoc ei eueniet. Subter te ſternet̉ tinea ⁊ oꝑimentū tuuꝫ erunt vermes: ⁊ inde receſſit. Iaūt inheſit firmiter hoc verbū menti eiꝰ vt nullo pacto poſſet a corde eius illud excidere. Sꝫeiꝰ recolēdo inde ꝯſiderabat qūo poſſet ſuſtitalē lectū vermiū ⁊ tineaꝝ ſemꝑ qui nec morpulicis patiēter ferrꝫ. Cūqꝫ ſocios vanos ip̄quereret ⁊ ſolacijs ſe applicaret vt illiꝰ v̓bi obuiſceret̉ ⁊ ꝯſideratōis talis cruciatꝰ vermiū ⁊tineaꝝ: nec aliqͦ modo a mēte ſua valeret reijcedie noctūqꝫ. Demū verbis illiꝰ ꝯpūctus ſeculideſerēs religionē ingreſſus deo ſe ibi deuouit.Quīto locꝰ ille eſt tumultuoſus. vn̄ tartarꝰ dr̄a ſtrepitu ⁊ ꝯtētione rixoſa. Iſa. iij. Tumultūabit̉ puer ꝯͣ ſenem: ⁊ ignobilis ꝯͣ nobilē: filiꝰ obvij. donis. ꝙ cū quidā vſurarius infirmabaturad mortē: nec ſacerdos ei vellet ſacr̄a ꝯferre: niſi reſtitueret vl̓ cautionē faceret. Ille aūt nollꝫ