V.Capitulū
cōmuniter homines ex peccatis trahūtur adpenitentiam: ⁊ virtutes ex iſto timore magiſqͣex amore. Quāuis .n. amor virtutis ⁊ dei de ſemagꝭ deberꝫ hoīes trahe̓ ad bonū qͣꝫtior penetn̄ quia peccatores habent guſtū aīe infectumamore īordinato: iō eis nō ſapiūt bona ſpūaliaput ſunt .ſ. diuina bonitas: v̓tutes. ⁊ huiuſmōiSꝫ mala penalia experiunt̉ quotidie que naͣliter horrēt om̄s: iō audiēdo ⁊ recogitādo pēasgrauiſſimas ad quas ꝑueniūt hoīes ꝓpter peccata: ⁊ ſemꝑ duraturas cauēt ſe ab illicitis ne īincurrāt. Sume exēplū in infirmo fortit̉icitāte: qꝛ .n. guſtus eius eſt hūore ſuꝑfluoctus: nō habet ⁊ nō ſentit ſuauē ſaporē ꝯfenū pulloꝝ: vini optimi: ꝓut vere ſunt. Sꝫeaquaſi horret ⁊ faſtidit. Sapiūt autē ſibi ⁊ eapetit que vilia ſunt ⁊ nociua: vt herbe: frucs: aqua ⁊ huiuſmōi. Uerū niſi vrgeat̉ nimiapaſſione abſtinet ſe ab his que ſibi ſapiunt necreſcat infirmitas ⁊ mortē incurrat: ⁊ illa aſſutque ſibi ſunt grauia. Ne aūt victus paſſiocapiat a ſe nociua caute ꝓuidet̉ vt illa nociab oculis eiꝰ remoueant̉. Sic infirmis aīcatoribus: qꝛ eis nō ſapiūt diuina ꝓpter feē inordinati amoris ad terrena: in ẜmōibusſepe tꝑe ſuo ꝓponēde ſunt pene infernales: vtiū timore a malis auertamur. vn̄ Iſa.A timore tuo dn̄e ꝯcepimꝰ ⁊ peperimꝰ ſpm̄ ſalutis. Et hic timor cauſat̉ ex fide: lꝫ informi ẜꝫb. Tho. 2ª 2ᵉ. Ex hoc .n. ꝙ quis credit penasferni ⁊ deū iuſtū inferentē tales penas peccatoribus timet illas vt caueat ſibi. Sꝫ qꝛ iſte timor ſeruilis vt dictū eſt: nō eſt in charitate: id̓onō ſufficit ad ſalutē: ⁊ iō penitētes p̄cipue in infirmitatibꝰ grauibus oꝫ admonere: ne ad penitendū ⁊ confitendū ꝓpter huius pͥncipalit̓ moueant̉: nā inutil̓ ſibi ē talis penitētia: hoc exp̄ſſe dicit. b. Aug. de pe. di. vij. c. vlti. Non in ſolotimore viuit hō. quē ergo ſero penitet oꝫ nō ſolū timere deū iudicē: ſed iuſtū diligere. Nō tm̄penā timeat ſꝫ etiā anxiet̉ ꝓ gl̓ia. Credo vtiqꝫlli qui dixit. In quacunqꝫ hora ingemuerit .ſ.eccator: ⁊ ꝯuerſus fuerit vita viuꝫ .ſ. gr̄e ⁊ gl̓eoſtea. Conuerſū dixit non tm̄ verſuꝫ viuere.Conuertit̉ quidē .i. totus ⁊ oīo vertit̉ qui iamnon penas timet ſꝫ ad bonū dn̄m feſtinat tendēſed quoniā vix vel raro ē ꝯuerſio tā iuſta: timēdū eſt d̓ ſero penitēte: hec ille: ꝯfirmat hͦ quoddā exemplū quod narrat̉ in liº. de ſeptē donis.Quidā ſcholaris pariſius infirmatus ad mortē: ꝯfeſſus eſt cū ml̓tis lachrymis deuote ſuſcipiens oīa ſacr̄a ẜm humanū iudiciū: doctor autē eius frequēter viſitās eū in infirmitate rogauit eū vt ſi cōtingeret de hac luce migrari dn̄oꝯcedēte: ſibi appareret ad reuelandū ſtatū ſuūquod ⁊ promiſit. Eo igit̉ viā vniuerſe carnis īgreſſo: poſt dies aliquot ei apparuit in lecto qͥ-
eſceti in clamide ꝑgamenea plena ſophiſmatibus ⁊ igne foderata. Quē recognoſcēs ⁊ interrogās d̓ ſtatu ſuo. Rn̄dit ſe fore dānatū. Cūqꝫille miraret̉ nimis cām querēs: cū ipſe cū tātislachrymis penituiſſet in fine ⁊ ſacr̄a deuote ſuſcepiſſet. Reſpōdit ille: penitētia mea ⁊ lachryme ille non fuerunt ex amore dei: ⁊ pͥncipaliterꝓpter dei offenſaꝫ. Sed ꝓpter timorē infernine ad illū deputarer: ⁊ ideo mihi nō valuit. Inquirens inſuꝑ magiſter cām illius clamidis.Rn̄dit ꝙ ſibi hoc ſuppliciū datū erat ꝓ ſuꝑbia⁊ īani gloria ſuoꝝ argumentoꝝ ⁊ diſputatōnūque ita ſibi pōderabat ac ſi haberet turrī ſupraſe. Foderatura ignis ſibi erat pompa veſtiuꝫ.Cūqꝫ ille inquireret qūo poſſet noſce̓ aliqͣliteracerbitatē pene grauiſſime quā aſſerebat ſe pati. Dixit ille. Aperi manū tuā ⁊ ſuꝑ eaꝫ īponāvnā guttā ſudoris ex fronte mea egredientis.Quod cū ille feciſſet ⁊ guttā parua ſudoris īmiſiſſet ꝑſenſit ille penā intolerabilē ad mortēquaſi inducentē. Tunc ille: ſic ardeo clamansdiſparuit. Ex qua viſione expoſita ſcholaribꝰreliquit ſcholas ⁊ ſeculum ⁊ religionem ingreſſus deo ſeruiuit.Cum igitur timor ſeruilis qui reſpicit pͥncipalit̓ penā inferni vtilisſit qꝛ facit hoīem a multis malis abſtinere: qͣꝫtooſtendit̉ pena illa eſſe grauior ⁊ horribilior tāto magis habet timeri ⁊ caueri. Et iō de grauitate eius videndū eſt. Infernū aūt eſſe ſeu penā inferni que parata eſt malis hoībus poſt ſeꝑatōeꝫ aīe a corꝑe qui peccato originali cum qͦomnes naſcimur: actualia peccata ⁊ mortaliaaddiderūt: in ꝑpetuū aīabus quidē eoꝝ immediate egreſſis de corꝑe: corꝑibus aūt ip̄is pvltimā reſur rectōem ſimul ab aīalibus eorſumptis cruciādis articulꝰ ē fidei implicitus⁊ ꝯprehenſus in vltimo ſymboli cū dicit̉: vitaꝫeternā. Un̄ dn̄s ieſus Ioā. vi. ait. venit horaquādo om̄s qui in monumētis ſunt audiēt vocē filij dei: ⁊ qui audierint viuent: ⁊ qui bona fecerunt ibunt in reſurrectōem vite. Qui veromala egerunt ibunt in reſurrectiōem iudicij .i.dānatōis. de qua idē ait Math. xxv. ſe reprobis dictuꝝ per ſententiā. Diſcedite a me maledicti in igne eternū: qui ꝑatus eſt diabolo ⁊ angelis eius. Athanaſius. hec eſt fides catholicaquam niſi quiſqꝫ fideliter firmiterqꝫ credideritſaluus eſſe non poterit. Sicut enim diuina iuſticia que reddit vnicuiqꝫ ẜm opera ſua nulluꝫbonū patitur inremuneratū fore: ita ⁊ nullummalum impunitū: ⁊ ſicut anima non peccat niſiin corpore exiſtens: nec corpus ſine anima: iōſiml̓ in vtroqꝫ punitur. Et quia peccatū priusconcipit̉ anima qͣꝫ corpore perpetretur: animaipſa prius punitur .ſ. īmediate poſt ſeꝑatōnem