Capitulū. IIII.
Et infra. hoc autē ꝓpriū electoꝝ eſt ꝙ ſe ſemꝑſentiūt infra qͣꝫ ſunt. Un̄ Salomon ad ſapienriā ꝑuulos vocat: dicens. Si quis ꝑuulus eſtveniat ad me. Et xp̄s. Math. xi. Cōfitebor tiidn̄e pater celi ⁊ terre qꝛ abſcodiſti hec a ſapitibꝰ ⁊ prudentibus ⁊ reuelaſti ea ꝑuulis. Epl̓us ad philip. ij. c. Suꝑiores ſibi inuicē arbiātes. Sed hāc hūilitatis formā reprobi: qꝛ leathā huiꝰ mēbra ſunt vel agnoſce vel tenereēnunt. Quibus ſepe accidit: vt ſi qn̄ vnū qd̓bonū vel minimū agāt a malis oībus ſuisectu mētis mox auertant: atqꝫ hoc vltimūnūqd̓ fecerīt ſemꝑ tota intentōe inſpiciāt: vtex eo quaſi ſe aſpiciūt obliti maloꝝ oīm que cōmiſerūt. Sicut euenire ecōtra electis ſolet: vtcū multaꝝ virtutū gr̄a polleāt: vnū eos vel tenue viciū nimis fatigās pulſet qͣtenus dū ex qͣdā ꝑte ſeſe ꝯfirmari ꝯſiderāt: de his viribus inibus p̄ualent ſe non extollant: dūqꝫ de infirtate timēt. Hoc quoqꝫ vbi fortes ſunt hūiliꝰuāt. Om̄e igit̉ ſb̓lime leuiathā videt: qꝛ nonper ſe ſed corda que ceperit quaſi de ſb̓limiinferius deſpicit. Dr̄ aūt demon ꝑ beſtiāatū ſb̓lime videre: qꝛ cordis ſuꝑbia dum foque ad corpus oſtendit̉ pͥus ꝑ oculos inditͣ. Ut aūt leuiathā in oībus que dicta ſunt caderet ſola ſe ſuꝑbia ꝑtulit. Et iō ſubdit̉. Ipſe ērex ſuꝑ omnes filios ſuꝑbie. Neqꝫ .n. ꝑ tot ramos illo vicio areſceret niſi ꝑ hāc in radice puScriptū eſt. n. Initiū omnis peccatialia quippe vicia eas ſolūmodo v̓tutespetunt qͥbus ipſa deſtruūt̉: vt ira patientiaꝫcaſtrimargia abſtinentiā: libido cōtinentiā exgnat. Suꝑbia aūt quā vicioꝝ radicē diximꝰn vnius v̓tutis extinctōe ꝯtēta ꝯͣ oīa mēbrait: ⁊ quaſi generalis ⁊ peſtifer morbꝰomne corpus: vt qͥcqͥd illa in diuidētegit̉ etiā ſi eſſet v̓tus oſtendit̉: non ꝑ hoc deo ſꝫane glorie ſeruiat̉. Quiſqͥs in ſe eius tyrannicaptiua mente ſuſceperit: hoc primū dānuꝫtit quo clauſo mentis oculo iudicij equitatēꝑdit. Nā oīa que ab alijs vel bene gerunt̉ diſplicēt: ⁊ ſola ei que vl̓ praue egerit placēt. Sēꝑaliena oꝑa deſpicit. Semꝑ mirat̉ quod agit: etqͥcquid egerit egiſſe ſe ſingularit̓ credit. Et adtantā elatōem mens ducit aliqn̄: vt in eo qd̓ timet interius ꝑ locutōis oſtenſionē effrenaturExemplū ponit nabuchodonoſor cū ait. Nonne hec ē babylon magna quā ego edificaui ⁊cͣDan̄. iiij. Sed ſciendū ꝙ ipſa ſuꝑbia quā timordn̄i humiliās mentē ꝓſternit: alit̓ rebꝰ infimis⁊ terrenis tentat: aliter ſūmis ⁊ celeſtibꝰ v̓tubus: et aliter prepoſitos aliter tētat ſb̓ditos:lato .n. in cogitatōe ſuggerit: qꝛ ſolo vite merito ſuper ceteros excreuerit: ⁊ ſi qn̄ ab eo aliqn̄bene acta ſunt aliqua. Hec importune eiꝰ aīoobijcit. Et cū hec deo ſingularit̉ placuiſſe inſi-
nuat quo facile ſuggeſta ꝑſuadeat ipſa ad teſtimoniū poteſtatis tradite retributōnem vocatdicens. Quia niſi omnipotēs deus te meliorēhis oībus cerneret: om̄s hos ſub tuo regimīenon dediſſet: eiuſqꝫ mentē mox erigit ⁊ viles etinutiles eoqꝫ qui ſibi ſunt ſubiecti oſtendit. Atcōtra cū ſb̓iectoꝝ corda ſuꝑbia inſtigat hoc ſūmoꝑe agere nitit̉ vt ſua acta ꝯſiderare funditꝰnegligāt: ⁊ ſemꝑ tacitis cogitatiōibus rectorisſui iudices fiāt. Et dū in eo qd̓ rep̄hendere importune reſpiciūt: in ſe qd̓ corrigāt atrociꝰ nūqͣꝫvidēt. Unde ⁊ tanto atrocius ꝑeunt quāto a ſeoculos auertūt. Equidē peccatores ſe aſſerūtnec tn̄ tantū vt tā noxie in regimīe ꝑſone traderent̉. Et dū eius actus deſpiciūt ⁊ p̄cepta ꝯtēnūt: ad tantā infamiā deuoluūt̉: vt deū res hūanas curare non eſtimēt: qꝛ ei qui quaſi iure rep̄hendit̉ eſſe ſe ꝯmiſſos dolent. Sicqꝫ cū cōtrarectorē ſuꝑbiūt etiā contra dn̄i iudicia tument⁊ dū paſtoris vitā diiudicāt ip̄am quoqꝫ ſapīaꝫoīa diſponētis impugnant. Sepe aūt rectorisſui dictis ꝓterue obuiāt: ⁊ tandē vocis ſuꝑbiālibertatē vocāt. Naꝫ ſicut quidā recitēt ex metu ⁊ tamē ſe tacere ex humilitate putāt: ita ⁊ qͥdā loquūtur ꝑ impatientiā elatōnis: ſꝫ loqui tn̄ſe credūt ꝑ libertatē rectitudinis. Et infra deꝯditiōibus malis ⁊ effectibus ſuꝑbie ait. Soliruine creſcit quod edificat qui ante molē fabrice humilitatis fundamēta non ꝓcurāt: ad quā.ſ. incitat timor. Quod oſtendimꝰ ab intimis ſipaucis in exterioribꝰ ꝓdamus: oībus .n. apudſe ſuꝑba cogitatōe tumētibus ineſt clamor ī locutōe: amaritudo in filentio: diſſolutō in leticiafuror in merore: inhoneſtas in actu: honeſtas īimagine: erectio in inceſſu: rācor in reſpōſione.Hoꝝ mens ſemper eſt ad irrogādas ꝯtumelias valida: ad patiendū infirma: ad obedienduꝫpigra: ad laceſcēdos alios importuna: ad ea q̄agere debet ⁊ p̄ualet torpida: ad ea que age̓ nōdebet nec p̄ualet parata. Nec in eo qd̓ ſpōte nōcupit nullis admonitōibus flectit̉. Ad hoc aūtqd̓ claꝫ cupit querit vt cogat̉: quia dū timet exvoto ſuo vileſcere optat vim in ſua voluntatepati. Et infra d̓ remedijs ſuꝑate. Qui de rebꝰtē poralibus ſuꝑbiunt: audiant illud Iſa. xl. c.Omnis caro fenū ⁊ oīs gl̓ia eius quaſi flos feni. Audiāt qui ſuꝑbiūt d̓ ſpūalibus: qd̓ dicit̉ defaciētibus miracula Math. vij. Neſcio vos.Diſcedite a me operarij iniqͥtatis. Audiāt quiſuperbiūt de prelatōe. Rectorē te poſuerūt noli extolli ſed eſto ſicut vnª ex illis. Et illd̓ Luc.xvi. Recordare quia recepiſti bona in vita tuaAudiāt ſubditi ſuꝑbientes ꝯtra ſuos prelatosObedite prepoſitis veſtris ⁊ ſubiacēte eis ⁊cͣ.Et illud nō eſt ꝯͣ nos murmur iſtud ſꝫ cōtra dominū. Et illd̓ apl̓i. Re. xiij. c. Qui poteſtati reſiſtit dei ordinatōi reſiſtit. Audiāt ſiml̓ omnes