Titulus.XIIII.
Timent inſuꝑ ſancti viri p̄cipue rectores ⁊ doctores eccleſiaꝝ infirmitati ſpūali ꝓximoꝝ velſb̓ditoꝝ: ne deficiāt in tētatōibꝰ vel tribulatōibꝰa via veritatis. Unde apl̓us ad gal̓. iiij. Diesobſeruatis ⁊ mēſes ⁊ annos: timeo ne forte fruſtra laborauerī in vobis. ¶ Sexto timet iuſtꝰcōminatōes quas facit in ſcripturis deꝰ contramalos vel etiā cum videt ⁊ innocētes grauiteraffligi ex leuibus cauſis. Sicut thobiā ⁊ iob etmartyres ſanctos Ioannē baptiſtā ad ſaltumpuelle decapitari. Petrū ⁊ Paulū principesapl̓oruꝫ neroniano gladio occidi ⁊ huiuſmodi.¶ Septimū eſt ſtrata publica ſcilicet mortis.Omnes eniꝫ morimur: ⁊ ſicut aqua dilabimurque nō reuertit̉. ij. Re. xiiij. Unde cū quis moritur dicit̉ viam vniuerſe carnis ingreſſus. Etſic eſt ſtrata publica. Eſt aūt mors ẜm ph̓m vltimū terribiliū: quā etiā naturalit̓ ſancti timentUnde ⁊ paulus qui deſiderabat diſſolui ⁊ eſſecum chriſto: ne nimis timeret: petijt a plaucilladiſcipula cū duceret̉ ad locū decapitatiōis velūcapitis: quo oculos tegeret cum ictū ferientisexciꝑet ⁊ accepit. Et per talem penam timorisſancti viri ſi quid reſtat purgandū emūdanturUnde in vitis fratrū. Cum quidam deuotusfrater fama ſanctitatis celebris in mortē ml̓tūtimorē ⁊ horrorē oſtendiſſet ꝓpter quod aliquidubitabāt de pene vel glorie retributōe ipſius.Poſt mortē apparēs cuidā ſuo familiari in habitu ſplendido inſinuatus ſe in gloria eſſe. Interrogauit eum quare tantū terrorē oſtenditin fine. Qui reſpōdit. Neſcis ſcriptuꝫ eſſe ſcilꝫlob penultimo. Cerriti purgabunt̉. Aliquādoetiā ad roborandū animū ⁊ cōſolādū cōtra hūctimorē deus cōſolationē immittit ꝑ angeloruꝫapparitionē vel aliuꝫ modū. Legit̉ in vitis patrum: ꝙ cum quidā ſanctꝰ vir deſideraret vide̓quomodo anima iuſti egredit̉ de corꝑe: fuit ſibiꝑ hunc modū oſtenſum. Cum ſemel trāſiret ꝑquandā plateā: vidit quendā peregrinū iacēteꝫinfirmū ad extrema deductu ⁊ ab oībus derelictum. Sed angelos de celo deſcendētes ad eūcōſolandū: ſicut ⁊ de pauꝑe lazaro legit̉ in euāgelio. Michael aūt a dextris eius erat: ⁊ Gabriel a ſiniſtris: qui rogabāt aīam vt ex dei p̄cepto de corꝑe e greceret̉. Que timebat corpꝰ relinquere: ⁊ rogabat angelos vt pro ſe dominūinterpellarēt adhuc manere in corꝑe: vt meliꝰdeo ſeruiret. Michael aūt dicebat ad Gabrielem. Accipe huius animā vt egrediamur hincQui reſpōdit. Iuſſi ſumꝰ vt ſine dolore ⁊ violentia eam educamus. Querebāt ergo a dn̄o:quid agēdū eis pro ſuaui egreſſione ip̄iꝰ. Tūcmiſit dn̄s dauid cum cithara ſua ſeu pſalterio⁊ cantoribus patrie celeſtis. Ad cuius pulſum⁊ cantū ſuauiſſimū aīa ſubito exiliuit a corꝑe etcū gaudio in celum eſt recepta. .§. IIII.
Notāduꝫ quod in diabolo ⁊ mēbris eiꝰ ē intimiditas erga deū procedens ex ſuꝑbia ſicut ī chriſto ⁊ mēbris eiꝰ .ſ. electis ē timor dn̄i ex hūilitate ꝓcedēs ⁊ ad ip̄aꝫ tēdēs. Et hͦ pulchre ⁊ diffuſe on̄dit greg. ī. xxxiiij.moral̓. tractās illud iob penul. Factꝰ ē vt nullutimeret. Omne ſublime videt̉. Ipſe ē rex ſuꝑomnes filios ſuꝑbie. De chriſto aūt dr̄ Iſa. xi.replebit eum ſpūs timoris dn̄i: qui ait math. x.Diſcite a me quia mitis ſum ⁊ humilis corde.Et math. x. Ita vobis dico: hūc timete .ſ. deuꝫnō mūdū. Dicit gͦ. b. greg. vbi ſupra ſic per naturā factus eſt leuiathā: vt cōditorē ſuum caſtetimere debuiſſe: timore .ſ. ſobrio ⁊ ſecuro: nō timore quē foras charitas mittit: ſed timore quiin eternū ꝑmanet quē charitas generat. Alit̓enim timet ꝯiugē vxor amās: aliter timet dn̄mancilla peccans. Sic ergo iſte fuerat ꝯditus vttimeret auctorē ſuū: ⁊ amās timeret: ⁊ timensamaret. Sed ſua prauitate talis factus eſt vtnullū timeret. Ei .n. a quo ꝯditus erat ſubeſſedeſpexit. Ita .n. deus ſuꝑ omnia eſt vt ip̄e ſubnullo ſit. Leuiathan ergo iſte eiꝰ celſitudinē videns prauā libertatē appetijt: vt p̄eſſet ceteris⁊ nulli ſubeſſet: dicēs. Aſcēda ſuꝑ altitudinē nubiū: ⁊ ſil̓is ero altiſſimo: cuiꝰ eo īpo ſil̓itudinē ꝑdidit qͦ ei eē ſil̓em ſuꝑbe in culmīe optauit. Celſus vtiqꝫ vere eēt: ſi ꝑticipatiōe vere celſitudīsꝯtētꝰ fuiſſꝫ: ſꝫ dū pͥuatā celſitudinē ſuꝑbe appetijt: iure ꝑdidit ꝑticipatā. Relicto .n. eo cui debuit inhere̓ pͥncipio: ſuū ſibi appetijt qͦdāmodoeſſe pͥncipiū: relicto eo qͥ vere ſibi ſbijce poteratſi ſibi ſufficere poſſꝫ iudicaret̉. Nā quē exaltabat libera ẜuitꝰ deiecit captiuū lib̓tas: qͣ libertate nūc vt nullū timeat effrenat̉. Sꝫ ip̄a grauiteffrēatōe reſtrīgit̉. Suꝑno .n. iudicio oīa p̄ordinate vīxit illū libertas quam appetijt: qꝛ nūcoīo nō timēs oībꝰ penis ſb̓iacet: qͥ elemētꝭ qͦꝫ ſuꝑeſſe pot̓at: ſi vnū quē debuit timere voluiſſet.Unū vtiqꝫ timēs oīa poſſideret: qͥ nūc vnū nōtimēs oīa ꝑdidit. Factꝰ ē gͦ vt nullū timerꝫ: nullū .ſ. qꝛ nec deū. Sꝫ hͦ ꝙ paſſurus ē metuit: cuivtiqꝫ feliciꝰ eēt timēdo vitare ſupplicia: qͣꝫ nō timēdo pati. Et qꝛ ius q̄ſite ptātꝭ nō obtinuit: qͣſiqd̓dā ſuꝑbie ſue remediū inſaniā inſenſibilitatꝭinuēit. Cuiꝰ adhuc ſuꝑbia ſtudioſe deſcribit̉ cūſb̓dit. Ome ſb̓lime videt .i. oēs qͣſi infra ſe poſitos de ſb̓limi reſpicit: qꝛ dū ꝑ intētōem ꝯͣ auctorē nitit̉ eſtimare ſibi quēlibet ſil̓em dedignaturQd̓ aꝑte etiā mēbris eiꝰ ꝯgruit: qꝛ oēs in qui ꝑtimore cordis elati: oēs quos cernūt ſuꝑbie faſtu deſpiciūt. Et ſi quādo foris venerant̉ intustn̄ ⁊ ſecreto cordis vbi apud ſe ſua putatōe magni ſunt: oīm ſibi vitā meritūqꝫ poſtponūt: cōtra quos ꝑ ꝓph̓aꝫ dr̄. Ue qui ſapiētes eſtis inoculis veſtris: ⁊ corā vobiſmetip̄is prudentes.