.XIIII.Titulus

aſcēfura erat de abyſſo ⁊ ibi in interitū ⁊ mirabant̉ omēs inhabitātes terrā: vidētes beſtiaꝫ q̄erat ⁊ nō eſt ⁊cͣ. Et de pilato cū chriſtus ei nonrn̄deret ad ea que ſibi falſo obijciebant̉ a iudeisdicit̉ math. xxvij. ꝙ mirabat̉ preſes de eius taciturnitate: quaſi dep̄hendēs innocētiā ⁊ patientiā eius ⁊ diſcernēs dimittēdū. Sed cū audiuitiudeos: dicētes. Si hūc dimittis nō es amicusceſaris: tūc magis timuit Ioā. xx. timuit enimdiſplicere imꝑatori terreno: ⁊ ꝓpterea dedit īiquā ſentētiā. ¶ De verecūdia ⁊ erubeſcentia q̄fręquēter ſumūtur alteꝝ ꝓ altero: licꝫ differāt:vt dictū eſt. Beatꝰ ambro. ait. Uerecūdia ingenuos ꝓdit natales di. lxxxvi. Nō ſatis. pͣs. xliijTota die verecūdia mea coram me eſt: ſcilꝫ decōmiſſis peccatis. Et iob. Si erubui peccatamea in cōſpectu populi cōfiteri: qd̓ intelligēdūeſt de his que publica ſunt: ⁊ in iudicio dicēda.Erubeſcētia qͥdē eſt timor de turpi cōmittēdo.Uerecūdia de cōmiſſo vt dictū eſt. Cuꝫ igiturquis ita erubeſcit de aliquo bono opere faciendo timens irrideri vel minus reputari bonusvel ſapiens: vt ꝓpter hoc bonū ipſum dimittatvtiqꝫ peccat. Sicut multi erubeſcūt vlderi face̓ꝯfeſſionē. Ul̓ interrogare que ignorāt ⁊ addifcere: vel predicare vel reprehende̓ cū debēt: dicere in cōfeſſiōe integre peccata turpia ⁊ hmōi:ꝯtra quos dicitur Luce ix. Qui me erubuerit⁊ ẜmones meos: hunc filius hoīs erubeſcet coraꝫ angeliſdei. Et beatus Auguſti. de pe. diſtī.v. c. i. Caueat peccator ne verecūdia ductus diuidat cōfeſſionem: hoc enim eſt ad hypocriſimtendere ⁊ ſemper venia carere. Econtra de hiſqui non erubeſcūt peccare dicit̉ Hiere. iij. frōsmeretricis facta eſt tibi: erubeſcere neſciſti. Etiterū. Cōfeſſione nō ſūt cōfuſi ⁊ erubeſcere neſcierūt. Hinc. b. Bernar. in ſermone. O nimiainſania hominū: pudet ſordes abſtergere: nonpudꝫ contrahere: pudet ablui. ſcilicꝫ per cōfeſſionē: ⁊ non pudet inquinare. Abſtergit̉ caligacōtemnitur anima. Multum autē ualet verecundia in cōfeſſiōe: ſi tamen habeatur prncipaliter reſpectus ad dei offenſam: ⁊ nō tātum adreſpectum perſone audiētis. Unde ⁊ quantoperſone ad cuius cōſpectum magis crubeſcitconfitetur: tanto maiorē inde fructum ꝯſequitur: ſe ipſum vincendo ad totum exprimenduꝫUnde. b. Auguſti. de. peni. di. v. c. i. ait. Quōiam erubeſcentia magna eſt pena: fit dignus uenia qui pro chriſto erubeſcit. ſilicet confitendopeccata. ¶ De ſegnitie q̄ ideꝫ eſt qd̓ pigritia ꝓpter quam quis tradit vel ſe ſubtrahit ab oꝑebono: timendo laborē nimium: vel deficientiaꝫin eo: ⁊ cōmuniter in defectū vitij ſumitur. Un̄de ⁊ Mathe. xxv. dicitur de ſeruo malo et pigro qui talentum ſibi cōmiſſum ad negociāduꝫnō expoſuit exercitio: timēs ne illud perderet

condemnatus fuit: nec acceptatā eſt excuſatioeius cū dixit. Ecce talentū quod habui in ſudario repoſitū. Timui .n. te: quia homo auſteruses .ſ. ne illud amitterē illud exponēdo: ⁊ tu exigere velles amiſſuꝫ. Contra huius ſegnitiemſeu pigritiā multū inuehit̉ Salomon in ꝓuer.vi. vſqꝫ quo piger dormis quādo ꝯſurges a ſōnō tuo. Et iteꝝ dicit piger. Leo eſt in via occidendus ſum: ⁊ huiuſmōi ſancti tamē viri vtumtur in bonū iſta ſegnitie videlicꝫ ſubtrahentesſe ab aliquibus oꝑbus: ⁊ ſi in ſe bonis tamenꝑiculoſis ⁊ diſtractiuis: ⁊ honorē ⁊ laudē continentibus timentibꝰ non deficere in eis ⁊ deumoffendere: ſicut beatus Grego. papa. Ambro.Augu. Martinus. cū fuerūt vocati ad p̄laturā ⁊ preſulatū: demū videntes ſe a dn̄o vocariacquieuerūt. Exemplū etiā in Moyſe cū dn̄svoluit eū ad pharaonē mittere ⁊ ſe excuſauit.Exo. ij. Et in hie remia dū dn̄s miſit eū ad predicanduꝫ ſe excuſauit hiere .i. timens ẜm Gre.amittere ex hoc lucra ꝯtemplationis: tandemvterqꝫ obediuit. In malū aūt vtunt̉ tali ſegnitie prelati: quādo ex timore ſe ſb̓trahūt vel tardant debita reprehenſionē. vn̄ beatus Augu.Cū eis ꝑ quos eccleſia regit̉ adeſt pace ſaluapoteſtas diſcipline aduerſus improbos ⁊ nepharios exercēde: tūc neqꝫ ſecordia neqꝫ ſegnitia dormiamus: ſꝫ aculeis p̄ceptoꝝ que ad ſeueritatē cohertōis pertinēt excitandi ſumus: necpatiētie nomīe torpeſcamꝰ: nec obtentu diligētie ſeuiamꝰ hec ille. xiij. q. iiij. Quidā. §. III.Notandum autemdicat̉ de iuſto. ꝓuer. xxviij. Iuſtus quaſi leoconfidit. Et de leone cui aſſimilat̉ iuſtus dicat̉ꝓuer. xxx. Leo fortiſſimus beſtiaꝝ: ad nulliuspauebit occurſuꝫ: tamē ẜm naturales ⁊ Iſido.ſeptem ſunt que leo naturaliter timet .ſ. ſtrepitum rotarum: Ignem: Quoddam animal qd̓dicitur lazaym a cuius ferocitate nulla beſtiapoteſt eſſe tuta. Item quoddā aliud animal qd̓dicit̉ leoro filius: de cuius carnibus comedensleo toxicat̉ a venatoribus ⁊ occiditur leo. vnd̓illud animal maxime odiunt leones: ⁊ ſi poſſūtipſum inuenire occidunt quia paruū eſt: nec tn̄inde guſtant. Quinto timet leo ingenia ⁊ artificia venatoꝝ: vt pedicas: cordas: ⁊ huiuſmōi:⁊ ideo cauda delet veſtigia ſua ne inuenianturvie eius vbi ei parent̉ laquei. Sexto timet leocuſtodis ſui flagella cum .ſ. eſt paruus. Ducitenim cuſtos eius ſecū catulum quem verberatetiam innoxium in preſentia leonis vt diſcat timere. Septimū qd̓ timet leo eſt ſtrata publicaIta ⁊ electi dei: licet non timeant timore mundano: humano vel etiā ſeruili quecūqꝫ grauia:vt a veritate recedant: timēt tamē ⁊ timoreꝫ naturalē qui eſt de malo futuro cōuertunt: vtunt̉