.XIIII.Titulus

cantuarienſis: nō timens mortē ſibi cōminataꝫ⁊ tandem illatam. Et. b. ambro. nō acquieſcensimperatori in dando ei vnam eccleſia ꝓ arrianis hereticis: vt pꝫ. xxiij. q. viij. Cōuenior. ꝓhibens theodoſium ab ingreſſu eccleſie ꝓpter homicidia ꝓcurata. vt. ij. q. iij. Cuꝫ apud theſſalonicam. Et ex hiꝰ timore carnali p̄latoruꝫ multamala ſequūt̉ in eis ⁊ ouibus. Hinc. b. grego. inpaſtorali. Sepe rectores improuidi humanaꝫgrām amittere formidantes: loqui libere rectaꝑtimeſcūt: ⁊ iuxta veritatis vocem nō iā gregꝭcuſtodie paſtoꝝ ſtudio: ſed mercinarioruꝫ vicedeſeruiūt ⁊cͣ. di. xliij. ſit rector. Hinc ⁊ nicolauspapa ait. di. e. Diſpēſatio celeſtis ſeminis nob̓cōmiſſa eſt: ve ſi tacuerimꝰ: ve ſi nō ſparſerimꝰꝘ cum vas electōis formidet ⁊ clamet: quātomagis cuilibet exiguo metuendū eſt. Nō ergotimendū ne dicat̉. Illic trepidauerūt tīore ⁊cͣ.Cap. iiij.¶ De timore naturali.Ertius timor eſtnaturalis. Cōuenientius pͥmo debꝫponi. tum qꝛ cōmunior eſt nō ſolumoībus hōibus ineſt: ſed etiā in brutis. nam paſſiones ſunt ſubiti motus excitati in ꝑte ſenſitiua: quā habemus cōmunē cū irrationabilibusſed ꝑfectior eſt quod etiā patet ad ſenſuꝫ. Naꝫfit eis cōminatio verbeꝝ ⁊ huiuſmodi: vt timētes fugiūt. Tum etiā: qꝛ in alijs timoris ſpēbꝰreꝑit̉ virtꝰ vel viciū in actuali: ſꝫ nō in tali motunaturali: cum nō excedit̉ limites ſuos. Paſſiōibus enī nec laudabiles nec vituꝑabiles ſumusẜm ph̓m li. ethicoꝝ. Et ratio eſt: qꝛ non ſunt innoſtra ptāte: ſed p̄ueniūt iudiciū rōis ſubito: etideo nec eis meremur vel demeremur. de hoctimore pōt intelligi illud p̄s. ij. Seruite dn̄o intimore ⁊ exultate ei cū tremore: quū timorē naͣlem habeatis vt alias paſſiōes nec vitare poteſtis: vt tales motꝰ nō ſuſtineatꝭ: quū mala mētioccurrūt vt parata: ita tamen timeatis vt dn̄oſeruiatis: nec ꝓpter vitāda illa mala a domino⁊ eius obediētia recedatꝭ: ⁊ ita tremeatis in aduerſis ꝙ rōe exultetis in dn̄o. Uel ſic ita ſeruiatis dn̄o timēdo eius punitiōem: ne ſit ſeruilistalis timor: vt ꝓpter euitandā ſolū punitōnemſeruiatis ei ſed exultate .i. amore ⁊ cuꝫ gaudiobona ꝓpter eū faciat̉ cū tremore. reuerētie. Etqꝛ ſaluator noſter ſumpſit naͣm noſtrā hūanaꝫcū oībus ꝓpͥetatibus eius naͣlibus qͥ defectumnō importāt. Ideo ⁊ ip̄e timorē habuit naͣlemẜm illud Math. xxvi. Cepit ieſus tedere ⁊ pauere ⁊ meſtus eſſe. In hoc tn̄ differētia fuit int̓ip̄m ⁊ nos. qꝛ cū paſito timoris vel alia exurgitin nobis fortiter: obūbrat aliquātulū lumē rōiset obſcurat: quod in chriſto nō fuit ſed ſemꝑ rō

ſeueriſſima. In aīabus ſeꝑatis dr̄ eſſe timor ẜꝫillud virgilij. Hinc metuunt: cupiūt: gaudentqꝫdolentqꝫ. cū tn̄ ſenſitiuā nō habeāt: qꝛ affixa eſtorganis corꝑeis qͥbus caret: nō ꝙ ꝓpe ſint ī eisip̄e paſſiones cū alteratōe vt hic: ſed ſunt motꝰvolūtatis in eis ſimiles paſſiōibus modo ſuo.¶ Diuerſe aūt ⁊ auerſe opiniones fuerūt īterſtoicos ⁊ ꝑipateticos quorū pͥnceps ariſtoteles fuit. Nam ſtoici dicebāt timore ⁊ alias paſſiones nō cadere in animo ſapiētis: ſapiētē vocantes virtuoſum. Peripatetici aūt aſſerebāteos vtiqꝫ cadere in ſapiēte: ſed ab eis nō deduci .i. nō vinci: nec a v̓tute diſcedere. b. augu. aūtli. ix. de ciui. dei. c. v. dicit. ꝙ iſta ꝯtrarietas eratmagis verbalis qͣꝫ realis. Nam ꝙ ſtoici dicebant nō cadere timorem ⁊ alias paſſiōes in aīovirtuoſi: nō intelligebāt de pͥmis motibꝰ paſſionū: ſed de dominio earū ſuꝑ rōem .i. ꝙ vincūt̉ apaſſiōibus. Et ꝙ ꝑipatetici dicerēt cadere easin mēte virtuoſi: nō intelligebāt de dominio earū in mēte ſed de pͥmis motibus eoꝝ: ꝓpͥus tn̄loq̄bant̉ ꝑipatetici. Et ꝙ ſic intelligerent ſtoiciponit. b. augu. exēplū cuiuſdā ph̓i ſtoici. Quicum pluribus alijs ꝑ mare nauigaret: tēpeſtate valida exorta ⁊ ꝑiculoſa: ph̓us ille totus expalluit ex timore ꝑiculū cernēs. Cūqꝫ ceſſaſſettempeſtas mox vt ſecuritas p̄buit colloquēdivel garriēdi locū quidā ex illis quos nauis illaportabat: diues ⁊ luxurioſus cepit illudē ph̓millū ſtoicū: eo ꝙ extimuiſſet ⁊ palluiſſet in ea tēpeſtate cū ip̄e diues māſiſſet intrepidus. At ille ariſtippi ſocratici reſpōſuꝫ rettulit. Qui cūin re ſimili eadem verba ab hoīe ſimili audiſſetreſpondit illū merito ꝓ anima neqͥſſimi nebulonis non fuiſſe ſollicitū: ſe aūt ꝓ ariſtippi aīa timere debuiſſe: illoqꝫ depulſo agelliꝰ qui nigabat cū eis q̄ſiuit ab ipſo ph̓o de cā pallorcū ſtoici aſſerat timorē ⁊ alias paſſiones nō cadere in animo ſapiētis. Tunc ph̓us ꝓdidit deſarcinula ſua libꝝ epitecti ſtoici in quo erāt decreta ſenonis ⁊ criſippi qͥ fuerūt principes ſtoicoꝝ: in quo habebat̉ non eſſe in poteſtate hoīsfantaſias. Utrū ⁊ qn̄ veniant in aīo: ⁊ ex terribilibus fantaſijs neceſſe eſt aīm moueri itpauliſper expaueſcat metu: vl̓ triſticia ꝯͣhatanqͣꝫ his paſſionibus p̄uenientibus rōis officiū ſed non aſſentiri eis: hoc .n. volūt eſſe in poteſtate noſtra .ſ. aſſentire vel diſſentire ratione.Idqꝫ eſſe differētie inter ſapientē ⁊ inſipienteꝫꝙ ſapiēs non cedit ⁊ aſſentit paſſionibꝰ: ſed inſipiens .i. malus aſſentit: recedēs .ſ. a virtute perpaſſionem timoris vel alias. hec. b. Aug. ix. li.de ciui. dei. c. v.onit autem damaſ.ſex ſpēs timoris .ſ. ſegnitiē: erubeſcētiā: verecūdiā: admiratōem: ſtuporē: ⁊ agoniā: adde. vij. qͥ