.XIIII.Titulus
hic affliget̉ patiēter ferēdo: ⁊ ſe ad deū in paſſionibꝰ ꝯuertēdo nō affliget̉ in alia vita hic ſufficienter punitꝰ. Unde. b. hiero. ſuꝑ dicta aūcte ſivobis deꝰ rigidꝰ crudelis ⁊ cruētꝰ videt̉: qꝛ genus humanū diluuio d̓leuit. Sodomitas igne⁊ ſulphur̄ egyptios mari ſb̓merſerit: filios iſrl̓ſb̓ſtrauerit in deſerto: ſcitote ideo ad pn̄s reddidiſſe ſupplicia: ne in eternū perirēt. xxiij. q. vQuia ergo. quod intelligat̉ de illis qui inter flagella ip̄a ꝯpūcti ſunt: ⁊ ad pnīam reuerſi. Nonergo timēde pene corꝑis tꝑales: q̄ breues ⁊ tenues ſunt reſpectiue: ſꝫ eternales. Et hoc ē qd̓dn̄s noſter iubebat attēdere: dicēs Mathe. xTimete eū qui pōt aīam ⁊ corpꝰ in gehēnā ꝑde̓Narrat̉ in li. de. vij. donis. ꝙ cuꝫ pater familiasiaceret mortuꝰ dū ei pararēt̉ exequie: circa mediā noctē ſurgēs terruit oēs qui aderāt: et vadens ad eccleſiā: gratias deo egit de ſui reſuſcitatōe: reuerſuſqꝫ domū oīa bona ſua ī tres partes diuiſit: vnā vxori: aliā filijs: tertiā pauꝑibꝰdiſtribuit. Et ad heremū ꝑgens: cellā iuxta fluuium aque gelide ꝯſtruxit. Et cuꝫ frigus eratveſtitꝰ in illuꝫ fluuiū ſe iactabat: ⁊ vſqꝫ quaſi advite extrema morā ibi trahēs: egreſſus in aquācalidiſſimā introibat: ſic frequentiſſime ꝑ hunc⁊ alios modos ſe crucians. Et cuꝫ ab alijs ſuꝑhis argueret̉ de indiſcretōe ⁊ ſuiip̄iꝰ occiſione.Reſpondebat: ſi aſpexiſſetis que ego vidi: maiora hoꝝ faceret̉ꝭ. Dixit eī ꝙ egreſſus de corꝑeſpūs ductꝰ fuit a quodā viro lucido .ſ. angelo īvallē maxīe longitudinis ⁊ latitudinis. Cuiusvnū latus erat plenū flāmis feruētibus: aliudplenū gelū ⁊ gradine furētibus. Eratqꝫ vtrūqꝫlatꝰ plenū aīabus trāſeuntibꝰ de flāma ignis adfrigus intēſum. Ad quod facit illud iob. xxiiij.Tranſibūt ab aquis niuiū ad calorem nimiumPoſtea duxit eū ꝑ tenebraſdēſiſſimas: viditqꝫglobos igniū de baratro aſcēdētiū: aīaſqꝫ indeaſcēdētes ⁊ reincedētes in modū fauillaꝝ: ⁊ fetorē ſenſit inde exalāteꝫ: intolerabilē fletū audiuit ⁊ eiulatū incōꝑabilē: ⁊ teterrimoſdemonesforcipes ⁊ fuſcinulas igneas hn̄tes: ⁊ euꝫ caꝑevoluerūt: ⁊ in ignē illū ꝓucere. Sed ille lucidꝰqui eū duxerat demonibꝰ imꝑauit ne eū contingerēt: qꝛ dn̄s mādauerat eū ad corpus reduci:vt ſi vellet pnīam ageret de p̄teritis. Sin aūtad loca illa deuenirꝫ. Reuerſus ergo ad corpꝰqꝛ recolo q̄ vidi: nō timeo iſtas penas corꝑeasvt euadā eternas. Sil̓e factū narrat venerabil̓beda in geſtis angloꝝ li. v. c. xiij. Et illū virumvocat drūghelinū: ⁊ refert hoc accidiſſe. Annodomini. ſexingenteſimoprimo. .§. IIII.Quarto timor humanus eſt euitādus ꝓpter carnis hoſtilē ꝯͣrietatēdebilitādā: nō timet quis illud vnde hoſtis debilitat̉ eiꝰ: ſꝫ vnde fortificat̉. Caro aūt ē hoſtis
aīe ẜm illud gala. v. Caro cōcupiſcit aduerſusſpm̄ adeo: vt eū ad mortē eternā inducat. Propter qd̓ idē apl̓us ait ad ro. vij. Uideo aliā legem in mēbris meis: repugnatē legi mentꝭ mee⁊ captiuū me ducēteꝫ ⁊cͣ Infelix ego hō: qͥs meliberabit de corꝑe mortꝭ huius .i. de corꝑe cuiꝰcōcupiſcētia que ē lex mēbroꝝ ſenſualitas: inclinās ad delectabilia ⁊ horrēs grauia: ⁊ ꝑ hoc debellās cōtra rōem qͥ ē lex mētꝭ: q̄rit eā ſuffocare.Et ad idē dicebat ꝓph̓a micheas. c. vij. Inimici hoīs domeſtici eiꝰ. Hi ſunt domeſtici noſtriqͥnqꝫ ſenſus: ſignati ẜꝫ chryẜ. ꝑ qͥnqꝫ fratres diuitis epulōis: ſecū cruciādos ī īferno. Quātoaūt ſunt magꝭ domeſtici: tāto ſūt ꝑiculoſiores.nulla enī peior peſtis ad nocēdū: qͣꝫ familiarisinimicꝰ inqͥt boeciꝰ de ꝯſolatōe. Hinc ⁊. b. ābro.in lib. de pe. tractans illud p̄s. Quomodo cātabimꝰ caticū dn̄i in terra aliena: dicit. Si caromēti repugnat: nec ſubdita eſt animi gubernaculo: ⁊ mētis imꝑio aliena terra ē: q̄ niſi domatur cultoris exercitio: fructꝰ nō pōt charitatispnīe ⁊ pacis afferre. hec ille. Et ſic īpedit caroaliena .i. repugnās mēti: ꝙ nō aꝑte ⁊ lete cātet̉cāticū dn̄i .i. fiāt bona oꝑa. de pe. di. iij. In ſabus obſeruādū aūt qd̓ ibi ſb̓dit. b. ambro. violicet. ſane cū caro repugnat: mens ad deū ſꝑd̓ꝫeē intēta: vt ſcꝫ timore eiꝰ abijciat̉ timor carnal̓Cū igit̉ caro affligit̉ ⁊ torquet̉ inimicꝰ nr̄ debilitat̉: ꝓpterea dicebat apl̓us. ij. corin. ij. Cū eīminfirmor: tūc fortior ſum ⁊ potēs .ſ. ſpū. Quodetiā ꝯfirmat. b. ambro. dicens. Qd̓ nocet corꝑiiuuat ſpm̄ de pe. di. i. Pōt fieri. Hec intelligesquidā ſanctꝰ abbas: vt legit̉ in lib. de. vij. donisCū lumē oculorum amiſiſſet ait. Gratias agodeo meo: qui me vīdicauit de aduerſario meoſcꝫ corꝑe: qui mihi ſolebat tot mala inferre periſtos duos ꝓditores ⁊ raptores oculos meos.Dicit̉ enī tren̄. iij. oculꝰ meꝰ dep̄datꝰ ē aīaꝫ meā.De beato etiā frāciſco legit̉: ꝙ cū in oratōe manerꝫ vidit cateruas demonū ſuꝑ domū diſcurrētes cū ſtrepitu tanqͣꝫ ei nocere volētes. Quicōcitꝰ exiēs ⁊ crucis ſignū ſibi impͥmens dixit.Ex ꝑte oīpotētis dei vobis dico demones: vtqͥcquid vobis ꝑmiſſuꝫ eſt faciatis in meo corpore. Omnia .n. libent̓ ſuſtinebo: qꝛ cū maioreinimicū nō habeā corpore vindicabitis me deaduerſario: dū in ipſo vice mea exercebitis vltionē qui cōfuſi diſparuerūt. Ex quo igit̉ ꝑ infirmitates ⁊ afflictōes corꝑis debilitat̉ ip̄m qͥ ēinimicus nr̄ ⁊ ꝑ mortē occidit̉: nō ē timēdū carnalit̓: vt ꝑ hoc deuiet̉ a bono.Quinto timor carna eare frenādus propter veritatē clarius intuendaph̓s in li. ethi. ponit ſummā hoīs felicitatē cōſiſtere in actu ſup̄me potētie que eſt intellectuserga nobiliſſimū obiectū qd̓ eſt deus .i. in ſpecū