Capitulum. III.
dci voluntaPrimo propteteꝫ cui nosdebemus ꝯformare nec ei poſſumus reſiſtere.Niuo ego ait dn̄s per Iſa. qꝛ ꝯſiliū meū ſtabit⁊ oīs volūtas mea fiet. fit volūtas dei ſemꝑ velde nobis ſine merito noſtro ⁊ vtilitate: cū .ſ. nōconcordamꝰ cū beneplacito ſuo. A nobis ⁊ cūmerito noſtro qn̄ ꝯfortamus nos cū ea. Sedmors ⁊ vita a dn̄o deo inqͥt ſapiēs. i. Eccle. i. devolūtate ⁊ oꝑatiōe eius. Ego occidam ait ipſePrut̓. xxxij. ⁊ ego viuere faciā: ꝑcutiā .ſ. īfirmitate: ⁊ ego ſanabo ⁊ non ē qui de manu mea poſſit eruere. Et ſicut terminꝰ eſt prefixꝰ a dei volūtate de vita ⁊ morte homīs: ẜm illud. b. Iobij. Conſtituiſti terminos eiꝰ qui p̄teriri nonterūt: ita ⁊ de ſanitate ⁊ infirmitate. Nec dialus qui habꝫ maximā poteſtatē ſupra corꝑainferiora: potuit graui vlcere ip̄m ꝑcutere iobicētiatus a domino: qͥnimmo nec in gregeoꝝ intrare ⁊ vexare: niſi de volūtate domi: vt habet̉ Math. viij. Timere ergo morteꝫvel alia affligētia corpus: vt per hoc quis deūoffendit eſt agere cōtra voluntatē dei: que ſaniſſima ⁊ iuſtiſſima eſt. Unde Cypria. Quampoſterū quāqꝫ ꝑuerſum eſt: vt cum dei voluntatem fieri poſtulemus .ſ. in oratōne dominicacum euocat nos de hͦ ſeculo ⁊ accerſit: nō ſtatiꝫvoluntatis eiꝰ imꝑio ꝑeamꝰ: obnitimur ⁊ reluctamur: ⁊ ꝑuicaciū more ſeruoꝝ an̄ ꝯſpectū domini cū triſticia ⁊ merore ꝑducimur exeunteshinc neceſſitatꝭ vīculo: nō volūtatꝭ obſeqͥo: ⁊ volumꝰ ab eo p̄mijs celeſtibꝰ honorari ad quē venimus inuiti. xiij. q. ij. Propt̓ iſtū ergo timorētenebre ꝯtexerūt nos: quia multa mala fiūt adiſta euadēda. Sꝫ vt ait petrꝰ in pͥma canonicac. iij. Si qͥd patimini ꝓpt̓ iuſticia beati. Tiorēui eoꝝ .ſ. qͥ inferūt vob̓ moleſtias ne timueritꝭ:ſꝫ ſanctificate deū in cordibꝰ vrīs.Secūdo timor humanus ⁊ carnalis eſt abijciēdꝰ ꝓpter dei fidelē largitatē. ꝓmittit eī largā remuneratōeꝫ: ſuſtinetibꝰ ꝯſtant̉ afflictōes carnis: ⁊ mortē ip̄am ꝓpt̓eū. Qui enī odit aīam ſuā in hͦ mūdo: ait: ip̄e invita eternā cuſtodit eā Io. xij. Odit aūt quislīam ſuā in hoc mūdo .i. ẜm vitā mūdialē ⁊ crininalē: qui carnē affligit: nec cruciatꝰ abhorret⁊ mortē nō timet: vt ꝓpterea vitāda a v̓tute recedat: ⁊ iſte ꝑuenit ad vitā eternā ⁊ glorioſam.Expectamꝰ: ait apl̓us ad phil̓. iij. ſaluatorē nr̄ꝫdn̄m ieſum chriſtū: qͥ reformauit corpꝰ hūilitatꝭnr̄e .i. deiectū afflictū ⁊ humiliatū corꝑi claritatis ſue .i. corꝑi ſuo gl̓ioſo. Nec defice̓ pōt a promiſſione. qꝛ vr̄ ait psͣ. cxliiij. Fidel̓ deꝰ .i. veraxin oībꝰ v̓bis ſuis: ſoluēs ⁊ implēs ꝓculdubio q̄ꝑ̄miſit: ⁊ ml̓to largiꝰ ⁊ abūdatiꝰ qͣꝫ meruerimꝰ.Nō enī ſunt ꝯdigne paſſiōes tꝑis huiꝰ ad futu
rā gloriā q̄ reuelabit̉ in nobis. Ad Roma. viij.Suꝑ quo v̓bo ait. b. aug. in ẜmone. fremat mūdus: ſeuiet mūdꝰ: corruſcet armis: increpet linguis: quid faciet ad id qd̓ accepturi ſumꝰ. q. d.nihil ē oīs cruciatꝰ corꝑis reſpc̄u future glorieHac ꝯſideratōe ꝑmotꝰ vnꝰ ex ſeptē cū mr̄e ſubantiocho paſſis: nec legē dei etiā in minimis ceremonijs trāſgrederet̉ linguā poſtulatus vt eiabſcideret̉: aiebat. E celo iſta poſſideo: et nunchec ip̄a .ſ. mēbra ꝓpter dei leges deſpicio: qꝛ abeo ip̄a me recepturū ſpero. Sꝫ et mr̄ eoꝝ iamſex filijs corā ea mēbratī trūcatis timēs de. vij.adhuc ſuꝑſtite ⁊ adoleſcētiori: nō de morte corporis ſꝫ aīe: ad tolerātiā mortꝭ aīauit: dicēs. Peto nate vt aſpicias ad celū ⁊ ad terrā: ⁊ ad oīa q̄in eis ſunt: ⁊ intelligas qꝛ ex nihilo fecit ea deꝰ⁊ hoīm genꝰ: ⁊ ita fiet vt nō timeas carnificemiſtū: ſꝫ dignꝰ tuis fratribꝰ effectꝰ te in illa miſeratione recipiā. ij. mach. vij. Sic ⁊ inuictꝰ martyrchriſti vincētiꝰ cū torq̄ret̉ ⁊ gͣuiora adhuc ei cōminarēt̉ tormēta ad datianū tyrānū aiebat. Ovenenoſa diaboli lingua: tormēta tua nō timeoſꝫ hͦ ſolū valde metua: q̄ te f. ngꝭ mihi velle miſereri .ſ. parcēdo ⁊ a tormētꝭ ceſſando: ſi ſacrificauero dijs tuis. Nolo gl̓iaꝫ meā minuas: minuendo aliqͥd de ſupplicijs. Ita ⁊ moyſes inquitapl̓us ad heb. xi. magꝭ elegit affligi cū populodei: qͣꝫ tꝑalis pcc̄i hr̄e iocūditatē: aſpiciebat enīin remunerationē. Fide reliquit egyptū nō veritꝰ aīoſitatē regꝭ: inuiſibilē enī tanqͣꝫ vidēs ſuſtinuit. Non ergo timēdū..§. III.ertio eſt timor carnalis abijciēdꝰ ob euitādā dei ſeueritatē. Ex dictamine rōis naͣlis eſt illud eſopi. Ferre minora volo: ne grauiora ferā. potiꝰ qͥs eligꝫ vna diein carcere affligi: qͣꝫ ꝑ annū. potiꝰ amiſſionē reꝝqͣꝫ vite. magis abſciſionē manꝰ: qͣꝫ capitꝭ: vnde ⁊manū parat ad vitādū ꝑcuſſiōeꝫ capitꝭ. Cū aūtdiuina iuſticia nullū malū ꝑmittat impunitū: ⁊ſine ꝯꝑatōe in futuro etiā ī purgatorio neduꝫ īinferno qͥs acerbiꝰ affligat̉: etiā ꝓ venialibus qͣꝫquacūqꝫ in pn̄ti vita pena corꝑali. Eſt eīm inqͥt.b. aug. ille ignis purgatorij miro modo gͣuis:excedit enī oēm penā quā hic aliqͥs paſſus ē depe. di. vij. ideo nō eſt timēdū ſꝫ eligēdū ⁊ optandū corpꝰ hic affligi ꝑ ieiunia: vigilias: ꝑegrinationes: infirmitates ⁊ cruciatꝰ: qͣꝫ illic reẜuare:vel deū ꝓpter timorē huiꝰ offendere. Qui timꝫpruinā veniet ſuꝑ eū nix: dicit̉ iob. vi. ideſt qͥ tinet penas tēꝑales: et ꝓpter hͦ abſtinet a bonisoꝑbꝰ penalibꝰ: incidet ī futuras q̇ gͣuiores ſūt.Et vt dicit̉ apoc. xviij. Quātū ſe glorificauit ⁊in delitijs .ſ. corꝑis fuit: tantū date ei tormētū ⁊luctū. Ecōtra nō iudicabit deꝰ bis in idip̄m ī tribulatōe naū .i. ẜm aliā trāſlatōem ꝓ qͦ nr̄a que ēHiero. dicit. Nō ꝯſurgēt duplex tribulatio .i. qͥ