Titulus. XIIII.

Septimo nō eſt timēdū amittere tꝑalia: qꝛ nociua. Quis .n. ille quitimeat amittere que ſibi nocent: certe nullus:immo optat talia ab eo remoueri. Sed tꝑaliaplurimū nocumēti inferūt aīe ⁊ corꝑi. Naꝫ vtdicit in ꝓu̓. Diuitie cōgregare eſt malū dominiſui. De ml̓tis quotidie audimus ꝙ occidunt̉ violenter a ſeruis ſuis: vel ſubditis ſuis vt haberēt diuitias eoꝝ vel dn̄iuꝫ. Tales ſemꝑ manētin timore qui nō paꝝ cruciat eos ne talia amittant. Unde Dionyſius tyrānnꝰ ſicilie: cū qͥdāamicus ſuus laudaret eū de diuitijs ⁊ potētiabeatū dicēdo. Ille voluit per exemplum oſtendere ei infelicit̓atem ſuam ex continuo timoreſuo. Inuitauit enī illū ad prandendū ſecū ⁊ ordinauit ꝙ ſuꝑ caput eius vbi reſidere habebatin conuiuio amicus ille gladius acutiſſimꝰ pēderet filo eneo ſubtiliſſimo qͥ non videret̉ ligatus ex ſolario affixo. Cūqꝫ ille loco p̄dicto ī cōuiuio locatus fuiſſet ex iuſſiōe tyrāni ⁊ gladiūaſpexiſſet pendentē ſuꝑ eū: epulis varijs ⁊ exqͥſitis appoſitis: vix ille cibū ſumebat cū maxīaanxietate timens ne momēto ad momentū gladius caput eius impeteret: videbant̉qͣꝫ ei milleanni vt ꝯuiuiū ita ſolēne finiret̉ vt ꝑiculū euaderet inde recedens: finito itaqꝫ ꝯuiuio ſurgentibus illis e menſa: interrogauit tyrānus quar̄ita triſtis ⁊ anxius ⁊ non letus fuerat epulatōetam ſolēni. Aſſignauit ille cauſā .ſ. timorē caſusgladij ⁊ ſue inde mortis. Qui dixit: tu ita timuiſti vnius gladij periculū: quantū ergo ego timere debeo qui habeo nō vnū ſed multos gladios ſupra me? Quomodo ergo me dicis beatum qui dego in tāta anxietate timoris? Et cūmulta iſte tyrannus egiſſet ad vitandū ꝑiculaamiſſionis temꝑaliū: vt de nullo ꝯfiteret̉: tādēea amiſit ⁊ ad inopiā deuenit. Ultra mala ⁊ afflictionem huius vite ī tēporalibus tādem deducūt ad penas eternas propter abuſum eorūUnde Iacobi. v. Agite nūc diuites: vllulate īmiſerijs qͥ aduenerūt vob̓: diuitie veſtre putrefacte ſūt ⁊c̄: q̄ ibi hēs. Et Luc. vi. Ue vobis diuitibꝰ qui hic habetis cōſolatiōem veſtrā. Ueimportat dānatiōem eternā ſecūduꝫ. b. Hiero.Illic gͦ terpidauerūt tīor̄ mūdano ubi nō erattimor. Et ꝙ tēporalia iſta noceant aīme ⁊ corpori: oſtēdit. b. Amb. dicēs. Om̄s cupidi: om̄squari: gieſi leprā cū diuitijs ſuis poſſidēt: ⁊ male q̄ſita mercede: nō tā patrimōij facultatem qͣꝫtheſaurū criminū ꝯgregauerūt et̓no cruciatu⁊ breui fructu hec ille .i. q. i. Cū ordīaret̉. Nocuerūt bōa tēꝑalia diuiti epuloni quo ad animāpoſt mortē. Nam quia dimiſit fratribus ſuisqͥ eis abutebant̉: augebat̉ ex hoc ei pena in inferno tanqͣꝫ occaſionē prebēti vitijs illoꝝ: ⁊ ꝓpt̓ea petebat ſaltē ad fr̄es ſuos mitti lazaꝝ: vt

eos admōeret abſtinere a vitijs ⁊ malo vſu tēporaliuꝫ: nō quia cōpateret̉ perditionē eorū ſꝫſibi ipſi ne augeretur pena. Illic ergo trepidauerūt mūdano tīore vbi nō erat timor: ideſt iuſta cauſa timoris: ſed ẜuanduꝫ eſt ꝙ tobias admonuit filium ſuum: dicēs. Noli timere fili miſcilicet timore iſto mūdano: pauperē qͥdē vitāgerimus: ſꝫ multa bōa habemus fi rimuerimꝰdeū ſcilicet timore qui ē donū ſpūs ſancti: ⁊ abſtinuerimꝰ ab omni peccato ⁊ facerimus beneTobie. c. iiij.¶ De timore carnali.cap. iij.Ecundus timordicitur humanus ſeu carnalis: quo..ſ. quis ita timꝫ incōmoda carnis vl̓etiā mortē ipſā: ꝙ deū offēdit mortaliter cōtraaliqd̓ preceptorū faciendo: vel venial̓r preterp̄cepta agēdo. Cōtra quē ait ſaluator Math.x. Nolite timere eos qͥ occidūt corpus: ⁊ poſthec nō habēt āplius qͥd faciāt. q. d. animā lede̓nō poſūt. ⁊ rationē aſſignat. b. Auguſti. qͣre eſtrepellēdus iſte timor: dicens. Timendo mortēcarnis tue: dabis morten aīe tue. Quāta vita ēcōfiteri chriſtuꝫ tanta mors eſt negare ipſū. xi.q. iij. Nō ſolū. Negatur autē chriſtus: nō ſoluꝫverbis negādo fidē chriſti: vel ſe eſſe chriſtianūſicut fecit Petrus cū timore mortis negauitſe eſſe chriſti diſcipulū. Math. iiij. ſed etiā fact.ſecūdum illud apoſtoli ad titū. i. c. cōfitēt̉ ſe noſce deū factis autē negāt .ſ. male operādo: ſicutfecit aaron qͥ populo iſrl̓ poſtulāti vt faceret eideos qui p̄cederēt eos ⁊ quos adorarēt: timēsne denegādo occiderēt eum: ſicut vt collegamſuū ſputis occiderāt: qͥa eos arguebat de tantaſtulticia vt dicūt hebrei: acquicuit eis: anulosaurium quos ei ad hoc obtulerāt in ignē proijciens lique fiēdos. Unde opera diaboli ſubitoformatus eſt vitulus aureꝰ quē adorauerunt.Exo. xxxij. Certe timor iſte humanꝰ mortale īeo fuit: vt oſtēdit Gratianꝰ de pe. di. ij. §. opponit̉. de iſto tīore carnali pōt intelligi illud pͣs.liiij. Formido mortꝭ cecidit ſuꝑ me timor ⁊ tremor venerunt ſuꝑ me: ⁊ ꝯtexerūt me tenebre.Formido mortis eſt p̄cipuus: qꝛ vt dicit ph̓s.Mors eſt vltimū terribiliū: timor ab intra qͦad alias penas ⁊ īfirmitates corꝑales: tremorab exͣ in mēbris qͥ manifeſtat interiorē. Et iſtaſunt peccatū: qn̄ veniūt ſuꝑ hoīeꝫ. vnde dic̄ ſuꝑme: hō aūt eſt hō ꝑ rōem. qn̄ igit̉ tātus eſt vt ſitſuꝑ hoīeꝫ .i. dn̄et̉ rōni: tūc eſt mortale ⁊ inde tenebre peccatoꝝ ꝯtegūt hoīem ⁊ obſcurāt: ſꝫ ſepte rōnibꝰ abijciendꝰ ē iſte timor carnalis q̇ vtpena carnis euitet̉ male agit̉.