Capitulum. II.

pauꝑtate ⁊ abrenūtiatōe omniū: ſꝫ quia hoc eſtinſtrumentū valde accōmodū veniēdi ad perfectionē: vt drterminat. b. tho. 2ª 2ᵉ. Quod etiaꝫfirmat venerabilis Io. caſſia. in coll̓. i. abbatismoyſi. Hoc etiā intellexerūt gentiles philoſovhi: qui vt magis liberi eſſent ad ſpeculatiōemveritatis tꝑalia iſta contempſerūt: ⁊ de ſocratedic̄. b. Hiero. xij. q. ij. gloria. Socrates ille theban homo quondā ditiſſimus: cum ad philoſophandū athenas ꝑgeret: maguū auri pondusabiecit: nec putauit ſe poſſe virtutes ſimul ⁊ diuitiaſ poſſidere. Nos ſuffarcinati auro chriſtūpauperē ſeqͥmur: ⁊ ſub pretextu helye pͥſtinisoperibꝰ incubātes: quomodo poſſumus alienafideliter diſtribuere: qui noſtra timide reſeruamus. Hec ille. Aliꝰ philoſophꝰ ni fallor: anaxagoras ad ſtudiū ſapiētie pergēs: in mare ꝓiecitpecunias quas habebat dicens. Abite male cupiditates: demergo vos ne demergar a vobishoc de pluribꝰ in genere refert lactātiꝰ in pͥncipio inſtit̉. Multo tamē ꝑfectiꝰ chriſticole iſtatꝑalia ⁊ delitias ⁊ diuitias ⁊ gloriā ꝯtēpſerūt timētes iſta habere nō illa ꝑdere. Nam ⁊ de. b.Antonio in vitis patrū legimus: ꝙ cum iret ꝑdeſertū: ⁊ in via rep̄ꝑiſſet maſſaꝫ veri auri: quapotuiſſet licite acciꝑe cum in theſauris nulliusde ꝓpinquo fuiſſet: ſed ꝓ derelicto eſſꝫ: fugit abea ſicut a facie ſerpētis timens ne a cupiditateeius traheret̉ effectus: ad montē pergēs: ſolitudinē querēs: vt honores vitaret: ⁊ noͣ delitias:ſed auſteritatē augeret: ita qui vult ad monteꝫcontēplatōis ⁊ ꝑfectōis aſcēdere: vt aptius ⁊ facilius agat: oportet ꝙ onera tꝑaliū dimittat: et⁊ ſurſum tendat. Nec ita timeat amittere tēporalia: vt ꝑdat vel minuat eterna: ſicut plurimifaciūt: qui illic trepidauerūt timore: vbi nō erattimor .i. ratio timēdi..§. LI.xto nō eſt timēdūtꝑalia amittere: quia obligatoria. Cuilibet enīnoſtrū dicturus eſt chriſtus in fine vite. Redde rōem villicatiōis tue .i. diſpenſatiōis circa tēporalia. Quod exp̄ſſe teſtatur. b. Aug. in librode paruulis ad petrū: dicēs. Homines qꝛ rōnales facti ſunt: de ſe ⁊ de omnibꝰ rebꝰ qͣs in vſumacceperūt vite pn̄tis: rōem reddituri ſunt deo.⁊ ꝓ ſuoꝝ actuū qualitate recipiēt penā aut gloriam. xv. q. i. §. Ex eo autē. Non ergo hꝫ quistimere temꝑalibus carere: cū ꝑ hoc deobligeta reddēda ratōe: in quo quilibet merito timeredebet: cum ſubtilis ſit illa examinatio: nec qͥcqͣiudicē ſuꝑnū poſſit latere: ⁊ ꝓ quolibet defectupena parata ſit. In parabola de talētis varijscommiſſis a domino ſeruis ſuis: vt cuꝫ eis negociādo ſuplucrarent̉ narrat̉ Math. xxv. ſeruus ille qͥ vnicū talentū acceꝑat: qͥa nō illud adlacrū expoſuit: ⁊ hoc ex timore ne illud amitte

ret: redargutus a domino eo priuatus condēnatꝰ fuit. Iſta tēꝑalia bona ⁊ diuitie ⁊ ptās ſeup̄latio ⁊ honores talentū a dn̄o datū ſunt: operante ſi ficito modo habent̉: vel ꝑmittente ſi indebite. Obligatꝰ eſt qui iſta habet ad reddēdaꝫrōem: quomodo his vſus fuerit. Etſi nō multiplicauerit videlicet virtuoſe ea diſponēdo: ⁊ ſicinde merita augēdo: ſed ocioſa tenuerit: nō dādo pauperibus: nō corrigēdo ⁊ inſtruēdo ſubditos: ſi poteſtatē habet nō dirigendo ad deuꝫintētionē in gloria ⁊ honoribus. Utiqꝫ his bonis priuatus demū cōdēnabit̉ ex neglectu ſuo:etiaꝫ ſi al̓s bonus videat̉ nō rapiēdo aliena: nōvſurpando officia: nō ambitioſe ea querendo.Et ꝓpter ea notabiliter dicit Greg. in homel̓.dicte euāgelice parabole de talētis. Hec lectioeuangelij cōſiderare nos ſollicite admonet̉: nenos qui plꝰ ceteris in hoc mudo accepiſſe aliquid cernimur: ab auctore mūdi inde grauiusiudicemur. Dum eīm augent̓ dona: rōnes etiācreſcūt donoꝝ .i. obligatiōes ad reddēdū rōemde vſu eoꝝ (ꝓpter quod dicit Grego. Quiſqͥsſacerdotiū: idē intellige de prelatura ⁊ digniiate: adipiſci deſiderat: prius vires ſuas cū eo qd̓ſubiturꝰ ē onere mētiat̉: ⁊ ſi impar ē abſtineat:⁊ ad id cum metu etiā cui ſe ſufficere exiſtimataccedat .i. q. i. Nō ē putāda. Nō ergo debet timeri amittere: ſꝫ ad ip̄a accedere. Naꝫ vt dicit̉Sap. vi. Exiguo cōcedit̉ miſericordia: ſꝫ fortioribus fortior inſtat cruciatio: ⁊ iudiciū duriſſimum fiet his qui preſunt. Et dicit̉ exiguꝰ: quimodicū habet de temporalibꝰ bonis: ⁊ qꝛ parūrecepit: de paucis habet reddere rōem: ⁊ ſi deliquit miſericorditer punit̉. Sed fortes ſunt qͥmundo abundāt temporalibꝰ vt diuitijs: dignitatibus ⁊ honoribus: ⁊ iſti cōmittui fortia ideſtgrauia peccata: timore nō amittēdi potētiam:dignitatē: diuitias: ⁊ honores: ⁊ ideo fortior ſequitur in eis cruciatio. Unde ab abrahā dictūfuit diuiti epuloni. Recordare qꝛ recepiſti bona in vita tua ⁊ lazarꝰ ſil̓r mala. nūc autē hic cōſolat̉: tu v̓o cruciaris. Lu. xvi. q. d. qꝛ fuiſti potēs in diuitijs ⁊ dignitate: etſi qͣ bona feciſti recepiſti bona in vita tua: ⁊ p̄mia eoꝝ: ⁊ ideo nūccruciaris ꝓpter fortia pcc̄a tua. Lazarꝰ vt exiguus ⁊ mēdicꝰ ſi qͣ pcc̄a cōmiſit: mala penarumrecipit pauꝑtatis ⁊ infirmitatꝭ ꝑ q̄ ſibi cōceſſa ēmiſericordia venie: nūc aūt ꝯſolat̉ in reqͥe. Sic̄.ergo nō timet hō deobligari a reddēda rōne dedebitꝭ factis: ſꝫ timet obligari: cū rō ē intricata:vn̄ hꝫ timere ꝯfuſionē ⁊ punitōnē: ita nō debettꝑalia amitte̓ ſꝫ hr̄e: cū de ſingul̓ hoꝝ ſit debitor.⁊ habeat reddere rōem deo. Nerebar oīa oꝑamea inqͥt Iob ſciēs ꝙ nō parces delinquenti.Qui tn̄ vt pꝫ ex geſtis eiꝰ oībꝰ tēꝑalibꝰ optimevtebat̉. Sed mūdani illic trepidauerūt timo.§. VII.re vbi nō erat timor.