Titulus. XIIII.

puiderūt. Ciuitas iſta eſt mūdus iſte in quo ⁊ſi qͥs valeat oībus bōis eiꝰ vti ad placitū: tamēpoſt vitā eius que breuis eſt ad aliā vitā trāſir̄oportet: nec de his aliquid portare poteſt tuncniſi ea que dū hic viuit illuc trāſmittit .ſ. per elemoſynas ⁊ bona oꝑa. Oꝑa .n. illoꝝ ſequūt̉ illos dr̄ Apoc̄. xiiij. vn̄ ⁊. b. Amb. ſuꝑ lucā. Nonſunt hoīs bona .ſ. iſta tꝑalia: vera bona nō ſuntque ſecū afferre nō poteſt. Sed vt ait. be. Laurētius. x. Facl̓tates quas requiris manꝰ pauperū in celeſtes theſauros deportauerūt .ſ. perelemoſynas datas ab eo. Illic ergo trepidaue§. IIII.rūt timore vbi nō erat timor.Quarto non eſt timedū tꝑalia amittere: qꝛ inquinabilia ſunt ad trāſgreſſionē. Maculat .n. aīaꝫ pl̓ibus generibustranſgreſſionū ꝓpter abuſum eaꝝ proptereadn̄s appellat diuitias iniquitatis: cū dicit Luce. xv. Facite vobis amicos de māmona iniqͥtatis. Māmona nomē eſt ſyriacū: vt ait Hiero. latine diuitie interp̄tat̉. Diuitie aūt iniquedicunt̉: nō ꝙ in ſe ſint male: ſed qꝛ frequēter male acquirunt̉: vl̓ male retinent̉: vel eis homīesmale vtunt̉. Un̄. b. Hiero. Omnis diues autiniquꝰ aūt heres iniqui. Et. be. Aug. Uermisdiuitū ſuꝑbia: īde .n. ſe maiores alijs exiſtimāt⁊ alios deſpiciūt: qꝛ p̄ alijs abūdāt. Sed ⁊ inordinate hō afficit̉ ad diuitias ⁊ auare ſeruat. vn̄be. Aug. ad macedoniū. Iam prudenter intueamur quod ſcriptū eſt: fideli hōi totus mūdusdiuitiaꝝ infideli aūt nec obulus. Nonne omēsqui ſibi vident gaudere ꝯquiſitis eiſqꝫ vti neſciunt: alienū poſſider̄ ꝯuincimꝰ: hoc certe alienūnon eſt qd̓ iure poſſidet̉. Hoc aūt iure qd̓ iuſte⁊ hoc iuſte qd̓ bene. Omne igit̉ qd̓ male poſſidet̉ alienū eſt. Male poſſidet qui male vtiturhec. b. Aug. xiiij. q. iiij. Quid dicā. vbi glo. exponit pͥncipiū huius auctoritatꝭ ſic. infideli i.auaro: qꝛ auaricia dr̄ ido loꝝ ſeruitus: ꝑ ſil̓itudinē: tali infideli totus mundus nec eſt obulusqꝛ quaſi nil reputat: ſed alia adhuc plura affectat: fideli aūt totus mūdus .i. quelibet ꝑs etiaꝫminima eoꝝ que ſunt in mūdo diuitiaꝝ eſt prodiuitijs ꝯputat. Propterea apl̓s. vi. c. ad Thimo. diſcipulū inſtruit qūo diuites debeat docere ⁊ cautos facere: dicēs Diuitibꝰ huiꝰ ſeculi p̄ciꝑe non ſb̓lime ſaꝑe nec ſperare ī incerto diuitiaꝝ ſuaꝝ: ſed facile tribuere cōicare .ſ. alijs resſuas ⁊cͣ. Nam qui volūt diuites fieri inciduntin laqueū magnū diaboli ⁊ tentatōem: ⁊ in deſideria multa ⁊ inutilia que mergūt hoīem in interitū. Et in figurā huiꝰ dn̄s anathematizauittheſauros hierico: ꝓhibēs vt nullus ex popl̓oiſrahel de eis acciꝑet: ſed igni ꝯburerent̉ Ioſue. Ad inſinuandū ꝙ the ſauri huiꝰ mūdi nondebēt tranſire in ſortem bonoꝝ fideliū: vt expo

nit Gratianus .i. q. iiij. §. Sed obijcit̉. Hiericoenim interp̄tat̉ luna ⁊ ſignificat mundū mutabilē. iſrahel vidēs deū ⁊ ſignificat fideles vidētes deū nūc ꝑ fidē poſtea ꝑ ſpēm. Iſti ergo theſauri mūdi ſcilicet tꝑalia: inquantū mundi ſunt.i. nō licite habita nō debēt haberi a fidelibus:ſed igni charitatis exponere .i. affectu deſpice̓ne coinquinet̉ ab eis. Nec obſtat ꝙ diues fuitvalde abraham in poſſeſſiōe auri ⁊ argēti ⁊ animaliū vt patet in gene ⁊ iob. magnꝰ dominus ⁊diues: quia etſi diuites effecti in rebus: tamenpauꝑes affectu ⁊ patres pauperū: vt oſtendit̉in eoꝝ geſtis: quod manifeſtū fuit ꝑ tētationeseoꝝ. Iob in nullo turbatꝰ ex amiſſione omniūabraham in relin quēdo patriā: in ꝑegrinando⁊ habitādo in papilionibꝰ. In oblatōe filij ⁊ huiuſmodi: de talibꝰ eis cōcedūtur omēs diuitie: ⁊nō coinquinabunt̉. Sed quis eſt ille qui inuentus eſt ſine macula in diuitijs qui poſt aurū nōabijt: ip̄m ſequēdo nō deū: nec ſperauit in pecucunie theſauris. Quis ē hic ⁊ laudabimꝰ eum.Ecōtra illic hoīes mūdi trepidauerūt vbi nonerat timor .i. rō timēdi iſta amittere .§. V.Quinto non eſt timendum tꝑalia amittere: quia ſunt īpeditiua ad ꝑfectionē. Sicut bonū eſt quod omnia appetuntẜm philoſophū in pͥncipio ethicoꝝ: ita ⁊ vnūquodqꝫ appetit ſuam perfectōem. ꝑfectus aūtomnis erit: ſi ſit ſicut magiſter eius ait chriſtꝰLuc. vi. Qui ⁊ Math. xxiij. dicit. vnꝰ ē .n. magiſter veſter chriſtus. ſed vt ait. b. Aug. Omīaterrena contēpſit homo chriſtus: vt cōtēnēdaeſſe mōſtraret. Ubi notandū ꝙ non ea rationecontēpſit pauprimus factus: ita vt nō haberetvbi caput ſuū reclinaret: ne videlicet ex poſſefſione ipſarū rerū ⁊ diuitiarū traheret̉ inordinato affectu ad ipſa vel nimia ſollicitudine occuparetur: aut a diuina contēplatōne retardaret̉Nihil horuꝫ poterat in eo eſſe. Impeccabilisenim erat dominꝰ ieſus dicit ioannes dama. etcontinue anima eius diuinitate fruebat̉. Sedideo hoc fecit: vt d̓aret nobis exemplū ⁊ ꝓuocaret ad iſta faciendū: vt eū ꝑfecte imitaremurſciens ꝙ iſta tꝑalia: ⁊ ſi nō ip̄m: tamē nos infirmos multū retrahūt a perfectiōe: que conſiſtitp̄cipue in cōtēplatōe ⁊ amore diuinoꝝ. ¶ Sūtetiā iſta tꝑalia vt viſcus ꝓpter amorē ⁊ ſollicitudinē eorū: qui viſcꝰ cum tāgit pēnas ſeu alasquium volare nō pn̄t: ſed ad ima deſcēdētes defacili capiunt̉. Sic tꝑalia alas intellectꝰ ⁊ affectus inficiūt ⁊ impediūt ne ad ſuꝑna libere valeant auolare. Vnde ſaluator noſter. īueni quemādata adimplēda ſe dixerat: ⁊ de maiori ꝑfectione q̄rebat inqͥt ip̄e: ſi vis ꝑfectus eſſe: vadevende oīa que habes: da pauꝑibꝰ ⁊ ſequere meMath. ix. Nō ꝙ ip̄a perfectio cōfiſtat in ipſa