Capitulum. II.

quomō poſſet eius leticiā interrūꝑe ⁊ inqͥetareAccepit gͦ quendā ſacculū plenū aureis: ⁊ mane quodā eadē hora qua ſolitus erat ei egredidomū pauꝑ: paulo ante inde tranſiens ꝑmiſitante domū pauꝑis eadere ſacculū illū: ⁊ certoloco ſe firmans vt videret qͥs illū recolligeret.Itaqꝫ pauꝑ cū domū egrederet̉ inuēto ſaccl̓oſurſū leuat ſibi retinēs. Cepitqꝫ cogitare quidagere de tanta pecunia deberet: timens ne illd̓ſciret̉. vel ſi emeret aliqͣ magni p̄cij cōtra eū ſuſpicio de furto oriretur: vel ne ſibi auferrent velquid vtilius emeret: Sicqꝫ mentē eiꝰ anxietas⁊ timor yaria cogitatio deuaſtabant: vt amiſſaomni qͥete ⁊ leticia mētis non vltra cātaret veliocunditatē oſtenderet. Ꝙ cū ꝑcepiſſet diuesintētū .ſ. ſuū ꝯſequutū: noluit ꝓpterea amitter̄pecuniā ſuā. Sed poſt aliqͦs dies dicit ei diuesHis diebꝰ ꝑ viā incidēs habēs mecū ſacculumaureoꝝ ſeu burſā: neſcio qūo cecidit c̓ca domūtuā ⁊ meā inaduertēter. Si ſcires vel audiſſesaliquid quis inueniſſet vterer bona diſcretōnealias nō inueniēdo intēdo fieri facere nō ſolumexcōicatōem: ſed etiā inqͥſitōem ꝑ poteſtatē ciuitatis. Rn̄dit ille. Nō oportet aliqͥd facer̄. Egoinueni tali die vnū facculū aureoꝝ. Exquo dicis tuū eſſe ⁊ ſigna ſufficiētia tradidiſti: accipeqd̓ tuū eſt. Deus autē parcat tibi: qꝛ oībus hisdiebus qͥbus ip̄aꝫ pecuniā tenui: pͥuatus fui qͥete ⁊ gaudio meo ſolito: d̓editqꝫ mihi multosmalos dies ⁊ malas noctes: nec quieſcē potuipre tumultū cogitationū. Reddita igit̉ pecunia cū ſua pauꝑtate reuerſus eſt ad quietē ſuā⁊ cantus ſuos: cū ergo tꝑalia ſint fallacia: quiaꝓmittūt quietē ⁊ nō preſtāt: ſed anxietatē ⁊ appetitū earū augēt: ẜm illud Chry. Ipſa appoſitio diuitiarū auget flāmā ⁊ maior fit cupido.Iō qͥ timēt trepidauerūt timore: ⁊cͣ. .§. III.Tertio nō eſt timēdūtemꝑalia amittere: ita ꝙ ꝓpter hoc deus offendatur: quia ipſa ſunt defectibilia ad ꝑmāſionē.ꝓpter quod dicit magiſter veritatꝭ Math. vi.Nolite theſaurizare vobis thezauros ſuꝑ terraꝫ vbi erugo ⁊ tinea demolit̉ ⁊ fures effodiūt⁊ furant̉ quaſi diceret. Ideo nō debetis reſeruare ⁊ multiplicare temporalia iſta boua ⁊ ſollicitari circa ip̄a timēdo ne deficiāt vobis: quiadefectibilia ſunt in ſe. Nam ſi ſunt metalla: erugo ⁊ rubigo conſumit. Si panis vel victualia:tinea rodit ⁊ deſtruit. Si pecunia nūerata velgēme: fures pn̄t occulte raꝑe. Si poſſeſſionesagri ⁊ domus: domini temꝑales: qui vt dicitIſa .i. ſunt ſocij furiū: effodiūt .i. diuerſas occaſiones inueniūt: vnde ea auferant: ſed qꝛ hoīesnon curāt quō tꝑalia multiplicēt ꝑ fas ⁊ nefas:nec faciunt elemoſynas ſubueniēdo indigētibꝰvt deberent: timēdo ne ſibi deficiāt deꝰ ſuſcitat

bella: immittit penurias: infirmitatibus vexatquibꝰ hoīes tꝑalia ꝯſumant. vn̄. b. Aug. xvi. q..i. Decime. Quod nō accipit chriſtus: accipitfiſcus. Dabis imꝑio militi: quod non vis darechriſto. Uerū ⁊ ſi certus ſit quis vt tꝑalia ei invita nō deficiāt: nūquid in morte que nō tardataliquid de his ſecum deferet: certe nō. Et ideoinquit p̄s. xlviij. Ne timueris cū diues factusfuerit homo: ⁊ cū multiplicata fuerit gloria domus eius. Ne timueris .ſ. amittere tꝑalia: qꝛ ⁊diues qui habet ea tandē amittit. Et idē firmatIob qd̓ tn̄ exꝑientia docet. diues ait cū dormierit nihil ſecū affert: aperit oculos ſuos ⁊ nihilinuenit. Diues hic dormit mēte alienꝰ a cōſideratioue dei ⁊ periculi ſui: et ꝓpͥe accidit ei ſicutdormiēti: qui cum ſomniet ſe habere ml̓tas pecunias ⁊ in cōuiuijs letari ⁊ epulari ſubito exꝑgefactꝰ nihil ſe habere eorū cernēs: triſtat̉ ſe illuſum. Ita qui inherēt tꝑalibꝰ quaſi ſomniantcum enī eſtimāt ſe ꝑmanere in eis: ex īprouiſoſubito ſuꝑuenit mors que dormitio dicit̉: quiareſurrecturꝰ eſt in fine mūdi. Moriens autemaperit oculos mentis quos hic culpa clauſit: ⁊nihil inuenit de tꝑalibꝰ hic poſſeſſis. Sed inuenit nihil quod cōmiſit .i. peccatū. Nam ⁊ ſi actꝰpeccati aliquod ſit inquātum actꝰ: tn̄ inquātūpeccatū nihil nulla natura eſt: ſed defectꝰ rōnisſicut tenebra defectꝰ lumīs. Exemplū notabileponit̉ ſaluator noſter in euāgelio vt refert Lu.c. xij. de quodā diuite qui cū ager ſuus vberesfructus attuliſſet: cepit mente eſtuare ⁊ timerene ſibi deficerēt loca ad reponēdū tātos fructꝰSed ſubito cogitatio malitie ſibi ipſi reſpōditdicēs. Scio quid faciam deſtruā horrea mea ⁊maiora faciā: ⁊ illuc cōgregabo omēs fructusmeos: ⁊ dicam anime mee. Anima mea habesmulta bona repoſita in annos plurimos. Comede. epulare: ⁊ quieſce. Cūqꝫ iſta dicerꝫ: dixitilli deus. Stulte animā tuā hac nocte rapienta te .ſ. demones. Que autē paraſti cuius eruntvidelicꝫ ꝙ in quadā ciuitate erat iſta ꝯſuetudo.Ciues illius eligebāt quendā ex ea rectoreꝫ etdn̄m ipſiꝰ ciuitatis cum omni libertate ⁊ ptātevt poſſet facere quod ſibi liberet: ⁊ vti omnibꝰbonis ad placitū: ſed tranſacto anno regni ſui:mittebat̉ ad quādā inſulā ſolus ⁊ ſine aliqͦ ſubſidio bonoꝝ: vbi nihil erat ad eū ſuſtētādū: vndeoportebat eū deficere ⁊ cito. Cuꝫ autē quidamſagax ad tale regimē fuiſſet aſſumptꝰ: ꝯſiderāsquid ſibi futurū erat: qꝛ mittēdꝰ ad illā inſulamprudēter ſibi ꝓuidit. nā infra illū annū pluresmiſit ad inſulā multa ⁊ varia bona ⁊ victualia:⁊ qui ea cuſtodiret: quo facto poſt annū illic directꝰ: ex bonis q̄ illic deſtinauerat bn̄ ⁊ copioſevixit: non pre inopia defecit vt alijqui non ſibi