Titulus. XIII.

aūt non appropinquabit ſcꝫ aliquis eorū quivictus a te: cecidit. Dicit enī Origenes vt allegat magiſter in. ij. ſentētiaꝝ: ꝙ viri ſancti debellātes cū demonijs ſcꝫ ī tentationibꝰ ⁊ ſuꝑerātes: diminuūt numerū eorum: vt ſcilicet tales victi non amplius valeāt tentare. Quodintelligit btūs Thomas in ſcripto: quo ad illum qͥ vicit: ⁊ perfecte vicit tētatiōes. Sed qͦcūqꝫ ſit: manifeſtum ē ꝙ ſancti viri vincēdo tētationes diaboli: aſſumūt magnas vires contra eos: vt eis illudāt: nec valeāt alijs noceread petitionem eorū. Sic beata margarita victo demone qͥ apparuerat ei ſb̓ ſpecie hoīs cōpatientis ei de tormētis ſibi illatis ad ꝑſuadēdū: vt aſſentiret Olibrio p̄fecto: ꝓiecit eū adterrā: pede ſuo euꝫ calcās: ⁊ dicēs. Sternereſuꝑbe demon ſb̓ pedibꝰ femine. Cui ille. Dimitte me obſecro: ſatis illuſiſti mihi. Sanctꝰvero baſilius ꝓ eo qui fecerat chirographūſua manu diabolo ſe ei tradens: reuertenti adpenitentiā: orās cū ppl̓o: coegit diabolum adreddēdū publice inſtrumētū talis obligationis: ⁊ liberauit illū de manibꝰ eius. ¶ Septimo alios cōfortat. Unde dr̄ Thobie. ij. Hāctētationē dedit mihi deꝰ: vt poſteris dareturexēplū patientie eius: ſicut ⁊ ſancti. Iob. Cūenīquis ꝯſiderat ſanctos etiā tentatos: ꝯfortatur: ⁊ non deſperat: quaſi ſolus ip̄e: vel peccatores ⁊ imꝑfecti tētentur. Et aduertēs etiāꝙ illi hoīes erāt: ⁊ tn̄ dei adiutorio ſuꝑabāt tētationes: inde etiā ꝯfortantur ⁊ animātur adfortiter dimicandū. Etſi titubat: datur ſibi occaſio recognoſcēdi debilitateꝫ ſuā. Un̄ ⁊ p̄s.xxv. Proba me dn̄e ⁊ tenta me i. tētando ꝓba me: non quideꝫ vt tu cognoſcas me: quaſiprius nō agnoſceres: cū oīa noueris: ſꝫ vt cognoſcā me ip̄m. ¶ Octauo premiorū meritaaugmētat. Nō enī quis meret̉ ex hoc ꝙ nonfuratur vel mechatur: vel nō odit cum ſuperhis noͣ impugnat̉. Sed cū tentat̓ de his ⁊ reſiſtit: tūc meritū auget̉ Iacobi. i. Beatꝰ vir qͥſuffert tētationē: qm̄ cum ꝓbatus fuerit accipiet coronam vite. Un̄ in vitis patꝝ legitur:ꝙ cū quidā adoleſcens diſcipulꝰ cuiuſda ſāctiſenis ſemel cū eo dicerꝫ officiū ⁊ pater ꝓptervigilias precedētes dormitaſſet: pre reuerentia non audebat eū excitare: ſꝫ tentatio cogitationis irrepſit ei: vt recederet ad cellā ſua vadens: ⁊ poſt tēpus rediret. Sed ſibi vim faciens rn̄debat ꝙ licētiā non habuerat a pr̄e ſuoSicqꝫ ſepties ſuꝑ hoc tētatꝰ fuit. Exinde pater euigilās illū videns aſtare miratꝰ ē: ⁊ poſtofficiū dictū cū eo miſit ad cellaꝫ. Poſt qd̓ inoratione ſe tradens: vidit in celis ſedem paratam cū ſeptē cornis deſuꝑ. Et cū ille miraret̉⁊ quereret cui illa parata ſedes eſſet: dictū eſtdiſcipulo ſuo. Et cū interrogaret qͣre ſeptem

corone ſuꝑ eam poſite erant: dictū eſt: quia illa nocte ſeptē vicibꝰ reſiſterat tētationi inſtiganti eū ad recedendum. Et ideo ꝓ qualibetvice ſibi meruerat vnā coronā. ¶ Nono tentatio peccata purgat. Sapien. iij. Deꝰ tentauit illos .i. ꝑmiſit tātari: ⁊ īuenit illos dignosſe. Tanquam aurum in fornace ꝓbauit illos.Auruꝫ autē in fornace ignis purgat̉ a mixtura vili. Hinc ⁊ beatus Gregoriꝰ ait. Ab elecſuis temporali afflictiōe maculas iniquitatcurat abſtergere: quas in eis in eternum nonvult videre: de peni. di. i. Si peccatū. In tentatione enim homo affligit̉: dum ſibi vim infert ne aſſentiat: in quo magꝭ frequēter anxiatur qͣꝫ per afflictionem corporale. Unde patienter ferendo moleſtiam ⁊ reſiſtendo: purgetur peccata quo ad penam debitam: ſcilꝫ permodū ſatiſfactionis. Et ad hoc facit quod legitur in vitis patrū: ꝙ cum quidā ſanctus religioſus ad extrema veniens: timorem et hororem multū oſtendiſſet ex tentatōnibꝰ quaspatiebatur defunctus: apparuit cuidā ſibi familiari: in ſtatu glorie ſe eſſe affirmās. Et cuꝫille quereret quare tantū horrorē ⁊ afflictōemhabuiſſet in fine? Reſpondit. Neſcis ſcriptūeſſe ſcilicet in iob. xl. c. quia territi purgabūt̉.¶ Decimo ⁊ vltimo in celo coronat̉. Lucexxij. ait chriſtus diſcipulis. Vos eſtis qui ꝑmanſiſtis mecū in tentatōnibꝰ meis: ⁊ ego diſpono vobis regnū: vt edatis ⁊cͣ. Non coronabitur ait apoſtolus. ij. ad thimo. iij. niſi quilegitime certauerit. Certat legitime: qui reſiſtit ⁊ vincit in prelio tentationū. Unde Apocal̓. iij. dicitur. Uincenti dabo edere de lignovite: quod eſt in paradiſo dei mei. Hec ē fruitio diuinitatꝭ. Et ex his illuditur draco iſte ⁊ſerpens antiquus: vt demū ꝓijcit̉ in terrā inferni: vt dicit̉ Apoc. xij. adaucta ſibi pena exaccidentali malicia tentationū: ⁊ ſancti liberati ab eo gratias agūt omnipotenti deo de vietoria habita eius gratia. De materia tentationū habes etiā multa ſupra in prima pari¶ De tribulatōne maxima que erit tempoCa. iiij.Antichriſti.Uia tētatio maVxima fiet hominibus tempore anchriſti: ideo nūc de ea. Et quia locuti ſumus de diabolo tentante ſub noīe draconis. Ioan. apocal̓. xij. de dracone loquensait. Uidi angelum deſcendentē de celo habetem clauem abyſſi: ⁊ cathenā magnā in manuſua: ⁊ apprehendit draconē ſerpentē antiquūqui eſt diabolus ⁊ ſathanas: ⁊ ligauit euꝫ perannos mille ⁊ miſit eum in abyſſum: ⁊ clauſit⁊ ſignauit ſuper eum. Et ſubditur. Poſtquaconſumati fuerint mille anni: ſoluet̉ ſathanas