Titulus. XIII.

tualē cauſa edificatōis ⁊ doctrine: contīgit eūloqui de hac materia ſcilicet tētationū aperiēdarum patri ſuo ſpirituali: ꝙ hoc multū vtilitatis afferretꝭ Quibus ſermonibꝰ preſensIoaunes prefatus: cōpunctꝰ corā eis manifeſtauit deceptiōem ſuā ⁊ furtū: ponēs ī mediūquē panē iā acceꝑat occulte ad comedēdū: pr̄aūt ſuus cōſolatus eſt eum: quia non tam ip̄eqͣꝫ diabolus ex hoc confuſus erat: ⁊ ſic liberatus fuit a malo illo¶ Septimū remediū eſteuchariſtie deuota frequētatio. pͣs. xxij. Paraſti in cōſpectu meo mēſam .i. euchariſtiaꝫ īmenſa altaris. ponit̉ enī cōtinēs ꝓ contento:aduerſus eos qui tribulāt nos: vt ſcilicet nonp̄ualeāt. Hinc Chryẜ. Uelut leones flāmāinſpirātes: ſic ab illa mēſa dn̄i diſcedimꝰ diablo terribiles effecti. In cuius figurā Helyaslabore fatigatus: ⁊ tedio ex ꝑſecutiōe iezabelis: cū dormiret exꝑgefactus ab angelo: ⁊ cōfortatus ſb̓ cineritio pane ſignificāte venerabile ſacramentū: ambulauit in fortitudine cibi illius vſqꝫ ad montem dei. iij. reguꝫ. xix.¶ Octauū remediuꝫ eſt paſſionis chriſti deuota meditatio ⁊ crucis ſignatio. Iſaie decimotertio dicit̉. Supra montē caliginoſuꝫ leuate ſignū ſcilicet crucis ideſt ſuper ſeu cōtradiabolū. Per ſignuꝫ crucis de inimicis libera nos deus noſter. Iu cuius figurā: vt habetur numeri. xxi. illi qui in deſerto erāt a ſerpentibus venenati: ſi aſpiciebāt in ſerpentemeneum ſanabant̉: alij moriebant̉. Ita qui tentationibꝰ vrgent̉: ſi ad chriſtū crucifixū reſpiciunt: ſanant̉ a tentatōibus. ¶ Nonum eſt inaliquo bono occupatio. Sicut enim ociū: vtdicit beatus Bernardus eſt mater nugaruꝫnouerca virtutū: omniū tentationū ⁊ malarūcogitationū nutrix. Propter quod dicit ſapieijs. Omīa mala docuit ocioſitas. Et poeta. Uariam dant ocia mentē. Ita ecōtra dicitmagiſter in. iiij. diſtinc. i. Non facile capitura tentatore qui alicui bono vacat exercitio.Et ideo ait hieronymꝰ de conſecratōe diſtinctione quinta. Semꝑ aliquid boni facito: vtte diabolus inueniat occupatū. Unde ⁊ venerabilis iohānes caſſi. narrat in cōtractatu deviij. vitijs. ꝙ cum quidam ſanctus vir trāſiēsante cellam cuiuſdā anachorite: vidit diabolūaliquando intranteꝫ: ⁊ aliquando exeuntem.Et ingreſſus ad illū queſiuit ab eo opera ſuaque agebat tūc: ⁊ inuenit ꝙ cū ſtabat bn̄ occupatus diabolus recedebat a tentatōe eius: etforis cellam manebāt. cum aūt ſtaret ocioſustūc diabolus intrabat ⁊ eum tentabat. ¶ Decimū ⁊ vltimū eſt vitatio ⁊ fuga occaſionum.Qui eniꝫ amat ꝑiculum ait Salomon in illoperibit. Non enim eſt fortitudinis: ſed p̄ſumptionis ⁊ temeritatis: exponere ſe ad ꝑicula:

vbi quis poteſt bene decliare: Fugite ait apoſtolus .i. corinthiorū. vi. fornicatiōeꝫ. Nō enīmelius vincit̉ iſtud viciū: qͣꝫ fugiēdo ſcilicꝫ occaſiones eius: vt cogitatōes ⁊ locutōes de eaquia corrumpūt bonos mores colloqͥa prauaait Terentius. Similiter ⁊ malas ſocietatesDicit̉ enim vigeſimaoctaua queſtione prima.Sepe malorū conſortia ad crimen inducunnocētes. qͣꝫtomagis eos qui ad vicia proſunt. Sicut eīm vt dr̄ in p̄s. xvij. Cū viro ininocēte innocēs eris: ita cū ꝑuerſo ꝑuerteris.Petrus apoſtolus cum ſocijs apoſtolis cōfeſſus eſt chriſtum cum iudeis malis ꝯſociatꝰin domo cayphe chriſtū negauit. Et iſidorusait diſtinctiōe. lxxxi. Ualet ꝙ congruū ē indecorꝑaliter euelli: vbi quis illecebris deẜuiuit.Et in figurā Lotheducto de ſodomis mandatum fuit: vt in ciuitate nō maneret: neqꝫ inomni circa regionē. Non eīm ſufficit peccatuꝫ dimittere: ſed ⁊ circūſtantias ⁊ occaſiōesmalorū. Unde ⁊ abſtinere ab aſpectu vano ⁊cibis ſuperfluis. vi. queſtione .i. Et merito dr̄Officiū ſingulorū cariſſimi nō ſolum oculoshabere caſtos: ſed ⁊ linguam ⁊ cor. Hieronymus īquit. Sine cerere ⁊ bacho friget venꝰHis decem cornibꝰ iuſti: confringunt̉ cornuapeccatoꝝ: quibus draco iſte infernalis ꝑcutittentando. ¶ Ad hoc etiam ſcilicet vincendūtentationes: vt habet̉ in libro de ſepteꝫ donisponit̉ talis figura ꝓ diuerſis remedijs.quidam cecus: qui volēs euadere tyrardomini ſui: aſcendit equū ruffum: p̄termiſſisomnibus bonis ſuis ad locū tutum: pucequo ſuꝑpoſuit: cuius ducatu dirigereteffugeret̉. Cūqꝫ īcederēt per viaꝫ: clarpuer. dicēs. Ecce quidam inſequit̉ nos cumequo nigro: quo audito vrgēs cecus equurſuum calcaribꝰ euaſit: poſtea mittit̉ aliuſa domino cuꝫ equo albo ad eū capiendū. Clamatꝯuer inſinuans inſecutōnem eiꝰ cū equo alboEt cecꝰ ſimiliter vrgens equū ſuū calcaribuseuaſit. Cū aūt paululū ꝓceſſiſſet clamauiter. Ecce aliꝰ cū equo ſimili nr̄o ſcꝫ ruffo vepoſt nos. Tūc cecꝰ valde timuit: ⁊ cū multuꝫeū inſeque ret̉: vt pene attīgeret ad eū: clamauit cecꝰ ad puerū: dirige me ꝑ viā lapidoſatſic forte equꝰ nos īſequens deferrat̉ ⁊ fatigQuo facto ex illo equo ruffo fugato: cuꝫ alieū ſil̓i equo ruffo inſequeret̉: dixit cecꝰ puerovt ſumeret viaꝫ lutoſam: ⁊ euaſit tutus. Iſtececꝰ eſt animꝰ nr̄ ſatis obſcurꝰ. Hic ſi vult euadere tyrānidē diaboli cuiꝰ ẜui naſcimur: ⁊ tētatōes eiꝰ vīcere: debet aſcēdere equū charitatis: ⁊ puerū ideſt rōem ſumere ducē ītinerisſui ideſt operū. Inſequēs eū equo albo ē diabolꝰ tētās in ꝓſꝑitate. In equo nigro ē tētasdiabolꝰ in tribulatōne. Calcaria qͥbꝰ debet qͥs