Capitulū. III.
maximū trabē cū maximis funibꝰ. Et ꝙ incārator modicā ligaturā feni diuideret ꝑ plurespriculas videret̉ aſpiciētibꝰ ꝙ diuideret equūſuū ꝑ fruſta: cū mitte̓t fruſta dicta ꝑ hoſpitiacis receptis: poſtea recedēte illuſione nihil īueniebant: niſi modicas ligaturas feni. Et ſicpoſſent induci multa alia exēꝑla: vt de illa iunccula q̄ arte malefica viſa ē cōuerſa in equaꝫSed beatꝰ machariꝰ deſtructa v̓tute maleficū or̄one ſua: apparuit oībꝰ mulier vt prius.Ad hͦ etiā facit qd̓ hr̄. xxvi. q. v. Ep̄i ⁊. c. Necmirū: ibi vide. ¶ Scd̓o īuadit ſenſū ſeu potētiā memorie dū ad mētem facit reduce̓ mala q̄egit: vel vidit: aut audiuit: p̄cipue turpia: vt īcis delectet̉. Sic diabolꝰ ad memoriā reducebat multis ex egypto egreſſis de carnibꝰ: ⁊ piſcibꝰ: ⁊ aleis. ⁊ peponibꝰ: qͥbꝰ guloſe veſcebāt̉ypto: ⁊ tūc eis carebāt. Unde ⁊ dicebātj. xvi. Utinā eēmꝰ mortui ī egypto qn̄ ſedebamꝰ ſuꝑ ollas carniuꝫ ⁊cͣ. Et Numeri. ijiur piſciū ⁊cͣ. Sic ⁊ btō benedictoapparēs ī ſpecie merule diabolꝰ:ipſa diſꝑente ad mēte̓ ei reduxit quādā iuuenculā forte ſic vocatā quā amauerat: ex qͣ recordatione ſecuta ē magna tētatio carnis. Sedad ſe reu̓ſus nudū ſe in ſpinis iaciens: doloretionū vicit ſtimulos carnis. Similitꝭ ⁊ cōpribꝰ ad mētē reducit cū ſunt ocioſi: turpiaita: vt ex curioſitate recogitēt ⁊ delectent̉vt ⁊. b. Greg. dicit: qd̓ plerūqꝫ fit vt rector ardita tētatione alteriꝰ: ⁊ ip̄e tentet̉. Sꝫ vt ſubdit citiꝰ liberat̉ a ſua: dū fatigatur aliena: ſi tn̄cautus ⁊ timoratꝰ ſit. Sꝫ ⁊ pecccatoribꝰ volētibꝰ recogitare: ⁊ memorare pctā ſua: vt doleant ⁊ ꝯfiteant̉ diabolꝰ inſtigat: vt ī ipſa recordatiōe delectent̉: qd̓ figuratuꝫ fuit ī ꝑſecutiōe⁊ morte aſael̓ qͥ inſeq̄bat̉ abner ducē exercitꝰſaul̓. Nā haſta adu̓ſa retrorſū in īguine ꝑcuſſus ⁊ occiſus ē. Sic peccator ꝑſequēs diabolū ſeu peccatū intēdēs extīguere eū: aliqn̄ auſa haſta ꝑcutit̉: dū .ſ. pctī delectatione qd̓ deſtruere nitebat̉ occidit̉. Et iō caute ꝓcedendū: nec multū immorādū: qd̓ locū hꝫ in peccas carnalibꝰ. ¶ Tertio accedit tētator ad inllectū. Et hͦ vel ꝑ nature ſb̓tilitatē: cū .ſ. intellectū ſuū plenū formis ſeu ſimilitudinibꝰ oīmrerū applicat humano intellectul qd̓ tāqͣꝫ ſpeculū eſt ſuſceptiuū oīm formaꝝ. Sicut enimde duobꝰ ſpecul̓ ſibi ex oppoſito rn̄dentibusforma q̄ eſt ī vno reſultat ī alio. Sic forte ē inaīa humana ꝙ forma ⁊ ſpēs qua diabolꝰ vultei pn̄tare: exhibet ī ſua ītellectiua: ⁊ aliqn̄ applicat ītellectui eā humano: vt ſibi reſultēt itaſbtiliter ꝙ videat̉ hōi: ꝙ ſint cogitationes ſuenō diaboli. Et hoc forſitā agit diabolꝰ qn̄ tentat de rebꝰ incorporeis ſeu ſpūalibꝰ q̄ nō rep̄hēdunt̉ in imaginatiōe corporali. Dicit cui al
gazel philoſophus de aīa: ꝙ aīa ē tabula breuis ꝯtinēs ſūmā oīm qͥ in mūdo ſunt: in qͣ inuenit̉ exēplū oīs rei: ẜm quā ſit poſſibile recognoſcere vniu̓ſa. Et iſto mō videt̉ fuiſſe tētatio angeloꝝ maloꝝ a pͥncipio ꝓpt̓ qd̓ dr̄ Apocalip. xij. ꝙ draco iſte rufus traxit cauda ſuatertiā ꝑtē ſtellaꝝ de celo. i. angeloꝝ. Nā vidētes augeli inferiores mali ī iutellectiua draconis ſeu luciferi: ſpeciē ſeu ſil̓itudinē illiꝰ ſuꝑbecogitatiōis: qͣ appetijt ⁊ eſtimauit ſua ꝓpͥa virtute ꝑuenire ad gloriā inde allecti eiꝰ exēplo īſimilē ſuꝑbiā lapſi de celo ceciderūt. Uel etiāalit̓ aſcēdit tētator ad ītellectū: nō qͥdē directeſꝫ indirecte. Nā qꝛ ẜm ph̓m neceſſe ē quēcūqꝫītelligēteꝫ fantaſmata ſpeculari: fantaſia aūt ēpotētia affixa ī organo corporeo. Un̄ ⁊ fātaſmata eiꝰ .i. ſil̓itudines reꝝ app̄henſaꝝ ꝑ aliosſenſus nō ſunt: niſi reꝝ corporaliū. Pōt diabolus varia fantaſmata ſuggerere: incitatiuaad mala a qͥbꝰ ītellectꝰ capiat cognitionē. Tn̄qꝛ peccatū ꝯſiſtit ī ꝯſenſu volūtatꝭ: nō in apprehēſione intellectꝰ: ⁊ ſi volūtas inclinet̉ ad aſſētiendū ex obiecto facto ꝑ intellectū: nō tn̄ cogit̉: ꝓpterea dicit iacobꝰ apl̓s. Reſiſtite diabolo ⁊ fugiet a vob̓. Et ad hͦ facit qd̓ ait apl̓s.Ipſe ſathanas trāſfigurat ſe ī angeluꝫ lucis:qd̓ agit nō ſolū ꝑ corꝑales ſpecies qͥbꝰ apparet ſb̓ ſil̓itudine ſāctoꝝ angeloꝝ: vel ſāctorū:vt ītellectu app̄hēdente eū vt angelū bonumre uerētiā exhibeat: ⁊ demū volūtas aſſentiatad aliqd̓ malū. Sꝫ etiā cum tētat de aliqͦ vicioſb̓ ſpecie v̓tutis ẜm illud. b. Greg. li. xlv. Sepe vicia ſe ingerunt: ⁊ v̓tutes ſe ēe ſimulant.Quō hͦ operet̉ diabolꝰ ponit practicā ꝑ multa exēpla. b. Grego. di. xxxij. moral̓. ſuꝑ illudcartilago eiꝰ qͣſi lamine. Uel etiā ⁊ tertio accedit tētator ad ītellectū: qꝛ vt dr̄ in collatiōe abbatis ſereni: Diabolꝰ aliqn̄ intellectui ſe applicat qͣdā obſcuritate ⁊ deformi: vt obſcuret mētē humanā: ⁊ obnubilet claritatē intellectꝰ vtin mētis triſticiā maximā veniat: vel accidiaꝫvel vanū timorē: vel bonoꝝ obliuionē. Cōtingit hoc ꝓ corporis debilitate: cū .ſ. in illis mēbris ī qͥbꝰ vigor animi ꝯtinet̉ immūdus ſpūsincidēs: eiſqꝫ īportabile pōdus īponēs: obſcūritate teterrima ī intellectual̓ ſenſus aīe īuoluat̉. Uel quarto accedit ad ītellectū ꝑ ſōnia ⁊viſiones. Cū enī ꝑ ſb̓tilitatē nature multa ſciat nob̓ ignota: ⁊ ex diſpoſitione elemētoꝝ: velcorpoꝝ nr̄oꝝ plura valeat nob̓ occulta noſſevt dicit. b. Aug. xxvi. q. iiij. Sciēdū. Prenūciat aliqͣ futura aliqͥbꝰ: vt illis ſic eueniētibꝰ aſſue fiant tales eis demonijs credere: ⁊ tandeꝫin interitū inducūt: ⁊ iō nō multū credēdū ꝓphetis modernis. Egrediar ait diabolꝰ ⁊ erſpūs mēdax īore oīm ꝓphetaꝝ. iij. regꝭ. xxij.Et ſic deceptꝰ fuit achab rex iſrl̓. Legitur ꝙ