Capitulū. .II.

trānſibit. Mori timeāt cui hoc mora lōgioreconfert̉: vt cruciatus ⁊ gemitus interim differat̉. Mortalitas iſta xp̄i hoſtibus peſtis eſtus aūt ẜuis ſalutaris exceſſus. Martyriūipimus libēter appetere: dū diſcimꝰ morteꝫin timere. Sed forte opponat aliqͥs hoc me īn̄ti mortalitate ꝯtriſtat̉: ꝙ qui ad tolerantiaꝫpaſſionū tota me v̓tute deuoueram: martyriomeo priuor dū morte pͥuenior. Ueꝝ non eſt intua poteſtate: ſed in dei dignatōne martyriuꝫ.Nec potes te dicere ꝑdidiſſe: quod neſcis anmerearis accipere. Deinde ſcrutator cordiumeus: qͥ ꝓſpicit apud te paratā fuiſſe v̓tutē: redi ꝑ virtute mercedē: qd̓ ſequit̉: habet̉ de pe.di. i. Nunqͥd. Apud quē martyriū mēte ꝯcipit̉aius ad bonū deditus deo iudice coronat̉. Aliud eſt .n. martyrio aīum deeſſe. Aliud aīo defuiſſe martyriū. hec ibi. Nec deus querit ſanguiu: ſed fidē. Nā nec Abrahā: nec Iſaacobocciſi ſunt: qui tn̄ iuſticie ⁊ fidei metis honorari inter patriarchas pͥmi eſſe meūt. Non lugēdi fratres noſtri accerſioneade ſeculo liberati cū ſciamus eos non adi ſed premitti: ⁊ occaſionē non eſſe danduꝫbus vt nos merito ac iure rep̄hendat: illviuere apd̓ deū dicimus: vt extinctos acperditos lugeamus. Nihil .n. prodeſt v̓bis ꝓficere virtuteꝫ ⁊ factis deſtruere veritatē. Qd̓ergo interim morimur ad īmortalitateꝫ morteſgredimur: nec poteſt vita haberi niſi hincngerit exire. Non exitus iſte ſed tranſitusꝑali itinere decurſo ad eterna tranſcurrereiūdo diu velle manere: quē mūdusē ſeculū blādiens ac decipiēs illecerrene voluptatis īuitat. Porro cū mūderit xp̄ianū: quid amas qui te odit: ⁊ nōmagis ſequeris xp̄m qui te diligit ac redemit:hec ille. ¶ In epl̓is aūt idē Cypͥanus ad martyres ſic ait. O qͣꝫtuꝫ vos martyres diuina dignatō honorauit: vt ex vobis iā pars martyrijin ꝯſumatione ad coronā p̄ceſſerit pars adhucin carcere clauſtris ⁊ vinculis demoret: ad meritoꝝ titulos ampliores: tormētoꝝ tarditate ꝓabitura tot mercedes in celeſtibus premijs qd̓ nunc dies numerant̉ in penis. Poſurūt cōpedes pedibus veſtris: ⁊ mēbra feliciac dei templū infamibꝰ vinculis ligauerūt. Sꝫornamēta ſunt iſta non vincula. nec pedes veſtros copulāt ad infamiā: ſed clarificāt ad coroā. O pedes felicitati qui nō a fabro ſed dn̄o repluūtur ⁊ itinere ſalutari ad ꝑadiſuꝫ dirigunt̉O pedes in ſeculo ad pn̄s ligati: vt ſint ſemꝑapud deū liberi ⁊ celeriter ad xp̄m glorioſo itinere curſuri. O martyres ſancti quibus voslaudibus predicē quibus vos votis preconijsexornē. Non ceſſiſtis ſupplicijs: ſed potiꝰ ſupplicia vobis ceſſerūt. Stetiſtis voce libera: mete incorrupta: virtute diuina: armis quidē ſecū

laribus nudi: ſed armis fidei armati. Steterūtſerui dei torti: tortoribus fortiores ⁊ pulſantesac laniātes vngulas: pulſata ac laniata mēbravicerūt. In expugnabilē vitā ſuā ſuꝑare nonpotuit ſeuiens diu plaga repetita: qͣꝫuis ruptaꝯpage viſceꝝ torq̄rent̉ in ſeruos dei non iā mēbra ſed vulnera. Fluebat ſanguis qui incendiūperſecutōnis extingueret: qui flāmas ⁊ ignesgehenne glorioſo cruore ſopiret. ¶ Exemplaglorioſa fortitudinis doni ſpūs ſancti: ī veteriteſtamento. Tolerantia paſſionuꝫ illius venerabilis ⁊ fortiſſime mulieris: tēꝑe machab. queab Antiocho rege non ſolū mortem in ſe ſuſtinuit: ne cōtra legē dei carnes porcinas ederetſed ⁊ ſeptē filios videntes per varia ⁊ aſꝑa tormenta cruciari: eos ad conſtantiā aīabat: vt hr̄ij. Macha. vij. ibi vide. Cui ſatis reſpōdet innouo teſtamēto martyriū ſancte felicitatis cūſeptē filijs que fuit romana: ⁊ ibi paſſa martyriū cum filijs. Quid de beato Uincētio qui aſſumptꝰ ex eculeo atqꝫ ad patibulū raptus: moros carnificū arguēdo ad penā alacriter ꝓperabat. Et in tormentis ad Datianuꝫ tortoremaiebat. Hoc eſt quod ſemper optaui ⁊ votis oībus exquiſiui..§. IIII.in. v. li. de ciui.Oſtendit̉ Aug. ori c. xxij. ꝙcum multi ex romanis antiquis infidelibus ſuſtinuerint multa aduerſa: ⁊ ipſaꝫ mortē fortiterpro gloria mundi: multomagis fideles oīa tormēta debent ſufferre pro vera gloria celi ſic dicens. Conſideremꝰ quāta cōtēpſerint que pertulerint: quantas cupiditates ſubegerint ꝓ humana gloria qui eam tanqͣꝫ mercedē talium virtutū accipere meruerunt. Et valeat nobis etiāhoc ad opprimendā ſuperbiā: vt cū illa ciuitasin qua nobis regnare promiſſuꝫ eſt tm̄ ab hacdiſtet: quantū diſtat celū a terra: a tēꝑali letitiavita eterna: ab oībus laudibus ſolida gloria: aſocietate mortaliū ſocietas angeloꝝ: a lumineſolis ⁊ lune lumen eius qui ſolem fecit ⁊ lunaꝫnihil ſibi magnum feciſſe videantur: tante patrie ciues ſi pro illa adipiſcenda fecerint bonioperis aliquid: vel mala aliqua ſuſtinuerint cūilli pro hac terrena iam adepta tanta fecerint:tanta perpeſſi ſint: preſertim quia remiſſio peccatorum que ciues ad eternam colligit patriaꝫhabet aliquid cui per vmbraꝫ quandam ſimilefuit aſilum illud romuleum: quo multitudineꝫqua illa ciuitas conderet̉ quorūlibet delictoꝝcongregauit impunitas. Pro eterna vita oīafortiter ferenda ſi pro hac temꝑali vita fortesviri in ſe ⁊ in filios impēderunt. c. xviij. Et omnia aduerſa toleranda ſunt pro deo. Quid ergo magnū pro illa eterna celeſtiqꝫ patria cūctaſeculi huius quelibet iocunda blandimenta cōtēnere: ſi ꝓ hac tꝑali ac terrena filios brutus ⁊occidere potuit quod illa facere nemine cogit.