Capitulū .IIII.

viuere ꝑ doctrine ⁊ vite ipſorū alueos d̓riuarūtItem ibi dicit: ꝙ xp̄s hāc expropriatōeꝫ verbodocuit: ⁊ exemplofirmauit. Que quidē decretalis fuit per plures romanos pontifices ꝯſirmata ⁊ etiaꝫ per cōciliū viennenſe: ergo ⁊cͣ. Sed adiſtud reſpondet̉ ſic ab aliquibus: ꝙ illa decretalis Exijt eſt reuocata per Io. xxij. in illa que incipit: quia nōnunqͣꝫ: ⁊ ideo argumentū ſumptūab illa nō cōcludit. Sed ſciēdū ꝙ decretalis aliqua poteſt dici reuocata dupliciter. Uno modotanqͣꝫ falſa: ſicut quādo determinat̉ expreſſe falſam quod in illa continebat̉. Et ſic dicūt illā decretalē Exijt nō eſſe reuocata per illā aliā ſubſeſentē. Quia nōnunqͣꝫ. Alio modo poteſt dicilocata quia dubia: qꝛ ſcꝫ contenta in illa ſubdubio reuocant̉. Et ſic dicunt ꝙ fuit reuocata.Quod declarāt ſic. Illa decretalis dr̄ reuocaritanqͣꝫ dubia: circa quā ⁊ cōtēta in ea cōtingit cōrie opinari. Sed ſic eſt de illa decre. Exūt: vtet per conſtitutionē. Quia nōnūqͣꝫ: ergo tāqͣꝫbia eſt reuocata: ⁊ per ꝯn̄s eiuſ auctoritati nōſeceſſario ſtandū. Sed iſta reſpōſio non euapifficultate rationiſ inducte: qꝛ ſi eccleſia diſſinit aliqn̄ in fide ⁊ moribus aliquid eſſe veruꝫet poſtea oppoſitū: ergo eccleſia aliqn̄ erraſſet:quod videtur abſurdū. Et ideo reſpōdet̉ alitervidelicet ꝙ ſicut patet extra de baptiſmo ⁊ eiuseffectu maiores: qn̄ occurrit aliquod dubiū inarticulis fidei vel in ſcriptura ſacra: licet declalo magiſtralis poſſit ꝑtinere ad doctores qͦſk: tamen declaratio ⁊ determinatio autoritatiua et finalis cui omēs habent acquieſcere: pertinet ad dominū papa: quod clare fuit oſtēſumActuū. xv. vbi orta diſſenſione: vtrum legaliaſeruari deberēt cum euāgelio conſuluerunt petrum ⁊ alios apoſtolos qui erāt in hieruſalē. Etpetrus ſicut prīceps apoſtoloꝝ decreuit legalianō eſſe ſeruāda. Nec obſtat ꝙ Iacobus ibidemgo iudico nō inquietari eos ⁊cͣ. qꝛ petrꝰecreuit: poſtmodū Iacobus ſicut loci illius epiſcopus: ad oſtendēdū ꝙ ibi ſicut in totaeccleſia iuriſdictionē ordinaria habebat. Iacobus aūt in illo loco nō quidem equalē ſed ſubordinatam: qꝛ ſua erat ſub illa petri. Item certūeſt ꝙ ſentētia Iacobi nō potuit artare extra terminos ſue iuriſdictionis: ſed illa ſententia petrifidei: declaratio ⁊ determinatio ſpectat ad papāmulto fortius cū dubia occurrunt circa intelleſim alicuius conſtitutionis vel predeceſſorisii: declaratio ⁊ determinatio ſpectat ad ipſumpapā. Modo circa dicta illius cōſtitutionis contingebat dubitari de paupertate chriſti ⁊ apoſtolorum. Et ideo Io. xxij. ⁊ rei veritatē ⁊ veruꝫ intellectu illius cōſtitutioniſ voluit declarare. Etideo qͣꝫtum ad hoc nō cōtradicit illi conſtitutiōiExijt: ſed illam declarat. Cuꝫ ergo dicitur ꝙ ī il

la decretali dīffinitur: ꝙ chriſtus ⁊ apoſtoli nihilhabuerūt quātuꝫ ad dominiuꝫ in ꝓprio vel incōmuni. Dico ꝙ nō eſt verum ſimpliciter: vel ſialicubi diceret̉ intelligendū eſſet quātuꝫ ad bona immobilia. non quantū ad mobilia. Et hocvidetur dicere textus. Luce. ix. cum dicit: filiushominis nō habet vbi caput ſuū rectinet. Nonenim habebat chriſtꝰ ⁊ apoſtoli domū vel agrūſed bene habuerūt eorum precia. Quod dicit ergo in illa conſtitutione Exijt. dicimus quod abdicatio omniū rerum in proprio vel in cōmuniꝓpter deum meritoria eſt ⁊ ſancta: quam primifundatores ⁊cͣ. Dico ꝙ abdicatio omniū ꝓpriovel in cōmuni: intelligenda eſt ſupple omniū immobiliū. Et eodē modo quod ibi dicitur. Hācexpropriationē chriſtꝰ docuit verbo: ⁊ exemplofirmauit. Dico ꝙ intelligitur quātū ad bona immobilia que primitiua eccleſia habere noluit:quia futuram eccleſiā in gentibus preuidebat.Nō autem de bonis mobilibus: nec etiā de immobilibus intellexit quantū ad ius in vſu: ſedſolum qͣꝫtum ad ius ⁊ dominiū in re ſimpliciterUel poteſt aliter dici diſtinguendo de proprio⁊ cōmuni. Nam propriū poteſt accipi dupliciter. Uno modo prout diſtinguitur contra commune. Et ſic abdicatio rerum etiam mobiliū inproprio eſt ſancta ⁊ meritoria. Alio modo ꝓutdiſtinguitur contra alienū. Et ſic abdicatio rerūin proprio videlicet ꝙ quis viueret non de ſuoſed alieno: in quo nullum ius haberet ſaltem ſicut pars cōmunitatis: nō eſt meritoria nec ſancta. Similiter abdicatio in cōmuni poteſt intelligi dupliciter Uno modo ꝙ cōmunitas nihilhabeat quantū ad ius ⁊ dominiū in rebus mobilibus vel immobilibus pro vllo tempore: etſic abdicatio in cōmuni non eſt ſancta nec meritoria. Alio modo ꝙ ſic cōmunitas nihil habeatquātum ad ius ⁊ dominiū: ꝙ ſinguli eorum haberent pro libito voluntatis: ac ſi haberent inprio ⁊ non ſecūdū diſtributionem ſuperiorisſic dico ꝙ abdicatio in cōmuni eſt meritoria: etſancta. quaꝫ primi fundatores ſeruauerunt: vtpatet Actuū. iiij. quia ſinguli non vtebantur bonis illius cōmunitatis ad votum: ſed prout diſtribuebatur eis a ſuperioribus. Quod ergo dicitur in predicta decretali Exijt: ꝙ abdicatio inproprio eſt ſancta et meritoria: videlicet proutdiſtinguitur propriū contra cōmune: non proutdiſtinguitur contra alienū. Et ſimiliter abdicatio in cōmuni eſt meritoria: prout cōmune diſtinguitur contra proprium in particulari habendo ius et dominiū quilibet de cōmunitatein rebus. Et ex his patet: ꝙ que fuerūt per Nicolaum circa paupertatem Chriſti et apoſtolorum dicta vel edita in conſtitutione Exijt: nonfuerunt contraria. Sed per Ioannem viceſimūſecūdū in ſua conſtitutione. Quia quorūdā ſuerūt magis explicite d̓clarata. .§. XXIIII.