Titulus. XII.

rum. ꝙ erant eis omnia cōmunia: queritur igit̉de iſto ꝓnomine eis ad quid refert. Utrum adapoſtolos vel ad aliquos alios. Nō vtiqꝫ ad alquos alioſ: qꝛ. b. Aug. nihil p̄miſerat: aut de quibuſcūqꝫ alijs ad quos poſſet referri: ergo oportet ꝙ referat̉ ad apoſtolos: quod ſatis innuit textus. b. Aug. cum dicit. Sic enim legitis in actibus apoſtoloꝝ: ꝙ erāt illis omnia coīa ſcꝫ apl̓isCū enim nō p̄ponat̉ antecedēs aliquid aliud qͣꝫapl̓i: patet ꝙ illud relatiuū eis debet referri adapoſtolos. Tertio patet ex eo ꝙ legit̉ de. b. Augꝙ cepit viuere ẜm regulā ſub ſanctis apoſtoliscōſtitutā. Sed certū eſt: ꝙ ſic cepit viuere: vt dimiſſis omnibus in ꝓprio viuebat de bonis cōibus eccleſie vna cū alijs ī cōi: ergo ⁊ apoſtoli habebāt in cōmuni. Quarto quia. b. clemes qui tēpore apoſtoloꝝ fuit: expreſſe tenet: ⁊ dicit beatuꝫIacobū minorē ſcꝫ ⁊ apoſtolos illoꝝ bonorumfideliū primitiuoꝝ fuiſſe cōſortes: ⁊ ad cōmunitatē illam que in cōmuni viuebat ꝑtinere: vt habetur in illo c. dilectiſſimus. xij. q. i. ibi vide. Adidem etiā facit. c. quia tua: quod eſt Greg. q. e. ⁊c. ſcimus: quod eſt vrbani pape. Quinto qꝛ glo.ſuper. c. vidētes. q. e. dicit: ꝙ epiſcopi tenēt locūapoſtoloꝝ quo ad dignitatē: ſacerdotes quo adſacramentoꝝ diſpēſationē: monachi quo ad renūtiationē propriorū ⁊ vitā cōem. Sed conſtatꝙ monachiita renūtiant ꝓprio: ⁊ vitam cōemtenēt: quod habet in rebuſ monaſterij ius ⁊ dominiū in cōmuū: ergo et apoſtoli habebāt in cōmui. Sexto quia Hiero. xij. q. i. duo ſunt: ponitduo genera chriſtianoꝝ ſcꝫ laicoꝝ: qui habēt inꝓprio: ẜm habentiū in cōmuni ſcꝫ religioſoruꝫSi fuiſſent aliqui qui nihil habuiſſent in proprio nec in cōmuni: poſuiſſet tertiū genus: ⁊ cūapoſtoli fuerint ante Hiero. ⁊ chriſtiani ad vnūiſtoꝝ geneꝝ debent cōputari nō ad habentiuꝫ ꝓpriū: ergo ad habentiū ī cōmuni: ergo habebatin cōmuni. Septimo dicit Caſſianus in coſl̓. patrū: ꝙ talis tūc erat eccleſia in omnibus: qualisnunc eſt in cenobitis paucis. Sicut enim illi habebant vnitatē affectionis cōuerſationis: ⁊ poſſeſſionis: ſic et in monaſterio conſtituti. Ex quaauctoritate patet: ꝙ ſicut apoſtoli tūc erant de eccleſia: immo principaliores in eccleſia: ita habebant illam triplice vnitatem. Preterea prelatinō poſſunt excludi a cōitate: cū ſint capita eccleſiarum: nec per cōſequēs a bonis ⁊ dn̄io bonorum eccleſie. Sed apoſtoli erāt prelati illius cōmunitatis gͦ nō poterāt excludia dn̄io bonoꝝ illiꝰ cōitatis: glo. ergo illa ſupra allegata: que dic̄ꝙ diſcreuit ordine doctoꝝ ⁊ auditoꝝ: loquit̉ dediſcretione qͣꝫtum ad officia: de qua exemplificat: quia ſcꝫ apoſtoli docebāt ceteros: vt ſuperiores: nō de diſcretione qͣꝫtum ad profeſſionē paupertatis: immo in hoc nulla erit diſcretio ſeu diſtinctio. Patet ergo ꝙ apoſtoli poſt chriſti aſcenſionē habuerūt in cōmuni aliqua. Et ſic expedi

to hoc arti. Reſpondēdū ad obiectiones que fieri poſſent. Ex his patet error noni capituli libelli: horum igne temporali et eternali comburendoꝝ: quia heretici: vbi dicūt ꝙ bona primitiueeccleſie: de quibus dr̄ Actuū. iiij. Erāt illis omnia cōmunia: ꝙ etiaꝫ poſt diſtributionē erāt cōmunia. Et quia vt aſſerūt ſed falſo. Io. determinauit ꝙ poſt diſtributionē erāt ꝓpria eoꝝ quibꝰdiſtribuebant̉: dicūt eſſe hereticū. Sed ſciendūꝙ bona illoꝝ ſicut et nūc quorūcunqꝫ religioſorum poſt diſtributionē erant quidem adhuc cōunia: inqͣꝫtum illiʳ ad quos ſpectabat diſpēſa: vt prelati ⁊ ꝓcuratores anteqͣꝫ eſſent in vſuquo ad ea que vſu cōſumūtur: poterant ab eisauſerre ⁊ dare alijs ⁊ multo magis que vſu nōcōſumūtur vt veſtes. Sed cū illi quibus cōceſſe erant vtebātur: ⁊ comedētes ⁊ bibētes ea: tūcnō erāt cōia ſed ꝓpria eoꝝ qui eis vtebātur. Ethec nō eſt illa ꝓprietas cui abdicatur in religionibus per pauꝑtatis votuꝫ: ſed prima videlicetvt etiā conceſſa ad vſum: vt veſtes que nō cōſumūtur ſtatim ex vſu: vel vſu conſumptibilia: vtpāis an̄qͣꝫ vtātur: poſſit ꝓ libito volūtatis taliaalijs diſtribuere. Et ꝙ p̄lati n̄ valeāt illa aliconferre niſi eſſent ipſi in extrema neceſſitatEt de huiuſmodi prima ꝓprietate loquūtur iura: extra de ſta. mo. Cū ad mōaſteriū. Et. xij. q. i.Nō dicatis: nō de alia..§. XXIII.Contra concluſionē dicti ſeptimi articuli arguitur primo ſic. Quod eſtper apoſtolicam ſedem in fide ⁊ moribus ſemeldiffinitum et approbatum non fas eſt deincepscontradicere. Hoc probatur di. xix. ſi Romanorum: vbi dicitur ꝙ vere apoſtolica ſedes approbauit. hodie teneatur acceptum. Et. c. ſic omēset. xxiiij. q. i. hec eſt fides. Probatur ⁊ hoc ratione: quia ſi aliquo tempore eccleſia aliꝗd ꝯtra ſidem declaraſſet: tunc non fuiſſet ſemper virgoſine macula et ruga. Item ſic: promiſſio Chriſtiqua promiſit Luce. xxij. ꝙ fides Petri nunquādeſiceret fuiſſet falſa. tunc enim fides aliquotempore defeciſſet. Sicut ergo ei quod eſt pereuangelium diffinitum non eſt fas contradicere. Sic quod eſt ſemel per apoſtolicam ſedemcirca ea que ſunt fidei diffinitum et approtum: non eſt fas contradicere. Sed per apoſtolicam ſedem ſemel fuit diffinitum et approbatumꝙ Chriſtus ⁊ apoſtoli nihil habuerunt: nec inproprio: nec in communi quātum ad dominiuꝫergo oppoſitum aſſerere nefas eſſe videtur.Minor probatur: extra de verborum ſignificatione: Exijt qui ſeminat. libro ſexto. §. porro: vbiſic dicitur. Dicamus ꝙ abdicatio omnium rerum in proprio: vel in communi propter deummeritoria et ſancta. Et ſequitur. Quomodoprimi fundatores militantis eccleſie. Proutab ipſo fonte hauferant: inuolentes perfecte