Titulus. XII.
parte dantis: ⁊ capacitas ex parte recipiētis: vbiiſta duo concurrunt: dominiū trāſfertur in recipientem. Sed patet Math. ij. ꝙ magi veniētesab oriente obtulerūt chriſto munera: auꝝ: thus⁊ mirram: et clarum eſt ꝙ in ipſum trāſferre intēdebāt dominiū. Unde tex. dicit. Procedētesadorauerūt eum: ⁊ apertis thezauris ſuis obtulerunt ei munera ⁊c̄. Ergo intenderūt tranſferre dominiū in eum talium munerū. Item chriſtus erat capax talis dominij. Si enim hoc noneſſet. Aut hoc erat ratiōe voti emiſſi: ſed hoc dici nō poteſt: quia adhuc votum nō fecerat. Autratione diuinitatis vnite humanitati. Sed nechͦ: qꝛ humane nature nō repugnat ratōe vniōisad diuinitatem: dominiū habere rerum immomagis cōuenit. Aut quia ante illam oblationeꝫhabebat in illis rebus dominiū infuſum. Nechoc dici poteſt: quia etſi habebat illarum reruꝫſicut omniū dominiū ante infuſū: tamē vt oſtēſum eſt in precedēti concluſione: eiuſdē rei poſſunt haberi diuerſa dominia alterius ⁊ alteriusrationis. Aut ratione etatis infantilis: nec hocdici poteſt: quia paruulus bene eſt capax dominij: immo vere eſt dominus: licet vſqꝫ ad tēpusſtatutum a iure ſit ſub tutoribus ⁊ curatoribusvt dicit apoſtolus ad Gala. iiij. Capax ergo eratillius dominij. Et ſic patet concluſio vera: ꝙ habuit in illis rebus dominiū acquiſituꝫ ex donoalterius. Et ſi dicatur ꝙ Ioſeph erat pater adoptiuus chriſti. Sed peculium non caſtrenſe: ſedaduenticiū acquiſitū filio: acquiritur patri adoptiuo. Et ſic videtur ꝙ nō chriſtus: ſed Ioſephhabuerit dominiū earum rerum donataꝝ. Reſpondeo ꝙ Ioſeph nō fuit pater adoptiuus: eomodo quo: loquūtur iura de patre adoptante ⁊filio adoptiuo..§. XX.Quarta concluſio eſt.ꝙ apoſtoli poſtqͣꝫ emiſerūt votum paupertatis:quod Augꝰ. in de ciui. dei dicit eos feciſſe: quando petrus dixit in perſona omniū. Ecce nos reliquimus omnia ⁊ ſecuti ſumus te. Math. xix.nihil poſtea habuerūt in ꝓprio: hec cōcluſio ſicꝓbatur faciliter: faciēs cōtra votum mortaliterpeccat: quod patet ex eo quod dicit̉ in p̄s. Uouete et reddite domino deo vota veſtra. Ubi dicitglo. Uouere eſt cōſilij ſeu libere voluntatis: ſedreddere votum eſt neceſſitatis ſeu precepti. Eteccͣs. v. dicit̉. Si quid vouiſti: domino redde. Diſplicet enim ei fidelis ⁊ ſtulta promiſſio. Infidelis dicitur nō ſeruata promiſſio. Sed apoſtoli inhabēdo iſta tēporalia nō legūtur peccaſſe mortaliter: ergo poſt votum emiſſum nō habuerūtaliquid in proprio. Nam ſi habuiſſent: feciſſentcontra votum: ⁊ peccaſſent mortaliter. Habereenim aliquid in proprio particulariter eſt contra votum paupertatis. Abdicauerūt ergo apoſtoli omnibus tēporalibus in cōmuni: ſiue tūc
quādo vocatia chriſto relictis omnibus ſecutiſunt eum. Siue cū petrus ꝓ omībuſ dixit. Eccenos reliquimuſ omīa: vt dictū eſt. Siue qn̄ xp̄sdixit. Nolite portare auꝝ ⁊ argentū ⁊c̄. Mat. x.Et ex his patet falſitas quarti capituli illius venenoſi libelli: vbi dicūt Io. xxij. determinaſſe: ꝙapl̓i habuerūt in ſpeciali non ſolum in cōmunipoſtqͣꝫ facti ſunt apl̓i ꝓprietatē reꝝ temporaliuꝫ.Et ꝙ nunqͣꝫ abrenutiauerunt eis. Et ꝙ chriſtusnunqͣꝫ eis hoc conſuluit vel mandauit. Nec votum huius abdicatiōis fecernūt. Mentiūt̉ iſti:qꝛ Io. hoc nō declarauit vel determīauit. Sediſtud bene declarauit: ꝙ in rebus vſu cōſumptibilibus nō abdicauerunt dominio talium reꝝ:cum eis dabantur retento nudo vſu facti nō iuris: et in rebus que vſu nō conſumūtur ſtatīnō potuerunt habere vſum ſine iure vtendi:in veſtibus et domo: ⁊ huiuſmodi: qꝛ talis eſſetvſus illicitus. Unde nec vouerunt hoc ſcꝫ ꝙ inhiꝰ haberent nudum vſum ſacti: denudatumomni iure vtendi. Nec etiam vouerūt nō habere aliquid in cōmuni: quia habuerunt vtiqꝫ ſcꝫmobilia: vt patet ī loculis: Io. iiij. ⁊ Ioh. xiij.ſum ergo dicunt.Quinta concluſio etꝙ xp̄us et apl̓i habuerūt aliquid in cōi qͣꝫtū adius ⁊ dominiū. Et hec cōcluſio ſic ꝓbatur. Prmo: ſuppono enim ꝙ apl̓i vendebat ⁊ emebantaliqua. Et iſta ſuppoſitio trahit̉ ex multis locisſcripture: vt Io. iiij. diſcipuli iuerāt in ciuitatovt cibos emerēt. Un̄ cū abduxiſſēt cibos quoemerāt: dixerūt xp̄o. Rabbi manduca. Itē Io.vi. vbi chriſtus dixit philippo. Unde ememuspanes: vt manducēt hi: ⁊ Io. xiij. dr̄ ꝙ quidamputabāt ꝙ dixiſſet. Eme que ſūt nobis neceſſaria ad diē feſtū. ⁊ Act. xx. dicit Paulus. Ad ea q̄mihi opus erat: miniſtrauerūt manꝰ iſte. Ad litterā enī vēdebat ea q̄ oꝑabat̉ manibꝰ: ⁊ īde viuebat. Hoc ſuppoſito arguit̉ ſic. Habēs ius licite⁊ nomīe ꝓprio ⁊ pro ſe alienādi aliquā rem totaliter a ſe: habet ius in re: non ſolum in vſu rethoc patet ex his que fuerunt declarata in tertio articulo ſupra. Nullus enim poteſt alienarealiquam rem totaliter nomine proprio et pro ſeniſi qui habet ius in illa re et non ſolum in vſurei: ſed per venditionem res totaliter tranſfertur in ementem ⁊ alienatur abipſo vendente.Apoſtoli autem pro ſe: et nomine proprio aliqua vendiderunt et emerunt. Ergo in illis rebus non ſolum vſum: immo etiam ius et dominium habuerunt: ſed non in proprio: vt deductum eſt in precedenti concluſione: ergo in coiEt ꝯfirmatur hoc: qꝛ cū apoſtoli vendebat. auttrāſferebat̉ ius et dominiū rei vēdite in emptorē: aut nō. Si nō: ergo emptores nō hēbāt ius⁊ dn̄iū in illa re: et ſic decipiebāt̉: qꝛ credebat ſehabere ius in illa re et tamē nō habebāt. Et ſic