Titulus. XII.

loculos habere. Scd̓a infirmitas affectōnisē: qua aliqui nō auerſi a deo ꝑ culpā mortaleꝫtamē detēti circa amorē tꝑaliū: impediūtur aſequela xp̄i ꝑ ſemitā conſilioꝝ: licet non exeātviā mandatoꝝ: de qua pōt intelligi illud apl̓i.ad Ro. xv. Debemus nos qui īfirmiores ſumus: imbecillitateꝫ īfirmoꝝ ſuſtinere. Et ī habendo loculos xp̄s his infirmis ꝯdeſcēdit induobus. Primo qꝛ cū xp̄s loculos haberetnō ad ſuꝑfluitatē: ſed ad ſui ⁊ alioꝝ neceſſitatēegendorum: vt. b. Aug. dicit: exempluꝫ dedittalibꝰ infirmis: ne ad tꝑalia afficerent̉ ad ſuꝑfluitatē: ſꝫ ſolū ad neceſſitatē ea quererēt. Secūdo qꝛ xp̄s habuit loculos in cōi non in proprio: vt ergo talibꝰ infirmis cōdeſcendat. Exhis quatuor modis expoſitōnis pͥmus videt̉mihi magis eē de intētione. b. Aug. Quocūqꝫ aūt modo exponat̉: de p̄dictis patꝫ: ꝙ xp̄snon fecit opus imꝑfectōis in habēdo loculosīmo videt̉ mihi verbū valde blaſphemū dicere: ꝙ xp̄s in aliquo facto ſuo fecit opus imꝑfectōnis: cuius omnis actio nr̄a eſt inſtructioAd auctoritatē Io. de ſequēdo xp̄m nudumrn̄detur ꝑ id quod ait ip̄e. b. Hiero. ad nepotianū .ſ. ꝙ ille nudus xp̄m nuduꝫ ſeqͥtur: ⁊ crucem qͥ omnia ſua aut pauꝑibus diſtribuens:aut parētibꝰ relinquens: aut facultatibꝰ eccleſie adiungēs: ad facultates eccleſie q̄ ſunt bona cōmunia viuit de eis: ⁊ de altaris oblatōnibus ſuſtentat̉: ⁊ talem nuditatem ipſe ſeruauit: quare habere in cōmuni aliqua non diminuit de ꝑfectione ꝑſonali: nec de ꝑfectione ſtatus religioſorum nec prelatorum. Ex p̄dictisetiā pōt patere error fraticellorum: qui habetur in. vij. ca. libelli hereticalis eoꝝ: vbi dicūtꝙ litigare in iudicio diminuit de ꝑfectōe euāgelica. Et quia Io. xxij. determinauit cōtrarium: dicūt eū hereticum: quia vt aiunt: contradicit ſcripture ſacre dicente domino. Quivult tecū in iudicio contendere: ⁊ tunicam tuam tollere: dimitte ei ⁊ palliū. Mat. v. Et ſicvidetur fieri ꝯtra doctrinam euangelicam litigare: Sed deberēt obſtitiſſimi iſti aduertere qd̓ ait. b. Aug. in decre. quē librum ſepe allegāt: ⁊ male intelligūt in. c. paratus. xxiij. q.i. Dicit eum ꝙ iſta p̄cepta ſunt magis intelligenda ẜm preparationem animi: vt .ſ. homopatiēter fecit hoc: ⁊ paratus ſic etiā ad maiora ſufferēda: ſi oporteret ꝓ ſalute ſua ⁊ proximorum: qͣꝫ ẜm opus quod in operto fit: nonergo diminuit de perfectione ꝑſonali: nec deperfectione ſtatus litigare in iudicio: cū moleſtia ꝓ iure ſuo tuendo ſiue eccleſie ſiue monaſterij. Nec obſtat qd̓ ait apl̓us .i. cor. vi. Sꝫiudicia habetis int̓ vos: oīno delictum eſt invobis: quod illi heretici inducūt: quia vt dicitglo. loquitur cū quis ꝯtra iuſticiaꝫ litigat: vel

nō debito modo: quia cū mendacijs ⁊ iniurijsverboꝝ: vel cū apud īfideles iudices: vt ibi ſb̓dit. Bn̄ ergo determinauit Io. xxij. nec ꝯͣdicit hͦ ſcpͥture: ſꝫ falſo eā exponūt. .§. XVI.Septimus articulusdeclarādꝰ ē. Utruꝫ xp̄s ⁊ apl̓i habuerīt aliqͥdin cōmuni. Et iſta eſt principalis queſtio ī materia iſta. Sed declaratio eiꝰ dependet ex declaratione precedentiū dubioꝝ. ⁊ ꝙ habueritpatet: qꝛ dicit̉ Io. iiij. ꝙ diſcipuli eius iuerantin ciuitatem ad emendū cibos. Emptio autēfit pecunia. Ergo pecuniā habebaūt. Nō inꝓprio: ergo in cōmuni. Itē Io. xiij. ⁊. xij. dicitur ꝙ dominus habeat loculos quos portabat iudas .i. ſcarſellā ſeu burſam vbi in varijslocis eius: diuerſe pecunie mittebātur: putaargētee in vna: enee in alia ⁊ huiuſmodi. Sꝫillud quod reſeruabat̉ in illis loculis: non videtur fuiſſe alteriꝰ qͣꝫ collegij xp̄i ⁊ apoſtolorū: ergo habebant aliqua ī cōmuni. Pro qͦrūdeclaratione ſciēdū: ꝙ cerrū ē ꝙ xp̄s ⁊ apoſtolus bona que habuerūt in vſum vite humanede facto habuerūt. Certū ē enim: ꝙ habuerūtindumēta quibꝰ veſtiebant̉: ⁊ cibos quibꝰ nutriebant̉: domū etiam quātū ad vſum dormiēdi ⁊ quieſcēdi. Nec vnqꝫ de hoc aliquis dubitauit. Sed vtꝝ habuerīt ī talibꝰ rebꝰ ſolū nudū vſū facti: vl̓ ius ⁊ dn̄iuꝫ ī ꝓpͥo vl̓ ī cōi: de hͦfuit aliqn̄ dubiū. Sed nunc nulli fas eſt dubitare poſtqͣꝫ Io. xxij. edidit ⁊ promulgauit cōſtitutionem. Cum inter nonnullos: quia ibideterminat ꝙ qui pertinaciter tenet ꝙ xp̄usapoſtoli nō habuerūt aliqua in cōi he reticusſit cenſendus. Hoc auteꝫ non poteſt intelligqͣꝫtum ad ſolū nudum vſum facti: ſicut aliquiexpoſuerunt: īmo verius corrūpere voluerūqd̓ patet: qꝛ dn̄s papa Io. illud qd̓ viri ſcholaſtici in dubiū reuocabant: voluit declararevt patet ex ipſo pͥncipio conſtitutōnis vbi dr̄Cum inter nonnullos viros ſcholaſticos ſepe ꝯtingat in dubiū reuocari. Sed per virosſcholaſticos nunqͣꝫ fuit in dubiū reuocatū: qͥnxp̄s ⁊ apl̓i habuerūt vſum facti in aliqͥbus ībus neceſſarijs ad vitā. Sed bene fuit in dulum reuocatū: vtꝝ in illis rebus habuerīt ius⁊ dn̄iuꝫ in propͥo vel in cōi. Cū ergo papa declarauerit ꝙ deinceps aſſerere ꝙ non habuerūt hereticū ſit cenſendū: ſequit̉ ꝙ nō de vſiſolū: ſed de iure ⁊ dn̄io intellexit. Secūdendū ꝙ cuꝫ declaratū ſit ſupra in tertio dꝙ impoſſibile eſt habere vſuꝫ licitū ⁊ iuſtū alicuius rei ſine iure vtendi illa re: ⁊ om̄s concedunt: ꝙ xp̄us ⁊ apl̓i habuerūt vſum aliquarūreꝝ ſequit̉ de neceſſitate ꝙ in illis rebuſ habuerūt ius vtendi: niſi quis diceret ꝙ habuerūtſemꝑ vſuꝫ non iuſtū. qd̓ blaſphemū eſt dicere.