Capitulū. IIII.
obligatur rōne ſtatus ad paſcēdū gregē: nonlū verbo ⁊ exemplo: ſed etiā tēporali ſubſio: qd̓ fieri non poſſet: ſi aliqua bona eccleſieꝯͣ haberet: quoꝝ prelatꝰ diſpēſator eēt. Et iōiluator ꝯmittens gregem ſuū petro ⁊ ſucceſribꝰ eius: ſignāter dixit: non ſemel ſed ter eiaſce oues meas vel agnos meos. Io. vlt.ad innuēdū ꝙ prelatꝰ debet ſubditos paſcereverbo ⁊ exemplo ⁊ tꝑali ſubſidio. Tertio ſic.abere illa ꝓ quibꝰ defendēdis prelatus moratiēs meret̉ aſcribi cathalago ſc̄oꝝ: nō diminuit de ſtatu ꝑfectōis: hoc quaſi pꝫ de ſe: qꝛnon aſcribit̉ in numero ſc̄oruꝫ niſi ꝓpter opera ꝑfectōnis: ſed prelatus mortē patiens prodefenſione facultatū eccleſie meruit aſcribi caIlago ſc̄orū: vt patet de ſancto Thoma cāriēſi archiep̄o. Ergo habere bona īmobidiminuit de ſtatu ꝑfectionis p̄latorum.oluit exinde multa argumenta facta intrariū. Sed ſolū vnum pono: in quo adſarij veritatis multū ſe fundant. Et eſt taxp̄s fecit condeſcendēdo infirmis dimit de ꝑfectione: pꝫ hoc: quia aliter xp̄s nonſſet perſonā infirmoꝝ in hoc. Sed xp̄sbendo loculos ſeu aliqua in cōi: geſſit ꝑnā infirmoruꝫ: qd̓ patet ex decretali nicolaiui ſeminet. Et. b. Augu. ſuperfenū iumētis. Et in li. de openonachorum dicit. Dn̄s noſter ieſus xp̄spre ſue mīe infirmioribus ꝯpatiens: cum eiſent angeli miniſtrare: loculos habere ditus eſt: ergo ⁊cͣ. Et cōfirmatur idem autate. b. Hiero. dicentis. Nudā cruceꝫ nudus ſequar. Sed qui habet aliquid non ē nuhoc rn̄det ſubtilitꝭ ⁊ optime. Didū eē triplicē infirmitatē adū .ſ. infirmitatē carnis: infirmitatē ſcīe:affectionis. Infirmitas carnis ēiin quaꝫ corpus mortale indiget cibo ⁊ potuveſtimēto ⁊ hiꝰ. Et iſto mō oīs homo in hacvita mortali eſt infirmus: donec corpus iſtudorruptibile induerit incorruptioneꝫ: de qͣ inrmitate apl̓s ad thi. ait. Modico vino vteꝓpter ſtomachū tuum ⁊ frequētes tuas īnitates. Et Mat. xxvi. Spūs promptꝰ ēro aūt infirma. Talis infirmitas nō ē perionis mentis: ſed ſtat cū oīmoda mentisfectiōe in preſenti poſſibili. Hanc xp̄s aſumpſit: cum defectus corporales accepit .ſ.amē: ſitim: frigus ⁊ hmōi. Quia gͦ xp̄s eraterus deꝰ ⁊ verus homo: inquātum deꝰ haant ſibi angeli miniſtrare: nec loculis indipat ſicut nec cibo vel potū. Sed inquantimo ẜm carnē erat infirmus indigens ciboalimento ſicut alij homines: ⁊ per cōſequēsdiguit pecunia ⁊ loculis: quibꝰ mediātibusneceſſaria emerent̉. Et de iſta infirmitate car
nis q̄ ſtat cū ſumma ꝑfectōne mentis pōt ītelligi dc̄m. b. Aug. ⁊ decretal̓. Exijt. In hͦ enīꝑſonā infirmoꝝ geſſit: ⁊ infirmis cōdeſcenditꝙ infirmitatem carnis aſſumpſit: ⁊ per conſequēs neceſſarijs ad vitam eguit ⁊ loculis egere ſe on̄dit. Et certe illa videtur eē intētio beati Aug. Vult enī dicere: ꝙ ille qui deꝰ erat: etdn̄s oīm: poterat abſqꝫ quacunqꝫ ꝓuiſione ſibi de neceſſarijs qn̄cunqꝫ ⁊ quocūqꝫ tēpore ꝓuidere: cū ei angeli miniſtrarēt: tn̄ vt eādē infirmitatē carnis habētibus exēpluꝫ daret: qd̓nō erat ꝯtra ꝑfectionē: pro carnis īfirmitateſupportanda: cibis ⁊ neceſſarijs vti ⁊ loculoshre: iō in hn̄do loculos īfirmis cōdeſcēdit: qꝛvt dicit apoſtolus ad Hebre. ij. Licet eēt deꝰdecuit per omnia fratribus ſimilari ⁊ per oīamiſericors fieri. Habēdo ergo loculos geſſitꝑſonā infirmoꝝ: non īfirmoꝝ infirmitate ſtatus .i. ī perfectōe: vt iſti arguūt: ſed īfirmoruꝫinfirmitate carnis. Scd̓a infirmitas ē ſcīe: dequa ait apl̓s .i. ad cor. viij. Cōſcīa eoꝝ cum ſitinfirma polluit̉. Et ad Roma. xv. Infirmūin fide ſuſcipite. Hec infirmitas cōſiſtit in hocꝙ aliqͥs ex ignorātia vel ex neſciētia credit aliquod malū eē: qd̓ tn̄ non eſt: ſicut aliqͥ tūc tꝑiscredebāt eē peccatum comede̓ imolatū idol̓.qd̓ de ſe non ē: niſi cū fiebat in veneratōnē idoli. Et hac īfirmitate laborabāt: qd̓ reſeruare īcraſtinum eēt ꝯtra p̄ceptū dn̄i. Et de iſta etiāīfirmitate pōt ītelligi dc̄m. b. Aug. ⁊ decretal̓.Exijt .ſ. ꝙ dn̄s ꝯdeſcēdens vel compatiēs infirmis loculos hr̄e dignatꝰ eſt. xp̄s enī qui venit curare vulnera nr̄a: precipue mētis: ne aliqui ī futuꝝ poſſent ſcādalizari: credētes ꝙ eētimꝑfectōis vl̓ minoris ꝑfectōis: ſi ſeruos deividerēt loculos hr̄e: ⁊ de ill̓ in cōi viuere: ipſeloculos hr̄e voluit vt eēt alijs in exēplum: ꝙabſqꝫ quocūqꝫ impedimēto vel diminutōe ꝑfectionis: loculi cōes hr̄i poterāt ad vite nc̄citatē nō ad ſuꝑfluitatē. Et ꝙ ꝓpter tale exemplū hoc fecerit dn̄s dicit. b. Aug. ⁊ habet̉. xij.q. i. ſic. Exēplū dn̄i. accipite ꝯuerſantis in terra. Quare loculos habuit: cui āgeli miniſtrabāt: niſi qꝛ eccleſia loculos habitura erat. H.etiā expreſſius dicit in li. de ſermone dn̄i ī mōte. Tertia īfirmitas ē īfirmitas affectiōis. Ethec duplex. Una qͣ quis ſic infirmat̉ ẜm affectum ꝙ a d̓eo auertitur: que infirmitas ē admortē ꝑ culpā mortalem. De qͣ apl̓s ad Ro.v. Cum infirmi eēmus: xp̄s ꝓ nobis mortuꝰeſt. Quia gͦ xp̄s ſciebat aliqͦs futuros ī eccl̓iaqͥ bſtinata malitia dice̓nt: ꝙ viris ꝑfectōnemeuāgelicā ẜuātibꝰ aliqͥd ẜuare ī craſtinū: eratꝯtra dei p̄ceptū: iō xp̄s his infirmis ꝯdeſcendēs vt eos a ſua malitia reuocaret facto ſuo⁊ exēplo voluit hr̄e loculos: vt iā iſti blaſphemi ꝯͣ eccl̓iaꝫ loqͥ nō poſſent: cū viderent eum