Capituluꝫ.IIII.

ſticia que eſt per charitatē cauſatur hoc ſcꝫ relinquere omnia. Ad illud. b. Aug. quia nō indimiſſione tempotaliū ſed in ſequela chriſti: quaꝫ ibiadiūgit eſt perfectio eſſentialis. Relīquere aūttꝑalia eſt: vt inſtrumentū accōmodatū: ducensad ſequelā chriſti ⁊ ꝑfectionē eſſentialē. Remanet ergo cōcluſio vera: ꝙ pauꝑtas exterior nonfacit eſſentialiter ad ꝑfectione. Tertia concluſioeſt ꝙ pauꝑtas exterior nō facit ad ꝑſectionē: ſic̄inſtrumentū neceſſario requiſitū ad ꝑfectionē:quia cum eius oppoſito poteſt ſtare ꝑfectio: qd̓ꝓbatur ſic. Impoſſibile eſt habere aliquid ſinoeo qd̓ eſt neceſſariū ad ip̄m habendum. Si enīpoſſit haberi fine eo: iā nō eſt neceſſariū ad ip̄mhabēdū: ſꝫ ſine pauꝑtate ẜm ext̓iorē effectu pōthaberi ꝑfectio eēntial̓: īmo cū oppoſito eiꝰ qꝛ cūmultis diuitijs: vt patꝫ exemplū in abraa ⁊ alijsmultis in veteri et nouo teſtamēto. Ergo pauꝑtas exterior nō requirit̉ vt inſtrumētū neceſſariū ad perfectione eſſentialē. Ioſeph etiā ab arimathia fuit diſcipulus chriſti: vnde et ꝑfectusꝑfectione eſſentiali. Et tn̄ vt dr̄ Math. xxvij. Diues erat. Probat̉ etiam quia ſtatus ep̄oꝝ ꝗ exigit perfectionē ꝑſonalē que cōſiſtit in virtutibꝰ:poteſt eſſe cum poſſeſſione diuitiaꝝ. Si ergo expropriatio temporaliū requireret̉: vt inſtrumentū neceſſariū ad perfectionē eſſentialē ſequeret̉ꝙ epiſcopi etiā ſeculares clerici prius nō poſſēthabere ꝓpria. quod eſt abſurdū: vt patꝫ. xij. q. i.manifeſta: ⁊ in multis ailjs capitulis. ¶ Quartaconcluſio eſt: ꝙ paupertas ẜm effectu exteriorēſumpta cū abdicatiōe omniū temporaliū: ⁊ quoad dominiū: ⁊ quo ad vſum: nō facit ad ꝑfectionem nobis in via poſſibilē. Et hoc ꝓbatur faciliter ſic. Illud qd̓ tollit vitam pn̄tem: nō facit adperfectionē nobis in via poſſibilē. Qui enim tollit ſubiectū: tollit accidēs. Sed abdicare res tēporales omēs quo ad vſum: ⁊ quo ad dominiūtollit vitam: quia nō vtendo cibo ⁊ potu: homomoritur demū. Et ſic corrupto ſubiecto perfectionis in via quod eſt anima in corpore exiſtēstollitur ⁊ accidēs eius ſcꝫ perfectio in anima invita preſenti. Et ideo nō eſt aliquis qui per qd̓cūqꝫ votum poſſit ſe reddere nō capacē vſus intalibus rebus neceſſarijs ad vitam. Quinta cōcluſio eſt: ꝙ paupertas ſumpta pro abdicationeomniū temporaliū qͣꝫtum ad ius ⁊ dominiū: vſuſolo nudo retēto nō facit ad perfectionē. Et hocꝓbatur faciliter ſic. Illud quod tollit ab aliquare cōditionē licitam: et ponit illicitā: nō facit adperfectionē: hoc de ſe patet: quia ex licito facereillicitū: nō ꝑtinet ad perfectionem: ſed magis adimꝑfectione. Sed abdicare ſe ius ⁊ dominiū inomni re ⁊ in eius vſu facit vſum illicitum: hocpatet: quia vt oſtenſum eſt ſupra: in rebus quevſu nō cōſumūtur: impoſſibile eſt ſeparare vſūlicitum a iure vtendi. Item in rebus que vſu cōſumūtur: impoſſibile eſt eſſe vſum ficitum ſine

iure ⁊ dominio in reſergo cum multarum taliūrerū vſus ſit homini neceſſarius in vita preſenti. Sequitur ꝙ abdicare oē dominiū ⁊ ius inrebus temporalibus: nō facit ad perfectionem:ſed magis ad oppoſitū. ¶ Eexta cōcluſio eſt: ꝙabdicare res tꝑales in ꝓprio ſeu paupertas ẜmexteriorē effectum facit ad perfectionē ſicut inſtrumentū valde accōmodum. Ad cuius euidētiam eſt ſciendū: ꝙ abūdantia: diuitiaꝝ maximein ꝓprio nata eſt reducere ad tria ſcꝫ inordinatum amorem eaꝝ. Unde beatuſ Aug. dicit ꝙ terrena ardētius amātur adepta qͣꝫ concubita. Secūdo ingerūt ſolicitudinē in conſeruādo ⁊ nonperdēdo. Tertio nate ſunt mouere ad ſuperbiā:qͣꝫto aūt quis magis afficitur vel ſolicitat̉ ad terrena: vel erigitur in ſuperbiā: tantomagis retrahitur ab affectu ⁊ contemplatiōe diuinoꝝ. Sedtollree amorē inordinatū rerum ſolicitudinemet elationē facit inſtrumentū accōmodū valde:quia remouet ꝓhibēs perfectionē vel impediēſprofectū ꝑfectionis: ſicut remotio herbaꝝ nociuarum facit ſic inſtrumentum accōmodū ad ꝓfectum terrene naſcentium: ergo ⁊c̄. Iſta diffuſedeclarat. bea. Tho. 2ª 2ᵉ. q. clxxxvi. arti. iij. Et habes etiam ſupra in ſecūdo capi. huius tuuli. Etin tertia parte: titulo de religioſis. Et ideo aliaomitto..§. XIII.Sextus articulus eſtvtrū habere aliqua in cōmuni diminuat de ꝑſectione. Et quia perfectio eſt ſub triplici genere:quia eſt perfectio perſonalis: ꝑfectio regularis:et perfectio p̄ſidentialis: ideo ad pleniorē declarationē cōcluſiue dr̄: ꝙ de nulla haꝝ ꝑfectionūdiminuit: nec de perſonali: nec de perfectōne religioſoꝝ: nec de perfectione prelatoꝝ. Et iſta omnia ꝓbant̉. Sciendū tamē prius ꝙ iſta queſtionō habet locū in rebus vſu ꝯſumptibilibus: qꝛin illis rebuſ: vt oſtenſum eſt ſupra: eſt impoſſibile ſeparare vſum a iure ⁊ ꝓprietate rei. Nec habet locum de iure in rebus: que vſu nō cōſumūtur: quia habere ius in rebus quaꝝ vſus eſt ꝓſtatu vite pn̄tis neceſſarius ⁊ ſine quo v̓ſus nōpoteſt eſſe licitus: nō diminuit de perfectiōe poſibili in vita preſenti. Rerum enim vſus eſt vitpreſenti hominū neceſſarius: ita ꝙ ſine eis nonpoteſt vita ſaluari: ergo habere ius in talibuſ nōdiminuit de perfectionē. De prima ergo ꝑfectōeſcꝫ perſonali loquēdo notāde ſūt tres cōcluſiones. Quarum prima eſt: ꝙ habere aliqua in ꝓprio vel cōmuni nō neceſſario impedit ꝑfectōeꝫperſonalē. Et hec cōcluſio faciliter probatur ſicIllud cum quo ſtatur ⁊ ſtare poteſt perfectio ꝑſonalis: nō neceſſario impedit perfectionē perſonalem. Et hoc patet: quia oppoſitū eiuſ implicatcontradictionē. Sed ꝑfectio perſonalis ſtat ⁊ ſtare poteſt cum diuitijs in ꝓprio ⁊ in communi:vt ſupra oſtenſum eſt de abraā ⁊ ludouico rege