Titulus. XII.
perfectionē: ſed etiā quod facit inſtrumētaliterad perfectionē: vt ibi Math. xix. Si vis ꝑfectuseſſe: vende omīa que habes: da pauꝑibus: et ſequere me. qd̓ dictū fuit a chriſto iuueni: qui dixerat ei ſe ſeruaſſe mādata. Unde patet ꝙ nō ſolum ꝑfectio ibi cōprehēdit p̄cepta: in quibus eſſentialiter conſiſtit ꝑfectio ẜm. bea. Zho. 2ª 2ᵉ. q.clxxxiiij. arti. iiij. Sed etiā cōprehēdit cōſilia qſunt inſtrumenta ad ꝑfectione. Queſtio igit̉ iſtaquerit: vtrū pauꝑtas ꝑtineat ad ꝑfectione eſſentialē que cōſiſtit ī virtutibus ⁊ actibus eaꝝ: vt dictū eſt ⁊ principaliter in charitate. Iſte eſt ergointellectꝰ qōis. Quātū ergo nūc ad ſecūdū .ſ. adqōem reſpondēdo ponūtur ſex ꝯcluſiones: ⁊ ꝓbantur. Quaꝝ prima eſt: ꝙ pauꝑtas ẜm animi p̄paratione ꝑtinet ad ꝑfectionē eſſentialiter. Hocſic ꝓbatur. Quod eſt virtus vel actus virtutispertinet eſſentialiter ad ꝑl̓ectionē: qꝛ vt oſtē ſuꝫeſt: ꝑfectio cōſiſtit eſſentialiter in virtutibꝰ ⁊ actbus eaꝝ. Sed paupertas ẜm animi p̄parationēeſt virtus: ſi ſit habitualis vel actus virtutis: ſiſit actualis tal̓ p̄paratio animi: ergo ⁊cͣ. Minorꝓbatur ſcꝫ ꝙ talis pauꝑtas ſit virtus. Nā diffinit̉ virtus a ph̓o. ij. ethi. ꝙ virtus eſt habitꝰ electiuꝰ in medio conſiſtēs determīato a recta rōe:ꝓut ſapiēs determīabit. Sed inclinatio habitualis mētis ad tꝑaliū abdicationē: ꝓut ſunt impeditiua charitatis: eſt habitus electiuus: vt de ſepatet. Et eſt cōſiſtēs in medio rōis: qꝛ eſt ad abdicationē tꝑaliū: ꝓut ſunt impedimēta vite ſpūalis: que eſt ꝑ charitatē Et hoc ꝓut ſapiēs determinat: quia quilibet ſapiēs determinaret bonaminima abijciēda ꝓpter maxima: ſicut abijcūīmerces in mari: vt cōſeruet̉ vita hominū: que ēprincipalius eis mercibus. Cuꝫ ergo tꝑalia ſintminima bona: ⁊ vita ſpūalis ꝑ charitatē ſit maximū bonū. Sequit̉ ꝙ ſapiēs determinaret tēporalia abijciēda: inqͣꝫtum ſunt impeditiua vite ſpiritualis: cū vita anime ſit magis cōſeruanda qͣꝫcorporis. Ergo talis inclinatio ad abijciēda tꝑalia: ꝓut ſunt impeditiua charitatis eſt virtus: ſꝫtalis inclinatio ad huiuſmodi eſt pauꝑtas ẜm p̄parationē animi. Secūda concluſio eſt: ꝙ pauitas ẜm effectū exteriorē nō ꝑtinet ad ꝑfectioneeſſentialiter. Hoc ꝓbatur auctoritatibus ⁊ rōeAuctoritate quidē ſic primo ꝯſtituttoniſⁱ ipſiusIoh. xxij. Ad conditorē: vbi dicit ꝙ ꝑ tꝑaliū abdicationē ad perfectionē via diſponit. Qd̓ autēſe habet diſpoſitiue ad aliquē effectū ō ꝑtineteſſentialiter ad ꝑfectionē illiuſ rei: cū diſpoſitionō ſit de eſſentia rei: ad quā diſponit. Scd̓a auctoritas eſt abbatis moiſi: in coll̓: patrū: quā īducit. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. clxxxiiij. ar. iij. dicens: vigilie:ieiunia: meditatio ſcripturaꝝ: nuditas: ⁊ pͥuatioomniū facultatū nō ꝑfectio: ſed ꝑfectiōis inſtrumēta ſunt. Probat̉ eadeꝫ cōcluſio rōe ſic: illudſine quo poteſt haberi eſſentialiter ꝑfectio non
ris nō poteſt haberi ſine eo quod eſt de eſſentiaeius. Sed ꝑfectio poteſt haberi ſine tali pauꝑtate: immo ⁊ cū multis diuitijs: vt patet in abraaꝫiob: ludouico rege francoꝝ: ⁊ alioꝝ qui fueruntꝑfectiſſimi viri: ꝗ tn̄ nō habuerūt pauꝑtatē iſtāſcꝫ ẜm effectū exteriore. probat̉ idē ſic. Perfectio eſſentialis ꝯſiſtit in virttutibus: vt dictū eſt.Sed omīs virtus cōſiſtit ſubiectiue ī intellectuvel appetitu. Sed pauꝑtas ẜm exteriorē effectūin nullo hoꝝ eſt: qꝛ nec in intellectu nec in appetitu ſubiectiue: ergo ⁊cͣ. Ꝙ ſi arguat̉ ꝯtra: qꝛ inuenit̉ ille cui xp̄s dixit. Si vis ꝑfectus eſſe ⁊c̄.Mat. xix. Obſeruauerat p̄cepta: vt ip̄e dixit xp̄oin quibꝰ cōſiſtit ꝑfectio eſſentialiter: vt dictuꝫ ēet tn̄ chriſtꝰ ei dixit. Si vis ꝑſectus eſſe: vēde oīa⁊ da pauꝑibus: loquēs nulli dubiū de pauꝑtate ẜm exteriorē effectū. Exquo videt̉ ꝙ ꝑ obſeruationē p̄ceptoꝝ nōdū acquiſiuiſſet ꝑfectioneeſſentiale. Sed ſi vellet eā ꝯſequi: oſtedit moduꝯſequēdi ea ſcꝫ ꝑ pauꝑtatē ext̓iorē. Ergo pauꝑtas ẜm exteriorē effectū videt̉ neceſſaria ad ꝑfectionē eſſētialē. Ad qd̓ etiā vident̉ facere auctoritates alique ſanctoꝝ: vt Hiero. ad demetriadēdicētis. Apoſtolici faſtigij ꝑfecteqꝫ virtutis ē vēdere omīa ⁊ dare pauꝑibus. Et. b. Ambro. Sūma iuſticia eſt vēdere omīa: ⁊ dare pauperibus.Sed ſūma iuſticia eſt ꝑfecta virtus. Et. b. Aug.ꝯtra fauſtū. Illi ſunt ꝑfecti qui omīa ſua dimittūt: ⁊ ſequūtur xp̄m. Sed ad hec reſpōdet̉. Primo de iuuene illo: qꝛ aliqui docto. vt Origenes⁊ Criſoſt. dicūt illū fuiſſe mentitū. Sed dimiſſaiſta reſpōſione que nō videt̉ multū cōgrua: cuꝫeuāgeliſta dicat. Mar. x. xp̄m eū intuitu dilexiſſe: qd̓ nō videt̉ feciſſe: ſi fuiſſet fictꝰ ⁊ trāſgreſſorp̄ceptoꝝ. Pōt aliter reſpōderi. Nā ſuppoſito ētꝙ veꝝ dixerit: cū ſit duplex ꝑfectio ſcꝫ eſſenlis que ꝯſiſtit in virtutibus: vt dictū eſt: ⁊ accidtalis: que eſt quoddā inſtrumētū accōmodatuꝫad acquirendū maiorē ꝑfectionē eſſentialē: qꝛ⁊ ip̄a habet gradus: ⁊ ad cōſeruandā quācunqꝫacquiſitā: de accidētali locutus eſt xp̄s. Si viꝑfectus eſſe ⁊cͣ. quā adhuc ille nō habebat. Uepoteſt ſic dici: ꝙ ī illa auctoritate xp̄i aliquid ibiponit̉ vt viā et inſtrumētū ad ꝑfectiōeꝫ acquirēdā vel cōſeruandā illud ſcꝫ vede oīa: ⁊ da pauperibus. Aliquid vt id in quo eſſentialiter ꝑfectio cōſiſtit ſcꝫ ſequela chriſti. Un̄ et Piero. ſuiillud. Mat. xix. quod ait petrus. Ecce nos relięmus omnia: ⁊ ſecuti ſumus te: dicit. Nō ſufficitrelinquere omīa. Sed adiūgit qd̓ ꝑfectū eſt ſcꝫſequi xp̄m: Et. b. Ambro. ſuper illud. Sequereme ait. Iubet ſequi non corporis greſſu ſed metis affectu: quod fit ꝑ charitatē. Ad auctoritateetiā reſpondet̉: qꝛ illd̓. b. Hiero. ītelligēdū ꝙ relīq̄re oīa ſit ꝑfecte v̓tutꝭ .i. īſtrum̄tū ꝑfecte v̓tutꝭq̄ ē charitas. Ad illud. b. Ambro. ꝙ relinquereomnia ſit ſumma iuſticia: eſt ibi p̄dicationo formalis ſed cauſalis: et eſt ſenſus: ꝙ a perfecta in-