Titulus. XII.

Ille ꝗ ꝓ ſe licite pōt rē diſtrahere ī aliū: nō ſolūquantū ad vſum: ſed etiā quātū ad ꝓprietatemhabet neceſſario ius in re ⁊ in vſu rei. Hoc patꝫquia nemo poteſt trāſferre ꝓ ſe et nomine ſuo īaliud: quod ipſe nō habet. Sed qui vtēdo cōſumit rem. nō minus tranſfert rē ⁊ alienat a quocunqꝫ cuius ante fuerat: qͣꝫ qui per venditioneꝫ⁊ donationē trāſfert in alium immo magis: ꝙvendēdo vel donādo adhuc manet res in propria forma: poſt talem aūt cōſumptioneꝫ nō manet: ergo ſi talis licite vtitur ꝓ ſe: neceſſario habet ius in re: nō ſolum in vſum ipſius reu plureſalie rōes ponūtur ob breuitatē omiſſe. Secunda concluſio principalis huius quarti articulieſt: ꝙ fratres minores in huiuſmodi rebus vſucōſumptibilibus: nō poſſunt habere nudū vſuꝫlicitum per ꝓprietatis excluſionem. Et hoc probatur faciliter ſic. In rebꝰ in quibus non poteſtſeparari vſus licitus a dominio in re: nō poteſthaberi nudus vſus per ꝓprietatis excluſionemSed vt patet ex precedenti cōcluſione in rebusvſu cōſumptibilibus non poteſt licitus vſus ſeparari a dominio ſeu ꝓprietate in re: ergo in talibus rebus nō poſſūt fratres minores nec alijquicūqꝫ habere nudum vſum per ꝓprietatiſ excluſionē. Et ſic patet differētia inter res que ſtatim vſu cōſumūtur: ⁊ eas que ſtatim nō ꝯſumūtur vſu: quia in rebus que nō ſtatim vſu conſumūtur: vt domus: veſtimentū: liber: ⁊ huiuſmodi: poteſt eſſe nudus vſus per ꝓprietatis excluſonem: ſed nō per omnis iuris denudationeꝫ: vtdictū eſt in precedēti arti. Sed ī rebus que vſuſtatim conſumūtur: nō poteſt eſſe licitus nudusvſus: nec per omnis iuris denudationē: nec perꝓprietatis excluſionē. Ꝙ ſi arguat̉ in cōtrariūſic. Monachꝰ nō eſt capax ꝓprietatis in aliquocaſu: vt patet extra de ſta. mona. cum ad monaſteriū. Sed monachus neceſſario vtitur rebusvſu cōſumptibilibus: vt quādo comedit ⁊ bibitergo in talibus rebus poteſt licituſ vſus ſeparari a dominio ſeu ꝓprietate. Reſpōdet̉ ꝙ monachus non eſt capax ꝓprietatis: ſic ꝙ poſſit de rediſponere ꝓ libito volūtatiſ: immo tādiu poteſdiſpēſator vel monaſteriū rem ad vſum cōceſſāmonacho reuocare donec vſus ſit inchoatꝰ. Etideo nō dr̄ ſimpliciter dn̄s vel habere ꝓprietatēSed in ip̄o vſu qꝛ nō poteſt eſſe ſine cōſumptione ꝓprietatis: ideo qͣꝫtum conceditur monachode vſu in tali re tm̄ ſibi concedit̉ de ꝓprietate.Nec abdicatio talis ꝓprietatis eſt annexa ſtaturmonachali: de qua dicit̉ in illa decretali. Cū admonaſteriū: de ſta. mo..§. XI.Ex his patet error decimi capul̓i libelli hereticalis quē ediderūt fraticelli ꝓ ſue hereſis defenſione. Dicūt enī ꝙ inrebus vſu cōſumptibilibꝰ poteſt ſeparariʰ vſusrei a ꝓprietate ⁊ dn̄io. Inducūt aliqͣs auctorita-

tes que nō ꝓbant. Et quia Io. xxij. in cōſtitutōeſua. Quia ita declarauit contrariū: ⁊ determinauit ſcꝫ ꝙ in huiuſmodi vſus rei: vel vſufructusnon poteſt ſeparari a dn̄io ⁊ ꝓprietate ip̄ius rei:vt in pane ⁊ vino: ⁊ hiꝰ: ⁊ pecunia que vtēdo diſtrahit ab vno in aliū: vnde cui cōceditur vnū ⁊reliquū. Et ideo xp̄s cū apoſtoliſ in hiꝰ habēdovſum habuit ⁊ dominiū ⁊ ꝓprietatē eoꝝ: in cōitn̄ cū apoſtoliſ. Et quia hoc determinauit: dicūteū hereticū: qꝛ cōtra ſcripturā: cuꝫ tn̄ ſcripturanil dicat ꝙ habuerit vſum tm̄ ⁊ nō dominiū. Etcū talis vſus in huiuſmodi ſine dn̄io: ⁊ iure ſit illicituſ: quia eſſet vſus predonū: ideo bene declarauit ⁊ neceſſario ſequētē cōcluſionē: ꝙ habuittalia quo ad vſum ⁊ dominiū. Sed ipſi male intelligūt terminos iſtos declaratos ſcꝫ vſuꝫ: ius⁊ dominiū: ⁊ ꝓprietatē: ⁊ huiuſmodi. Pretereaad papa ꝑtinet declarare dubia ſcripture: qn̄ occurrūt: et declarationi eius eſt ſtandū magiſqͣꝫcuicūqꝫ doctori: vt patet di. xx. per totū. Et ideoipſi ſunt heretici: non ſtantes tali determinatiōiam facte.Quintus articulus declarandus eſt. Utrū pauꝑtas facit eſſentialitead perfectionē: ⁊ omittēdo argumēta ſequēdointentionē pape Io. xxij. in dicta cōſtitutiodoctrinā. b. Tho. ponit primo quaſdā diſtinctines faciētes ad declarationē queſtiōis. Deindponit quaſdā cōcluſiones cū ſuis ꝓbationibusdilucidātes materiam. ¶ Prima diſtinctio eſde pauꝑtate videlicet ꝙ accipit̉ dupliciter. Unomodo ẜm animi p̄parationē. Alio modo ẜm exteriorē effectū. Paupertas ẜm animi p̄paratōdr̄ inclinatio mētis ad abdicationē reꝝ tꝑaliumvt infra declarabit̉. Ille dr̄ eſſe pauꝑ ẜm animinclinationē: qui ſic eſt diſpoſituſ: ꝙ ꝓ quacūqre tꝑali acquirēda vel retinēda nullo modo cōſicut res corporales poſſunt diuerſis modis haberi: vt patuit ſupra in tertio arti. qꝛ vel ad vſuꝫtm̄: vel ad dominiū tantū: vel quo ad vtrūqꝫ ſil̓Ideo ⁊ pauꝑtas poteſt dicere vel carētiā tꝑaliūqͣꝫtum ad vtrūqꝫ: vel qͣꝫtum ad alteꝝ tātū: inqͣꝫtūres tꝑales poſſunt haberi: vel in ꝓprio vel ī cōivel vtroqꝫ modo: ideo pauꝑtas poteſt dici caretia tꝑaliū: vel vtroqꝫ modo ſimul vel altero tm̄.Et quāto maior carētia tꝑaliū: tato maior pauꝑtas ẜm exteriorem effectu. Et accipiendo vtroqꝫmodo pōt q̄ſtio habere locū. ¶ Secūda diſtīctioeſt: ꝙ aliquid facere ad aliud pōt intelligi dupliciter. Uno modo eſſentialiter ſcꝫ ſicut id quod ēeſſentia rei: vel pars eſſentie: ſicut diffinitio: vel